Ik heb Buschka moeten laten inslapen. Ze leed aan lymfklierkanker en werd in een paar weken tijd heel erg ziek. Ze is 4 jaar bij ons geweest en we hebben enorm veel plezier aan haar beleefd. Helaas is zij maar 5 jaar oud geworden. Ze laat letterlijk en figuurlijk een enorme leegte achter. We missen haar! Jeannette Mäki.

Poppa (voorheen Megan)

Afgelopen dinsdag heb ik het verschrikkelijke besluit moeten nemen om Poppa in te laten slapen op 14-jargie leeftijd. Wij hebben Poppa in augustus 2008 uit het asiel geadopteerd. Ze was daar een jaar eerder zwaar mishandeld en uitgemergeld binnen gekomen. Ze was zwervend met zus Blossom gevonden. Ondanks alle ellende die ze heeft moeten doorstaan was Poppa gek op mensen. Zoals alle pointers was ze ontzettend aanhankelijk. Lief, trouw en altijd vrolijk ging ze door het leven. Ze is bij mij 5 maal geopereerd. 3 keer aan kanker, 1 keer baarmoederontsteking en 1 oog moest er uit. Alle keren kwam zij wankelend van de narcose uit de auto om meteen kwispelend een balletje te zoeken en binnen een dag was ze dan weer de oude. Poppa nam het leven zoals het kwam. Bescheiden en onderdanig vroeg ze haar aandacht.  Een lievere hond kan ik me niet voorstellen. Ik adopteerde haar met het idee dat ik haar hopelijk nog 2 goeie jaren kon geven. Het zijn er bijna 5 geworden. Ze week niet van mijn zijde en heeft nog intens van haar laatste jaren genoten. De laatste maanden ging ze steeds slechter lopen. Dinsdag kon ze niet meer staan, haar lichaam was op. Bedankt Poppa, dat je in mijn leven bent geweest!

Judith van der Noordaa

Een korte tekst en zo’n sprekende kop op intranet. Zo kwam Chico in ons leven. Een eerste contact hebben we moeten afbreken vanwege ziekte en toen een half jaar later Chico nog steeds beschikbaar bleek was de beslissing om Chico te adopteren, snel genomen. Op 15 maart 2007 hebben we Chico in Rozendaal opgehaald. We hoorden toen dat niemand hem wilde hebben. Alsof het nooit anders was geweest voegde Chico zich in ons leven en bleek een hond uit duizenden. Met de avonturen die hij opzocht het eerste jaar, wat hebben we in de rats gezeten de keren dat Chico z’n neus achterna ging, en wat waren we blij dat hij gevonden werd of weer terug kwam, maar vooral het plezier dat hij gaf omdat hij Chico was.

Zo sterk als Chico was heeft hij binnen 24 uur twee operaties aan zijn maag overleefd, maar bleek hij kansloos om er van te herstellen. In de nacht van 25/26 mei jl hebben we Chico in de dierenkliniek in Utrecht moeten laten gaan. We hebben een handvol mooie jaren gehad met Chico en prachtige herinneringen aan onze bijzondere hondenvriend.

Helaas is Balto overleden. Balto heette in het asiel Timo en werd in juni 2009 door Hein en Ans geadopteerd. Balto was een trouwe, lieve en geweldige hond en had een geweldig leven gekregen. Rust zacht lieve Balto. Je wordt gemist.

Lieve Curro is helaas plotseling overleden vannacht. Vermoedelijk een hartinfract. Bijna geadopteerd en nu dit .Rust zacht lief ventje. Helaas heeft het niet zo mogen zijn.

 Onze Lisa is niet meer.....Lisa is maar 7 jaar geworden en heeft  bijna 4 jaar in het asiel van La Linea  gezeten. Daarom is het extra droef dat zij niet zo oud is geworden en maar zo kort bij ons heeft mogen zijn. De ongelijke strijd tegen de tumor in haar bovenkaak heeft zij niet kunnen winnen..... Met pijn in ons hart hebben wij haar helaas op 3 augustus 2012 moeten laten inslapen en op 6 augustus 2012 is zij gecremeerd..... We zullen  haar as op een mooi plekje verstrooien..... Wij hebben haar slechts 2,5 jaar bij ons mogen hebben. Toen wij haar op 17 januari 2010 in Schiedam hebben opgehaald, hadden  wij gehoopt haar vele jaren bij ons te hebben. Het mocht niet zo zijn..... Het is stil in huis..... Matthijs & Marja de Haan.

Zeg me dat je nooit weg zult gaan, Dat kan ik je niet beloven.

Maar als je aan me denkt,

zul je me zien,

heel even,

in de verte.

Cook,een bijzondere naam voor een bijzondere hond.

Dat stond in de advertentie en dat klopte.Maar helaas heb ik Cook vanmorgen moeten laten inslapen,hij had lekke nieren. Cook was een bijzondere hond,hij dacht dat hij een pekinees was en wilde de hele dag op schoot, was natuurlijk te groot maar wurmde net zolang tot hij comfortabel lag (ik niet).Lukte het niet naar zin dan zorgde hij er wel voor dat de helft op mijn schoot lag. Cook was een enorme kroelkont. Ik heb mijn leven lang al honden gehad maar nog nooit zo’n kroelende. Hij kon zittend en staande slapen en snurken als een volwassen kerel. Als hij gegeten had liet ie een grote boer,vervolgens liet ie een scheet en vluchtte de kamer uit. Dan gingen de deuren en ramen open. Anders was er een gasmasker nodig. Buiten zijn vond hij prachtig. Als er in het bos niet snel genoeg met een stok gegooid werd, sloopte hij zelf wel tak van een boom. Naast de fiets lopen was het mooiste,hij sleurde me de eerste 3 km over de weg en dan ging hij over in draf.  En met een blokje om nam hij geen genoegen. Het moest minstens 10 km zijn. Kortom een geweldige, perfecte en lieve hond die helaas niet lang bij mij mocht zijn. Ik zal hem dan ook erg missen,hij laat een leegte na.Ik hoop dat ik je de laatste maanden van je leven een goed en warm tehuis heb kunnen bieden Cook. Hans

 Pinky ,toen pas 8 maanden oud , werd in april 2010 door zijn baasje afgegeven in het asiel. Pinky was een schattig Boomer mixje. Vandaag ontvingen we uit Spanje het trieste bericht dat Pinky is overleden aan een hartstilstand. Het spijt ons vreselijk dat we voor deze lieverd geen baasje hebben kunnen vinden.

Onze Engelse Bulldog JoJo hebben we op 10-jarige leeftijd in februari van dit jaar moeten laten inslapen en daarmee liet hij een enorme leegte in ons gezin achter. Heel bewust ging ik toen op zoek naar naar een ouder en herplaatsbare hond om die een tweede kans te geven.

Heel vaak op internet ‘gehondsurft’ tot ik begin september de foto van Tessie op jullie site tegenkwam en op slag verliefd werd. Tessie leek in de verste verte niet op het hondje dat wij voor ogen hadden: een Engelse of Franse Bulldog maar zo vreselijk aandoenlijk. Na overleg met het thuisfront en aansluitend met Yvonne van jullie organisatie is de adoptie snel rondgekomen. Na lang wachten op Schiphol op 26 september 2011 kwam ze dan (bijna 12 uur ’s nachts) pontificaal gezeten bovenop de boxen en tassen met de andere gelukkige honden, de aankomsthal binnengereden! Omdat ze zo lief was hadden ze haar in het vliegtuig uit de tas gehaald. Daar waren al de eerste tekenen van haar prinsessengedrag of was het omdat iedereen haar ging behandelen als een prinsesje? Bij zo’n lief klein hondenvrouwtje hoorde ook een andere naam en Tessie werd omgedoopt tot Angie. De eerste 3 weken ging alles perfect en iedereen was dol op haar. Zelfs de reeds aanwezige kattige poes bond in en werd opeens superlief. Helaas heeft het niet zo mogen zijn: na haar sterilisatie op haar oude dag (ze was immers al 9), oorontsteking aan beide oortjes, gebitsbehandeling (tandjes schoongemaakt én getrokken), ging ze slechter lopen en eten. Angie zat de laatste week iedere dag bij de dierenarts en onderging het ene na het andere onderzoek om erachter te komen waarom ze het zo slecht had. Ook al was ze een prinsesje op leeftijd, haar conditie was naar alle omstandigheden redelijk tot goed te noemen. De onderzoeken wezen niets uit en haar conditie ging zo snel achteruit dat ze zelfs met een windvlaag omviel. Uiteindelijk is geconstateerd dat ze een tumor in haar hoofdje had dat haar vreselijke pijn bezorgde en waartegen ze het heeft af moeten leggen.

Wat voor Angie als een sprookje was begonnen eindigde niet met een happy end. Helaas hebben we ons prinsesje nog geen 5 weken bij ons mogen hebben. We troosten ons met de gedachte dat ze in liefde is gekomen en in liefde heen is gegaan. We hopen (nee weten) dat ze heeft gevoeld dat ze erg geliefd was en dat er ondanks de korte tijd veel van haar gehouden is. Dankbaar dat ze bij jullie is opgevangen en dankbaar dat ze bij ons heeft mogen zijn… Nicole

Vorig jaar augustus kwam Jip op ons pad. Hij was een half jaartje oud en we waren meteen stapelgek op onze druktemaker. We vonden het heerlijk om elke dag wandelingen te maken in het Amsterdamse Bos of langs de Bosbaan. De kleine silky terriër met het schattige koppie bleek een pittig jachtinstinct te hebben. Altijd opletten bij hardlopers of paarden, Jip kon plotseling besluiten om ze kilometers lang te achtervolgen. Thuis vermaakte hij zich uitstekend met kluifjes, sokken verstoppen of tennisballen expres onder de bank duwen. Of gewoon heerlijk tegen je aan liggen, hard snurkend. Anderhalve week geleden werd Jip opeens ziek. Hij was lusteloos en liep met een krom ruggetje. Het altijd zo aanhankelijke beestje zocht een rustige plek op en wilde niet meer aangehaald worden. Eerst werd gedacht aan een hernia, toen hersenvliesontsteking. Medicatie sloeg niet aan, dierenartsen wisten het niet en Jip kreeg steeds meer pijn. Uit een MRI scan bleek dat hij een heel zeldzame hersenafwijking had, die zorgde voor veel vocht in zijn hersenen en ruggenmerg. Er was geen uitzicht op verbetering. Gisteren hebben we Jip in laten slapen. Onze ondeugende, dappere charmeur, nog geen twee jaar oud. We missen je, lief beessie!

Alexander en Kitty van der Heijden.

Mikky werd nog niet zo lang geleden  gedumpt in het asiel. Hij was een echte charmeur . Helaas werd Mikky plotseling erg ziek. Met spoed werd hij bij de plaatselijke dierenarts Manolo opgenomen. Helaas heeft Mikky het niet gered. Net nu zijn mandje al klaar stond in Nederland. Mikky rust zacht.

Refka werd samen met haar vriendje Roy afgegeven in het asiel. Het baasje was niet meer in staat om Refka en Roy te verzorgen. Refka's wereldje stortte in. In het asiel kon ze niet aarden en weigerde te eten. Ook in het opvangadres verbeterde haar conditie niet. Op 28 september is zij overleden in de kliniek van de plaatselijke dierenarts. Het spijt ons vreselijk dat we haar niet konden helpen. We stonden machteloos. Rust zacht lieve  Refka.

Onze lieve kleine Toto is er helaas niet meer. Het hondje dat ieders hart veroverde ging plotseling snel achteruit. Na 5 minuten lopen was hij op en hapte naar lucht.  We hebben nog diverse medicijnen geprobeerd maar toch kwam de dag dat we afscheid moesten nemen.

Een van mijn mooiste herinneringen is de dag dat hij mee liep op de hei toen het wat fris was. Zijn wandelwagentje was niet mee want het leek goed te gaan. Halverwege werd het teveel voor hem en we waren een heel eind bij huis vandaan.  Ik heb hem toen in mijn jas gestopt en hij zat er heerlijk.  Iemand heeft snel met een mobieltje een foto gemaakt want hij zag er zo tevreden uit. Toen ik hem niet meer hield (toch ruim 9 kg) en weer wilde laten lopen gooide hij zijn kop tegen mijn borst, hield de pootjes stijf uitgestrekt. Tot 3 keer toe deed hij dit om te verhinderen dat hij dat veilige warme plekje in de jas moest verlaten. Hij klampte zich letterlijk aan me vast.

Hij heeft in zijn tijd bij ons genoten van alle liefde, aandacht en hapjes. Hij is oprecht gelukkig geweest en heeft ons ook heel gelukkig gemaakt. We missen hem vreselijk. De herinnering hoe hij zich lijfelijk vastklampte aan me is een van de mooiste die ik met een hond heb. Dag dapper kereltje van me, dag lieve Toto. Christy.

Onze Bente is niet meer. Onze ouwe taaie, Boxer Bente… Ons meissie, onze schat.

Bente kwam op 24 november 2006 bij ons. Eigenlijk wilden wij geen oude hond, dus wij keken naar een dalmatiër. Maar steeds zag ik dat boxertje daarboven… Maar ja, die werd al 8 geschat en dat betekende dat je misschien wel weer heel snel afscheid moest nemen. Ik heb uiteindelijk mijn hart gevolgd en  Yvonne gezegd dat wij eigenlijk toch liever de boxer wilden.

Ann, de boxer, de afgedankte en leeggeroofde ex-fokteef die, samen met een lotgenoot meer dood dan levend door Pedro  uit een sloot was gehaald. Ann die in NL  arriveerde, uit de vluchtbox kwam en linea recta naar mijn man liep om bij hem op schoot te kruipen. Ann, die heel wat kilootjes aan moest komen en waarvan iedereen dacht ‘dat het maar voor een paar maandjes zou zijn, die adoptie’.

Ann, die onze Bente werd.

Bente kwam en nam over.  Ze duldde andere honden, maar niet bij haar in huis. Pas later in haar leven met ons kreeg ze het vertrouwen dat ze altijd warm en gevoed zou zijn. En toen waren andere hondjes wel welkom. Mits ze aanvaarden dat zij de baas was…

Bente, die feilloos aanvoelde wat je stemming was. Die de dwingeland kon spelen, voor je ging staan blaffen als ze wat wenste. Bente, die midden op straat besloot op de rug te gaan rollen, auto’s moesten maar even wachten. Bente, die op hoge leeftijd een oogoperatie doorstond en daarna opnieuw begon te genieten. Bente, die over dogje Emma stierde. Bente, die Frodo onmiddellijk toeliet in haar roedel (en etensbak!)

Onze Bente is niet meer. Ouderdom en slijtage hebben hun tol geëist . Slechts acht weken na  onze Frodo sloot ze haar oogje. Dat ze nu voor altijd samen onder een dekentje kunnen snurken.

Wij hebben onvoorstelbaar veel van deze boxerdame gehouden.  Dag lieve Bente, je zult verschrikkelijk gemist worden. 

Peter en Noëlle Alink

In Memorium RUBY.

Er had hierboven geen in memorium moeten staan, maar happy ending.

Hieronder hadden foto’s moeten staan van Ruby met onze 2 la Linea hondjes Khira en Blissy op de bank, spelend in de polder en na de 1^e trimbeurt. Het voelt niet goed maar je bent er niet meer. Op 12 juli kwam je via Peter’s dagboek in ons leven, de stagiaire hadden je een knipbeurt gegeven . Je was een zwervertje van ongeveer 1 jaar. Wat vond ik je leuk en wat zou ik je graag een plekje geven, maar dat kon niet want het ging niet goed met onze oude westey van 14 jaar. Zij had al onze aandacht en liefde op dat moment nodig. Op donderdag 21 juli sliep onze westey rustig in onze armen in. Erg triest en verdrietig, maar toch ook mooi. Ze had op het baasje gewacht en was rustig uit zichzelf in onze armen uit dit leven gegaan. Ze is niet te vervangen en heeft een eigen plekje in ons hart; maar daar was Ruby in Spanje was ze dan toch voor ons bestemd?

Eerst eens informatie vragen bij Yvonne van de stichting en wat bleek Ruby zou op maandag naar Nederland komen. We spraken af dat wij woensdag zouden informeren of Ruby een hondje was dat bij onze andere twee la Linea hondjes zou kunnen passen. En zo ja, dat zouden we haar zaterdag samen met onze hondjes gaan bezoeken en eventueel meenemen.

Wat was dit spannend, maar woensdag kwam de eerste domper: Ruby was erg ziek, ze had longontsteking. Vanaf deze dag hadden we een aantal keren per dag kontakt met Marianne van het opvanggezin. Marianne deed al het mogelijke voor Ruby en hield ons daarvan op de hoogte. Ze stuurde onze wat foto’s, die we gelijk super groot uitprinten . Ruby bleek een echt vechtertje , kregen we een slecht bericht dan volgende er weer een bericht vol goede hoop. Op afstand hoorde ze al helemaal bij ons gezin, iedereen vertelden wij over ons hondje die voor haar leven vechtte om bij ons te komen wonen. Op donderdag 4 augustus bleek het erg slecht te gaan, ze droogde uit en de medicijnen sloeg niet meer aan. Er werd besloten dat Ruby naar Marja van de dierenkliniek in Amsterdam zou gaan. Ook Marja zette zich helemaal in voor Ruby, ze had een eigen privé arts. Andere medicijnen, vocht en eten en weer begon Ruby te vechten, sinds zondag was ze stabiel . En toen was er het berichtje dat het weer slecht ging , waarschijnlijk kon haar lever het niet meer aan.

Van daag is Ruby ingeslapen. Het vechtertje is niet meer. Wij hebben je nooit in de armen mogen houden, we hebben alleen jouw foto’s. Maar wat hebben we in deze korte tijd van je gehouden en voor je gehoopt dat je een mooie toekomst bij ons mocht krijgen.

Helaas jouw verleden heeft jouw toekomst ingehaald. 

Naast de pijn die we nu voelen en de naast vraag: waarom, is er ook veel om dankbaar voor te zijn. Peter ,de  medewerkers en stagiaires in la Linea die Ruby in Spanje hebben opgevangen. Yvonne en Kees van de stichting Second Chance  die alles rondom Ruby in Nederland geregeld hebben. Marianne (,van het opvanggezin)  die alles, maar dan ook alles wat erin haar vermogen lag voor Ruby en voor ons gedaan heeft. Marja, die zelfs tijdens haar vrije dagen, alles gedaan heeft om ons vechtertje beter te krijgen; en toen dit niet lukte Ruby rustig in haar armen liet inslapen. En dan waren daar ook nog velen andere die meegeholpen of meegeleefd hebben.

Wij hopen dat de toekomst van veel hondjes, door deze mensen,  hun verleden gaat inhalen  

Bedankt allemaal, Marga en Ronald Langras.

Maandag 27 juni 2011 moesten wij Frodo defintief laten gaan.  Hij is thuis, in zijn eigen mandje, rustig ingeslapen.

Boxertje Frodo kwam eind 2009 in vreselijk staat in het asiel terecht. Daar kon hij aansterken en herstellen van een huidkwaal. Vorig jaar januari kwam hij in de opvang, is toen geplaatst. Wij waren toen niet in de gelegenheid hem te adopteren. Eind september kwam hij door omstandigheden terug en toen was ons duidelijk: Frodo was niet zonder reden voor een tweede keer op ons pad gezet. Met heel veel liefde hebben we hem opgenomen en hij leek zijn plek in onze roedel te hebben gevonden. Vooral onze oude boxer Bente (ook ex-LL) was Frodo’s grote liefde en omgekeerd ook. Maar al snel bleek Frodo ziek te zijn en hij ging in schrikbarend tempo achteruit. We hebben alles geprobeerd om ‘m erdoor te krijgen.

Hoewel de leishmania onder controle was, werden zijn spieren maar niet beter. Na een aanvankelijke verbetering verslechterden zijn lopen en coördinatie de afgelopen weken weer. En dus moesten wij toegeven dat wij de strijd hadden verloren.

Zijn koppie was goed, zijn lijf niet meer. En een boxertje van zo’n twee jaar oud, dat moet dansen en springen. En dat wilde hij ook zo graag, het ging echter niet meer.

We hadden hem zo graag bij ons oud zien worden. Helaas heeft het niet zo mogen zijn.

Dag lieve Frodo, vanaf het eerste moment dat we je foto zagen, had je ons hart veroverd.  Je bent maar kort echt bij ons geweest, maar we hebben van je genoten.

Jurre kwam 3 augustus 2009 via de stichting in ons gezin terecht.

Vanaf de eerste dag heeft hij ons hart gestolen. Hij was een vrolijke, ontzettend lieve en blije, speelse hond. Hij hield van mee naar buiten gaan en vooral van zwemmen, in meren, maar ook in vieze zwarte slootjes. Vaak kwam je met een onherkenbaar zwart, maar o zo blij hondje uit het bos terug. Hij was gek op alle gezinsleden en hij was ook dol op andere honden, rende daar onbezonnen op af om te spelen, wat hem een paar keer een venijnige hap in zijn oor heeft opgeleverd, de arme schat.

Jurre was een super gezonde hond, at goed en graag en was dol op ijsjes! Tot eind juni. Hij at al een week of wat niet echt goed meer, de ene dag weer wel, de andere dag niet. Ook was hij wat minder levendig dan anders.Toen we op een dag zwarte ontlasting zagen en hij 's avonds ook bloedend tandvlees bleek te hebben zijn we meteen de volgende ochtend naar de dokter gegaan.

Na het afnemen van bloed en een punktie in een verdikte lymfeklier kreeg hij een heftige nabloeding. Er was iets met zijn stollingssysteem. Hij heeft meteen prednizon gekregen. De volgende dag begon hij bloed te braken en  werden we doorgestuurd naar de universiteitskliniek in Utrecht. Daar is hij meteen opgenomen, hij verzwakte met het uur. Omdat Jurre uit Spanje kwam is eerst ook gezocht naar eventuele parasieten, maar die had hij niet en dus werd de diagnose dat het een auto-immuunziekte was, waarbij hij zijn eigen bloed afbrak en inwendige bloedingen had. Waardoor dit zomaar kon ontstaan kon niet gezegd worden, misschien getriggerd door de vaccinaties die hij begin juni gehad had, niemand kan het zeggen.

Jurre is zeven dagen opgenomen geweest, heeft twee keer een bloedtransfusie gehad, maar van die tweede kreeg hij zo'n heftige reactie dat ze daar halverwege mee moesten stoppen. Hij heeft toen op de achtste dag als laatste redmiddel een soort chemokuur gekregen, meer konden ze niet meer voor hem doen. We hebben hem mee naar huis mogen nemen, waar hij alleen maar zieker werd, maar hij was tenminste weer bij ons en je kon zien dat hij daar heel blij mee was.

Bij controle in Utrecht werd gezegd dat we nu alleen nog maar konden afwachten. Zijn lijf was duidelijk hard bezig bloed aan te maken, hij had alleen tijd nodig. We hebben nog een paar dagen van hem kunnen genieten en hij begon ook echt op te knappen, we kregen weer hoop! Helaas was zijn hartje niet sterk genoeg om deze zware strijd vol te kunnen houden. Op zondag 17 juli is hij alsnog overleden.

Jurre was de meest fantastische hond die je je maar kunt wensen. Hij heeft ons zó veel liefde gegeven, hij was zó'n dankbaar hondje. En zó lief! Alle behandelingen en gefrut aan zijn lijfje onderging hij braaf en hij heeft nooit ook maar een keer gehapt of gegromd!

Hij had na alle ontberingen in Spanje, voordat hij hier kwam, verdiend om een lang en gelukkig leven te mogen hebben. Helaas is het maar zo kort geweest, hij was nog maar vier jaar! We weten wél dat hij in de korte tijd die hij bij ons was geen beter leven had kunnen hebben en dat hij zielsgelukkig was, dat liet hij ons iedere dag merken. Wij zijn blij dat we Jurre gekend hebben, al was het véél te kort en zijn we nu intens verdrietig.

Familie Gerzon

Vorig jaar augustus hebben wij Yaki ,de beagle bij mijn ouders opgehaald en onder onze hoede genomen. Yaki(jacky) was een beagle teefje en omdat we zelf een beagle reu hadden vonden we Yaki(jacky) hier mooi bij passen .Zij was de gene die onze eigen beagle op dat moment kon sturen ook van wege haar leeftijd en rust die ze bij zich droeg)

We zijn verhuisd naar een huis met een groot weiland waar ze toch nog 6 maanden lekker heeft kunnen rond lopen en waar ze  flink is verwend. Al met al heeft ze volop genoten van het jaar dat ze bij ons was.Ze was een hondje met voorkeur. Wat andere honden lekker vonden, daar trok zij de neus voor op. En wat anderen niet lekker vonden, at juist zij op. Ik  ben blij dat we van haar hebben mogen genieten !

Met pijn in ons hart hebben we Yaki (Jacky] op maandag 18 juli 2011 moeten laten gaan. We hebben haar de rust gegeven die ze verdiende. Ze is 11 jaar geworden en heeft al die tijd heel erg genoten. Ze is weer in ons huis en konden het niet over ons hart verkrijgen om haar alleen te laten. Rust zacht lieve Yaki. We missen je. Nathalie Leufgen

Op 26 maart 2009 haalde we je op van Schiphol, een klein kereltje die de kluts even helemaal kwijt was. Wat wil je, na 11 jaar in een asiel te worden gedumpt en daar maar je hoofd boven water zien te houden. Ik kwam je halen met Jari, maar je wist helemaal niet bij wie je nou hoorde en rende maar wat doelloos rond en pieste tegen alles aan wat je tegen kwam, ook in huis!:)

Gelukkig is dat heel snel helemaal goed gekomen en was je al snel thuis bij ons. Je kwam in ons gezin met drie kinderen, onze 2 andere oudere honden en onze 2 katten. Ondanks je 11 jaar was je zo kwiek als wat. Als je we gingen wandelen, of als je eten kreeg stond je altijd hard te blaffen. Nou ja blaffen… je klonk eerder als een aapje!:) Buiten liep je altijd pal achter me. Ik ben je heel wat keren kwijt geweest en ik maar roepen. En dan stond je gewoon trouw pal achter me, maar je was zo klein dat ik over je heen keek. Maar je week nooit van mijn zij, wie er ook mee liepen. Het grappige was dat het baasje je twee keer heeft geprobeerd los gelaten bij het wandelen, maar dan spurde je altijd hard terug naar huis! Daar moest ik altijd wel om lachen. Ook ging je nooit op de bank, lag je altijd in je mandje of op je kussentje, maar zodra ik op de bank ging zitten, sprong je meteen naast me! Als ik eens weg was, vertelde het baasje later dat je de hele tijd naar de deur aan het staren was. Dan voelde ik me best trots, te merken dat je mij ook wel aardig vond!:)

Toen je een paar dagen bij ons was kon je niet goed eten. Je bent toen naar de dierenarts gegaan waar ze maar liefst 16 tanden en kiezen hebben getrokken. De dierenarts heeft foto's van je "gebit"gemaakt, hij had nog nooit zo''n slecht gebit gezien. Daarna knapte je heel goed op. Wel had je af en toe een aanval. Dat was heel akelig om te zien, dan lag je opeens te kermen op de grond. Gelukkig kwamen die aanvallen maar 1 keer in de paar maanden voor, zodat je daar geen medicijnen voor nodig had. Verleden jaar liep je opeens op 3 poten en bleek bij een achterpoot je kruisbandje kapot te zijn (verdraaid), sindsdien kreeg je wat pijnstilling door je eten. Maar ook toen rende je gewoon nog vrolijk door buiten. Ook had je een hart ruisje, maar had daar geen hinder van. Tja je was een ouder hondje en dan ga je jammer genoeg ook wat mankeren. Maar ik gokte toch graag op een jaar of 18:)

Toen in februari onze nieuwe hond Dee bij ons kwam, werden de lange wandelingen je wat teveel. Ons vaste rondje, ca. 2 a 3 keer per dag een half uur kon je goed bijbenen, maar als we langer gingen wandelen moest ik je steeds vaker dragen. Ik heb toen een draagzak voor je gekocht. Ik kon het je niet aandoen om je thuis te laten terwijl ik met de anderen zou gaan lopen. Je stond dan zo enthousiast te keffen en te springen bij de deur!. De eerste keer in de draagzak vond je het wat vreemd, maar daarna lag je te genieten! In het zonnetje, oogjes dicht en je vond en vindt het heerlijk!

Sinds een paar weken redde je opeens ons gewone rondje ook niet meer. Dus de draagzak ging toen op elke wandeling mee, zodat je halverwege de wandeling gedragen kan worden. Tot je een paar weken geleden wat meer aanvallen kreeg. Sinds verleden week kreeg je opeens elke dag een aanval en zondag waren het er al twee. Ook werd je tong na die aanvallen heel grauw. Maandagochtend ben ik met je naar de dierenarts gegaan. Toen had je ’s morgens  alweer een aanval gehad. Toen ik van de auto naar de dierenarts liep, kreeg je er alweer 1. Verder ademde je zwaar bij minimale inspanning. De dierenarts vertelde al dat het helemaal niet goed met je was en ik moest aan euthanasie denken, ik schrok me rot. Ik kreeg medicijnen mee voor epilepsie en een zetpil voor noodgevallen. ’s Middags nam ik je mee in de draagzak en liet je op het gras lopen om te plassen. Weer binnen 2 minuten viel je om in het gras en daar lag je weer te kermen.  Vanmorgen was het weer hetzelfde liedje, binnen 2 minuten lag je weer op de grond. ’s Middags nam ik je weer mee in de draagzak naar het veldje en weer hetzelfde gebeurde. Je springt enthousiast rond, plast, en begon opeens te wankelen en daar lag je weer…. Blauwe tong, bleke slijmvliezen en zwaar ademen. Ik heb direct de dierenarts gebeld omdat het me leek dat het niet om de aanvallen ging, maar dat er iets anders aan de hand was wat de aanvallen veroorzaakte. Ook in rusttoestand lag je overduidelijk moeite te doen om lucht te krijgen en bij inspanning kon je hart het blijkbaar niet aan om het zuurstof naar je hersenen te pompen. De dierenarts vertelde me, wat ik natuurlijk allang voelde aankomen, dat ik hier absoluut niet lang mee moet wachten. En vanmiddag moesten we dan met je naar de dierenarts. Alle kinderen mee en oma, vol van verdriet, vooral Jari, want je was tenslotte wel zijn Senor Dani!

En ik weet het... ik heb zelf voor dit hondje gekozen van, destijds 11 jaar, met de wetenschap dat het misschien niet voor lang zou zijn. Om het beestje in ieder geval nog een fijne oude dag te geven en dat herhaal ik voor mezelf en ook voor de kinderen steeds. En het was het ook dubbel en dwars waard! Maar wennen doet het nooit, accepteren wel, maar wennen niet. Het moment van afscheid komt altijd te snel....

Lieve Daantje, we hebben zoveel plezier en liefde van je gehad, dat wat je nu al heel erg missen. Ik hoop dat je nu rust hebt en onthoud…. We zullen je nooit vergeten! Dag lief dapper klein Spaans ventje! Dag Senor Dani!

Saartje (omaatje)                                                                                              3 juni 2011

Saartje hebben we in maart 2010 opgehaald van Schiphol. Een zielig hoopje. Ze werd geschat op 14 a 15 jaar. We wisten waar we aan begonnen. Zij kwam bij ons thuis, bij de andere twee hondjes die we al hadden. Het klikte meteen. In het begin was ze wel een beetje bang, maar al gauw vond ze ons toch wel lief. Haar staartje kwispelde als ze ons zag. Dat was erg aandoenlijk. Maar Saartje werd ziek. Ze is 15 maanden bij ons geweest. En we hebben haar met heel veel liefde verzorgd. We moesten vanmorgen afscheid van haar nemen, met heel veel pijn en verdriet. Ze was een schat. We zullen haar nooit vergeten.

Rust zacht lieve Saar. Koos en Tine Vink ,Jeltje, Basje en Saartje.

Lieve Klaas, 5 jaar geleden zag ik je staan op een website van Animal in Need . We waren, toen we je foto zagen, in 1 oogopslag gek van jou.

Zo zielig en hulpeloos maar met zo'n lieve uitstraling. We dachten...Jij moet en zal naar ons toe komen. Een oud hondje, je was toen rond de 8 a 9 jaar, verdiend nog een fijn leventje op z'n oude dag.

Op 19 September 2006 kwam jij aan in Nederland.  Je was ontzettend bang, je was vies, je ogen waren kapot, je had kale plekken op je rug en ga zo maar door. We hebben er toen alles aan gedaan om je mooi en gezond te krijgen. En dat was al snel gelukt omdat jij dat ook zo graag wou!

Je kwam bij ons in huis...kwam daar een grote Rottweiler tegen, Kezza, wat later jouw grote vriendin werd. Ook liepen er 3 katten rond en 2 konijnen.

Later kwam er nog Timmy bij, waar je tot aan je dood nog veel mee hebt geravot...Je had het goed op je oude dag. ....bijna elke dag de bossen in, lekker wandelen in jouw bos bij Knegsel. Lekker mee op vakantie in de camper naar Frankrijk, Duitsland, Belgie, Luxemburg en natuurlijk Nederland.

We zullen het nu allemaal zonder jou moeten doen....en dat doet wel pijn!!  De hersenbloeding die jij hebt gekregen werd je fataal. Met respect en waardigheid hebben we afscheid van jou moeten nemen. Je liet ons merken dat je ons erg dankbaar was......Wij zijn jou dankbaar voor al jou liefde!

We zullen je ontzettend gaan missen lieve kleine "Baas".... Je Baasje en Bazinnetje.....en natuurlijk Kezza, Timmy, Rancho en Sequoia .

Nogmaals op reis

Zondagochtend 23 januari heeft Fadrique een hersenbloeding gekregen. Zo springt hij nog over de sloot achter Sigrid aan, zo zakt hij naast me in elkaar.
Fadrique is nooit buiten bewustzijn geweest: hij was er, in het hier en nu. Maar zijn rechterpoten voor en achter ontvingen de commando’s niet meer, later volgden zijn linkerpoten.
Binnen 24 uren moest er verbetering of verslechtering optreden, maar er was geen verandering. Omdat Fadrique nauwelijks gevoel (en dus geen pijn) had, is er gekozen voor een dag verlenging, hopende op een mirakel.
Gelukkig was er niets mis met Fadrique’s tegelspreukje; in het hier en nu moest er goed worden gegeten, gekwispeld en gecommuniceerd.
Er heeft geen mirakel plaatsgevonden, Fadrique heeft zijn koffer met Spaanse aangelegenheden aan mij overgedragen, en ik heb zijn koffer aanvaard.
Fadrique’s uitgebreidere roedel van tantes, vrienden en honden hebben hem maandagavond gedag gezegd en een goede  reis gewenst.
Dinsdagochtend 25 januari voor aanvang van de dagelijkse routine hebben we Fadrique gezamenlijk ingescheept, rustig en vol vertouwen en met geheven hoofd is hij zijn reis begonnen.
Ik heb hem May’s prachtig gemaakte eerste halsband met amuletten van Wendy en mijzelf meegegeven, niet omdat hij die nodig heeft maar omdat ze met liefde aan Fadrique zijn geschonken.
Zijn oude lijf hou ik na crematie nog even bij me, tot mijn hart weet waar wij hem laatste eer zullen bewijzen.

Ik heb je Fadrique genoemd: machtig door moed.
Volwaardig  en geliefd roedellid van begin tot einde.
Moedige, trouwe en wijze Fadrique, je hebt je weg naar ons gevonden; dank voor je vertrouwen, je vreugde, je liefde.
Ik draag je over aan Diana, schaar je aan haar zijde en jaag met haar en haar grootse roedel.
Prachtige Galgo, ren vrij, ren met de wind.

Annerie Teeuwen

met veel spijt en droefheid hebben we gisteren onze kleine Barry moeten laten inslapen ,het was genoeg geweest  mijn dappere mannetje had zijn rust nodig .Hij is vredig ingeslapen 2november 16uur. Mijn witte bolletje besefte niet meer wat er rondom hem gebeurde  en laat ons achter met veel pijn en verdriet .Ik hoop dat we in de tijd dat hij bij ons is geweest iets hebben kunnen goedmaken  van wat er in zijn verleden is gebeurd ,voor ons was het niet lang genoeg.We hadden hem  zo graag  nog vele jaren  bij ons gehad maar dat heeft niet mogen zijn ,waarom moest je nu het grootste gedeelte van je leventje ongelukkig zijn geweest en maar een klein stukje ervan kunnen genieten en geliefd zijn bij ons. Het is niet rechtvaardig .Mijn lieve kleine brompotje, ik ga je zo missen .mijn lieve kleine witte engeltje ga naar het licht en wacht daar op mij .Eens kom ik naar je toe .Wees gezond en gelukkig intussentijd .Je hebt je plaatsje  dicht bij ons huis en voor eeuwig in ons hart .Ik zal altijd je zachte knorretjes van genot  horen toen ik met je kroelde  die zijn in mijn hart gegrift .Rust zacht mijn schatje .die leegte binnen in me moet nog overgaan  zodat ik met vreugde aan je kan  terug denken nu zitten er alleen maar tranen. 

Achter elke traan schuilt een glimlach van herinneringen .De tijd met jou is het verdiet en elke traan dubbel en dik waard.  Mijn kleine heldje  geen moment spijt dat we jou genomen hebben .vaarwel mijn machomannetje  iedere nacht zal ik naar de sterren kijken en jou zien.Degene die het meest zal schitteren ben jij en je zal verder over me waken  hierboven en ik ben zeker dat ik je welbekende knorretje  zal horen.

Marnix en Yolande

Ike heb ik in oktober 2006 geadopteerd.  Ik was op zoek naar een metgezel voor mijn andere geadopteerde RottweilerIsa. Toen ik de foto van Ike zag wist ik meteen dat hij degene was die ik zocht.Ike was zo wijs, liefdevol, sociaal en bescheiden. Ik ben zo blij en dankbaar dat ik 3 jaar en 10 maanden voor hemheb mogen zorgen. Vorig jaar heeft Ike een beroerte gehad en is daar bijna volledig van hersteld, hij kon alleen geen lange wandelingen meer maken. Twee weken geleden liep hij heel erg slecht tot niet en is na een paar dagen ziekenhuis thuis op 28 augustus overleden na 5 kwartier epileptische aanvallen met 5-10  seconden tussen iedere aanval. Hij was zo beresterk en wilde nog zo graag. De dienstdoenst dierenarts van dat weekend liet het afweten en de ambulance die er was kon niets voor hem doen. Het was één nachtmerrie.Ike is nu vrij en heeft rust. Dank je wel Ike voor alles. Dank je wel Animal in Need dat ik nog een aantal jaren voor Ike heb mogen zorgen...... 

Patricia Masius Kortenhoef.

Op 18 april 2010 is Fleur bij ons gekomen.

Een lieve, gemakkelijke maar oudere hond. Ze paste zich heel erg goed aan in ons gezin met 2 andere honden en 3 katten. Fleur genoot van haar leventje hier.  Ze begon ondeugende streken te krijgen.  Na de wandeling rende ze altijd snel naar haar lievelingsstoel .

Op een zaterdag, eind juni, begon ze wat te braken. Als ze dat voelde aankomen rende ze naar buiten. Na een bezoek aan de dierenarts waar bloed was afgenomen kregen we te horen dat haar lever en nieren niet goed, zelfs heel slecht functioneerden. We gingen proberen dit alles weer op peil te brengen. Dit alles heeft niet zo mogen zijn omdat ze 's nachts de ene epileptische aanval na de andere kreeg. Toen de dierenarts 's morgens bij ons kwam, kreeg ze net haar 10e aanval. We hebben besloten haar uit haar lijden te verlossen. Peter, onze dierenarts, heeft haar eerst een narcosemiddel gegeven en terwijl hij de definitieve injectie aan het voorbereiden was, is Fleur overleden. Ze was na al die epileptische aanvallen zo zwak geworden. Haar overlijden heeft ons erg veel gedaan. We missen haar erg maar we hadden deze 10 weken met haar zeker niet willen missen. Ze was een echte lieverd die deze weken bij ons heeft genoten en wij van haar. Haar laatste nacht werd ze bijgestaan door Gina en Eva.  Dit zijn onze andere honden. Ze hebben bij Fleur gelegen toen ze erg ziek was en hopelijk heeft Fleur dit gemerkt.  Na haar overlijden is ze met liefde en respect gecremeerd door Huiduc in Heinkenszand.

Wij willen Teunie graag bedanken voor de steun tijdens de ziekte en na het overlijden van Fleur. Beste mensen in Spanje, het is schitterend werk wat jullie doen voor al die dieren. Triest dat er altijd weer nieuwe gevallen van dierenmishandelingen plaatsvinden.Toch valt het ons op dat het hier in Nederland ook vaker voorkomt. Laatst een hond in een tas in het water gevonden. Niet te geloven. Ook jullie danken wij voor de hulp geboden aan Fleur want zonder jullie hadden wij geen Fleur gehad en we hadden deze periode niet wilen missen. Ze blijft in ons hart.

 Met vriendelijke groeten, Patrick, Margareth en Lobke De la Ruelle.Terneuzen. 

Voor King stond al een fijn mandje klaar in een opvanggezin in NL.  2 Augustus zou hij gaan reizen.. King was gewend om in huis te wonen en voor zulke hondjes is het leven in het asiel erg zwaar. Helaas heeft het voor King niet zo mogen zijn. Rust zacht lief klein manneke..

Onze lieve Tara kon de hitte van de afgelopen dagen niet goed aan. Door de hitte bevangen werd ze net op tijd geholpen door de medewerkers van het asiel. Door hun inspanning kwam ze er weer bovenop. Helaas overleed ze na een paar dagen alsnog.. Tara was afgegeven door haar 'baasjes' en heeft het ongeluk te moeten overlijden in het asiel. Zo triest.. Rust zacht lieve meid..

Helaas  is Wodan overleden aan de gevolgen van een maagtorsie. Een operatie mocht niet meer baten. Hij heeft helaas maar kort van zijn leventje in Egmond kunnen genieten en genieten deed hij. Afgelopen zomer was hij nog geopereerd aan zijn beide ogen en kon hij eindelijk goed zien.Hij werd aanbeden door de hele familie maar vooral door mijn nichtje van 6 . Ze sliepen altijd samen dat kun je zien op de foto. Ze sleepte zelfs haar dekbed naar de badkamer als hij daar was gaan liggen vanwege de warmte, daar hield hij nl. niet zo van. Het hele gezin is ontroostbaar want er zullen weinig honden zijn die zo lief zijn als onze Wodan was. Minouche Castricum

Blanca is haar hele leven een fokteef geweest. Toen ze 8 jaar was, werd ze gedumpt in het dodingstation. Peter heeft haar daar weggehaald. Ook Blanca heeft nooit een warme mand gekend. Vandaag, 22 januari 2010, kregen we bericht dat Blanca door een dierenhater is vergiftigd. We hadden haar zo graag nog een aantal mooie jaren gegund. Rust zacht lieve Blanca.

Nono heeft helaas nooit een eigen warm mandje mogen kennen.  Hij verbleef al jaren in ons asiel. We hadden zo gehoopt dat er ook voor hem nog ergens een plaatsje zou zijn. Helaas het heeft niet zo mogen zijn . Rust zacht lieve Nono. De medewerkers van het asiel zullen je lieve koppie nooit vergeten.

Vandaag ( 11 december 2009)  is Sarni overleden. Sarni was een hele lieve hond. Ook bang, omdat ze een ellendig leven heeft gehad, veroorzaakt door mensen. Zij was zo dichtbij een liefdevol plekje, want zij was geadopteerd. Bijna kon ze ervaren dat er ook lieve mensen bestaan, die haar willen verzorgen en onvoorwaardelijk van haar houden. Maar helaas mocht het niet zo zijn voor haar. Lieve Sarni, zo dichtbij.. rust maar zacht meisje.