Ik ben Peking van 6 jaar. Op 21 november 2009 kwam ik aan op Schiphol. Ik was meegekomen vanuit Spanje, omdat ik het niet meer redde in mijn eentje in het asiel.

Ik werd opgenomen bij een opvanggezin in Amsterdam-Noord. Maar wat schetste mijn verbazing. De dag na mijn aankomst hier in Nederland kwamen er al mensen naar mij kijken. Nog groter was mijn verbazing toen ik na afloop mee mocht met mijn nieuwe baasjes, helemaal naar Maastricht. Hiep hiep hoera, ik was al geplaatst bij een gezin met een jongetje van 5 jaar en twee andere hondjes van 6 en 10 jaar.Ik kan het heel goed vinden met mijn 2 nieuwe vriendjes.En iedereen noemt mij nu Paco. dat vonden ze leuker dan Peking. Mij maakt dat niets uit, want ik heb nu wat ik graag wilde hebben. Een nieuw thuis. Groetjes, Paco (Peking). 

Hallo, hier ben ik dan. Mijn nieuwe baasjes hebben mijn naam Ana gehouden. Op 31 augustus 2009 ben ik af zo’n groot vliegtuig gestapt, waarna wij met de auto nog anderhalf uur van Amsterdam naar Hoboken in België gereden zijn. Wat een dag was me dat! Ik was oh zo bang buiten van al dat lawaai, maar binnen in huis en in de tuin was ik supercontent. Dit heeft wel enige dagen geduurd, tot we met onze knappe buurman Scoobie gingen wandelen in het bos, leuk hoor al dat rennen! Ik ben ondertussen verandert in een superslimme, supergekke hond die gek is op eten (Ik mag echt alles, zelfs tomatensoep!) Laura, Matthias en ik spelen ook heel veel samen met de bal of we zijn aan het knuffelen (geweldig nog zo’n hobby van mij). Als mijn vrouwtje moet gaan werken, ga ik nog altijd mee naar de grootouders en ook daar vind ik het geweldig. Die opa heeft een dikke buik, waar ik dolgraag op lig!! Zij vinden het ook heel leuk als ik mee kom, want ze missen hun hondje Rocky erg dat vorig jaar gestorven is. We zijn ook gestart met de hondenschool! Al die honden proberen me te vangen, maar dat lukt toch niet want ik ben veel te snel voor hen!!! Ze zeggen daar dat ik een erg goeie apporteur ga worden. Allemaal bedankt (vooral Yvonne) om dit leuke gezin voor mij te vinden! Nog een natte lik aan mijn zusjes en aan alle andere honden die ik in Spanje of op de reis ben tegengekomen. Wij hopen dat alle hondjes snel een warm thuis vinden!!!

Inmiddels is het 24 november en Bommel ( hij heette eigenlijk Bobbel) is sinds 13 oktober bij ons in Eibergen.Toen we naar Aardenhout gingen hebben we onze eigen hond ( Harrie, een Labrador) meegenomen voor de eerste kennismaking. Het moest natuurlijk wel klikken…en ook met onze katten en konijntjes.Het is echt een schatje..hij is vrolijk, speels en vanaf de eerste dag gaat het goed met de andere diertjes, al moesten ze natuurlijk wel even aan elkaar wennen. We hebben de eerste weken even wat probleempjes gehad…..hij had een flinke oorontsteking, wormen en hij was in paniek als we hem alleen lieten.Dat is inmiddels allemaal verholpen, al is hij nog steeds “haantje de voorste”als we weg moeten, hij zit nog eerder in de auto als wijzelf.En als we thuis komen is hij zooooooo blij, alsof hij ons dagen niet heeft gezien JHij ligt graag bij ons op schoot, languit op zijn rug, en op bed. Hierbij een paar foto’s, zodat jullie een idee hebben over wie ik het nu heb.Ga zo door met jullie goeie werk, heel veel succes!!! Klaas, Belinda, Kelly, Floortje, Bommeltje, Harrie, Morris, Lucky, Snoes, Bunny

We feel very lucky and grateful. We are very impressed by the great work done by the people in AIN, especially the people working in the Asylum and we want also to thank Paco and Belen for taking so good care of Camino. They have done a great job. Some photos of  our Camino is attached. Yours faithfully Tine Rosenkjær. Denmark.

Gisteren( 21 november 2009) hebben wij in de middag Uli op schiphol opgehaald.  Bij de schuifdeuren van gate 1 stonden wij vol verwachting te wachten. En ja hoor, het wachten werd beloond, door de schuifdeuren kwamen twee karren met honden begeleid door twee adoptie medewerkers, Yvonne en Kees. Ze reden de wagens naar een rustige plek en wij liepen meteen achter de karren aan want we hadden al een glimp van Uli opgevangen! Kees vertelde mij dat hij een levendige hond is en vervolgens deed hij het deurtje van de flykennel open en daar kwam Uli, wat is hij mooi en groot!  Samen deden wij de nieuwe riem om zijn hals. En daarna begon de aaisessie waar Kees nog een foto van heeft gemaakt.  We gingen snel met Uli naar buiten, daar kon hij lekker plassen tegen de betonnen plantenbak. Na een aantal rondjes gelopen te hebben, gingen we naar de auto. Uli liep heel goed mee aan de riem. In de auto zat hij in de achterbak en kwam met zijn mooie kop over de bankleuning heen hangen.  Eenmaal thuis was Uli een en al blijheid, blij met zijn speeltjes en knuffel, maar vooral met ons. Vandaag, de tweede dag, is er wat meer rust gekomen. Uli ligt heerlijk languit te slapen op de grond.  Wel blijven wij animalinneed volgen en lezen Pedro’s dagboek. Vandaag gaan wij uit dank voor de goede zorg voor Uli een donatie doen want dat is nu wel even hard nodig!