In het tropische zuiden van Spanje, tegen Gibraltar aan en onder de zwoele invloeden van het mooie Afrika, ligt het stadje La Linéa de la Concepción. Een werkelijk prachtige omgeving, een ruw maar mooi landschap met een duidelijk merkbare invloed vanuit het tegenovergelegen Marokko.
In een van de buitenwijken van La Linéa de la Concepción bevindt zich de Perrera van La Linéa. Deze Perrera was tot voor kort het eindstation voor veel dieren. De procedure van de Perrera van La Linéa was simpel: binnengekomen dieren hadden een verplicht verblijf van 10 dagen. Kwam de eigenaar zijn huisdier niet opeisen, vond het dier (op vaak brute wijze) de dood.
In 2005 heeft de Stichting Prodean (Associación Protectora de Animales Pro-Derecho de los Animales), geholpen door een handjevol enthousiaste voorvechters tegen het dierenleed in Spanje, naast de Perrera een asiel opgericht. Sinds de oprichting van dit asiel wordt ernaar gestreefd om de honden, na het verplichte verblijf van 10 dagen, uit de Perrera te halen en in het asiel een tweede kans te geven.Een tweede kans op een goed leven bij mensen die deze verantwoording op hun schouders willen nemen en tot een goed einde willen brengen.
Een van de vrijwilligers in het asiel is de in Spanje gevestigde Peter Koekebakker. Samen met zijn partner Madeleine (en later met vrijwilligster Diana Luchies) zet hij zich in voor de verlaten, ongewenste en mishandelde dieren in deze omgeving.Een hele moeilijke en ondankbare taak. De omstandigheden zijn moeilijk en de middelen weinig tot niets en van de plaatselijke bevolking komt meer tegenwerking dan medewerking. Het asiel biedt opvang aan 150 tot 200 honden. Vandaag de dag is dit aantal ruim overschreden. Er zijn periodes (einde van het jachtseizoen of vakanties) dat er veel honden worden afgegeven bij het asiel of simpelweg worden gedumpt zonder afzender. Dit is de oorzaak van het grote aantal honden dat er zich momenteel in het asiel bevindt. De honden verblijven in kennels. De kennels zijn afgezet met hekwerken die zeer kunstzinnig aan elkander zijn bevestigd. De hekwerken zijn heel verschillend gemaakt. Soms zijn het echte stalen hekken, soms een paar stalen palen in de grond met zwaar gaaswerk ertussen gemonteerd. Alles wat voor handen is wordt gebruikt. Als er geen hekwerken meer beschikbaar zijn, of de bestaande hekken niet solide genoeg zijn, wordt overgegaan op bouwen met pallets. Het onderkomen van de honden is bij lange na niet zoals het behoord te zijn. In sommige kennels staan goede hondenhokken, in sommige kennels is het onderkomen een oude container of vier palen met een golfplaat erop. De bodem van het asiel bestaat voor het grootste deel uit zand. Men heeft een start gemaakt met het storten van beton in een aantal kennels, echter door gebrek aan financiën is dit stopgezet. Mogelijkheden tot het apart zetten van zwakke of zieke honden is eigenlijk geen optie. De “kliniek” zoals het enige betegelde stukje van het asiel wordt genoemd is hier eigenlijk niet meer voor geschikt.Kortom het asiel in La Linéa kampt met veel problemen. En die problemen veroorzaken weer nieuwe problemen. Door het slechte hekwerk kunnen de honden zich uitgraven naar een volgende kennel, met alle gevolgen van dien. Slecht hekwerk nodigt uit tot stelen, hetgeen regelmatig voorkomt. De zandgrond geeft de zandvlieg (leishmaniose) vrij spel. En omdat de kliniek niet geschikt is om de net gesteriliseerde en gecastreerde honden te laten verblijven moeten deze in een pension elders ondergebracht worden voor een bepaalde periode en zo lopen alle kosten steeds hoger op.
De puppies die in het asiel worden afgegeven hebben zeer weinig kans op overleven. Immers er is geen mogelijkheid om ze apart te zetten. Dus wordt de enige “kantoorruimte”, die tevens dienst doet als apotheek, regelmatig gebruikt als verblijf voor de puppies of wordt er getracht buiten het asiel, bij particulieren, een onderkomen te vinden.Het asiel in La Linéa heeft nog een hele lange weg te gaan. Degelijke hokken, waar e honden kunnen schuilen tegen de felle zon en de kou. Goede en hoge hekken, ter beveiliging en een goede kliniek … en een heleboel werk om de plaatselijke bevolking en met name de jeugd, de toekomst van het land, te onderrichten waardig om te gaan met dieren ……
De Stichting Prodean beoogt met haar werkzaamheden het recht van de dieren te beschermen en de plaatselijke bevolking van dit recht bewust te maken. In de provincie Andalusië bestaat sedert 2005 een Wet Dierenbescherming. Helaas wordt er niet echt vanuit de overheid toezicht gehouden op uitoefening van deze wet.De Stichting Prodean brengt dan ook – in gevallen van mishandeling e.d. – de schuldige voor het gerecht. Als een zaak ontvankelijk wordt verklaart kan dat hoge geldboetes opleveren en dat is maar goed ook! Doelstelling van de Stichting Prodean is: - het beschermen van de dieren; - het promoten van de rechten van het dier; -het onderwijzen van de plaatselijke bevolking over de rechten van het dier.
Om deze doelstelling te kunnen bewerkstelligen houdt de Stichting Prodean zich het recht voor om:
- mishandelde dieren te vorderen of in beslag te nemen; - dierenmishandeling middels gerechtelijke stappen tegen te gaan; - altijd in het belang van het dier te handelen echter wel binnen de geldende wetgeving.
Het groepje vrijwilligers in Spanje is klein. Voor het aantal honden wat er in het asiel aanwezig is, veel te klein. Sommigen blijven voor korte tijd, anderen voor heel lang. Poepscheppen en de honden verzorgen zijn de voornaamste taken. Ana is de dame die alle honden voorziet van medicijnen. Eenmaal per week gaat zij samen met de dierenarts (rechtsonder) het hele asiel door om alle honden te checken. Eenmaal per week alle honden checken kost geld. Heel veel geld.En daarom zoekt het asiel in La Linéa sponsors en mensen die willen doneren. Op velerlei wijze wel te verstaan. Voor medische kosten (dierenartskosten), bouwmaterialen, medicamenten en voer. Zonder financiële hulp van buitenaf heeft dit asiel in La Linéa helaas geen overlevingskansen.
Dankzij de inspanning van meerdere stichtingen/foundations in het buitenland Nederland, België, Duitsland en Denemarken) kan er door bemiddeling worden getracht de honden te herplaatsen. In Spanje zelf gebeurt dit mondjesmaat.De vrijwilligers in het asiel van La Linéa worden in hun strijd tegen het dierenleed bijgestaan door een aantal bestaande gevestigde organisaties in zowel Nederland als Spanje. Animal Compassion of España (mw. F. Paques), Amigos de Animales Abandona (Triple AAA) en de Stichting HAAS (beschermvrouwe Belinda Meuldijk).
De staat van het asiel is die van een krottenwijk. De vrijwilligers noemen het asiel gekscherend “ ons indianendorp”.
