Ola Amiga’s en amigo’s,

Toen ik nog in mijn geboorteland woonde heette ik nog Pampa. Toen mijn baasjes mij adopteerden is die veranderd in Pamela A,omdat  ik zulke grote oren heb. Schijnt dat die naam afkomstig is van een Amerikaans mensenteefje-actrice die ook zulke grote oren heeft in een beroemd badpak. Alleen zitten bij haar de oren te laag. Omdat de naam te lang was is die weer gewijzigd in Pammy. Mijn bijnaam is Pammy Pate’ (een bijnaam van mijn baasjes omdat ik alleen eet als door het eten pate’ wordt gemengd) Tjah het blijkt dat ik een soort vlinderhondje ben , die  vroeger als hofhondjes werden gehouden, en een dame van stand scheep je toch ook niet af met brokjes van onbestemde kleur en geur.

Toen ik-nu ruim 6 maanden geleden- bij mijn baasjes kwam wonen heb ik een inburgeringscursus gedaan. Ik heb heel veel geleerd zoals:

-De planten binnen zijn voor de sier daar moet je niet je kluif in begraven;

-Ik krijg altijd genoeg eten dus ik hoef mijn eten niet meer te begraven in de kleding van vrouwtje;

-Vooral de pensstaafjes die aan haar kleren blijven kleven vindt ze vies. Beetje pietluttig hoor want die staafjes ruiken heel lekker en  zijn beter verteerbaar dan haar kleding.

-De kippen van de buren zijn niet om op te jagen (wel heel moeilijk hoor kakelende en fladderende hapklare kipkluifjes waar je niet achteraan mag gaan)

-en last but not least. (Ja , ook Engels zit in mijn talenpakket!)Je ontlasting doe je buiten de deur en niet op bed.

Ik ben nu met vlag en wimpel voor de inburgeringscursus geslaagd en heb ook de hondenschoolcursus met goed gevolg afgelegd en heb zelfs een multi-tasking baantje op het kantoor van vrouwtje. Ik bewaak belangrijke papieren en entertain mijn kantoorgenoten en de  clienten.

Vaak denk ik nog aan mijn lotgenoten in het asiel in La Linea waar wij zo liefdevol zijn opgevangen maar het af en toe zwaar afzien was door hitte en gebrek aan eten. Ik hoop met heel mijn hondenhartje dat zij ook snel een lief baasje vinden en mijn hart gaat ook uit naar Jacqueline en Yvonne van de Foundation die het mogelijk hebben gemaakt dat ik werd geadopteerd en het opvanggezin van Irma die  mij de eerste week in Nederland heeft opgevangen. En niet te vergeten mijn co-ouders Hanneke en Marc en de kinderen die mij altijd zo liefdevol onderdak verlenen als de baasjes er niet zijn.  Veel liefs van jullie Pammy Pate’ (voorheen Pampa)

Hoihoi, Ik ben Dakota.

2 weekjes geleden ben ik in mijn nieuwe gezin gekomen.In het begin lag ik op mijn deken “de kat een beetje uit de boom te kijken”.Er zijn hier ook 2 kinderen die de hele dag met mijn willen spelen maar dat vind ik zo nu en dan nogal vermoeiend.Nu heb ik zo alles wel bekeken en ga ik verder op ontdekkingsreis, zo heb ik de TV en het aquarium al gevonden en die vissen zwemmen maar heen en weer, ik kan er geen genoeg van krijgen om daar naar te kijken.Verder ben ik er achter gekomen dat mijn zusje bij een vriendinnetje van mijn moeder zit en die gaan nogal vaak met elkaar op stap dus ik zie haar ook vaak.Ik heb het reuze naar mijn zin en ben erg blij met ieder aai en knuffel die ik krijg.

Lieve mensen van La Linea,

Bijna een jaar na dato even een berichtje van mij, Ivo, al ga ik nu onder de naam Bagles omdat mijn nieuwe mensen deze naam beter bij me vonden passen en ik moet zeggen hij bevalt me en ik luister er ook graag naar (tenzij ik andere dingen te doen heb natuurlijk). 

Ik werd na een lange reis met een paar andere honden (ik mocht als enige in de cabine met Kees maar ja, ik ben dan ook wel erg petit en schattig) opgehaald door mijn nieuwe gezin, een moeder met 4 dochters en ze waren héél blij mij te zien, alsof ze mij allang kenden en erg gemist hadden, en ik vond het spannend maar kroop direct op schoot bij de kleinste, soort zoekt soort zeg maar. Daarna mocht ik mee in de auto en moesten we nog ver rijden. Dat is wat ik denk maar eerlijk gezegd heb ik de hele weg geslapen.

De eerste nacht heeft de moeder bij mij in de huiskamer op een matrasje geslapen en dat vond ik wel fijn, ben er lekker bij gaan liggen ; ). Er werd iets gezegd over slopen van spullen? Nou ja zeg, dat soort dingen doe ik niet en heb ook nog nooit in huis geplast. Ze waren heel trots op mij.

Wat minder goed nieuws was dat ik de derde nacht erg ziek werd en niets meer wilde en bijna niet op mijn pootjes kon staan, voelde me moe en slecht en ’s nachts is nog de dierenarts gebeld voor mij.

De volgende ochtend, nadat ik helemaal binnenstebuiten was gekeerd, kon de dierenarts vertellen dat ik allergisch was voor doxiclat, een medicijn dat ik mee had gekregen, het komt niet vaak voor maar ik was de pechvogel die dat had. Ik moest bijgevoerd worden met speciaal voer en nieuwe pilletjes nemen en toen knapte ik heel snel op.

Het gaat erg goed met mij en ik heb het erg naar mijn zin in Nederland(de sneeuw was wel koud maar ook leuk) en in mijn nieuwe huis in Zutphen. Voel me als een prins en wordt ook zo behandeld, heb een eigen troon (lees mandje) en mag op schoot zitten want dat vinden zij ook erg gezellig.

Ik ben een héél vrolijk en speels hondje geworden die het liefst speelt met mijn twee stoffen varkens en graag buiten wandelingen maak. Van het verdrietige hondje dat het bijna niet zou redden in het asiel is eigenlijk niets meer over en de nachtmerrie van het dodingstation ligt ver achter mij. Ik ben wat kieskeurig met eten en het was een beetje een zoektocht om uit te vinden wat ik graag lust. Het voer dat mijn keus is geworden heet Diva, wel gepast vindt ik zelf. 

Ik heb gehoord dat ik binnenkort, net als mijn kleinere vrouwtjes, naar school mag en een diploma ga halen. Wie had dat gedacht, ik een gedumpt hondje dat zoveel narigheid heeft meegemaakt gaat studeren, ik ben benieuwd.

Ik en mijn mensen willen jullie, lieve harde werkers van Animal in need, ontzettend bedanken voor deze kans die ik heb gekregen en mijn mensen voor het liefste hondje dat zij zich maar konden voorstellen, jullie hebben niets teveel gezegd. Kees, bedankt dat je mij hebt meegenomen wie weet hoe het anders was afgelopen met mij. 

Liefs van Bagles en mijn hele gezin.

Dag lieve mensen van Animal in need,
Huub is net 3 weken bij ons ingetrokken en nu al gewend geraakt aan z'n baasjes en nieuwe naam. In spanje heette Huub nog Paquito. Wij zagen z'n foto en waren meteen verliefd op deze kleine dondersteen. Het is een heerlijk beestje, iedere dag lopen we een stukje met hem door de duinen. Na 3 dagen hebben we hem al los kunnen laten rennen en spelen met andere honden. Het strand is ook een hele beleving voor hem, hij heeft zelfs al het zeewater aan z'n voetjes gevoeld. Huub is nergens bang voor en thuis is het een heel rustig hondje en ligt hij graag op schoot. Zo'n voorbeeldige pup zie je zelden. Dus wij willen jullie heel erg bedanken voor het geluk dat ons gezinnetje compleet heeft gemaakt!
Groetjes uit noordwijk van Simone, Floor, Aaron en natuurlijk Huub!

Hallo lieve la linea-ers,

Hier eindelijk een berichtje van mij Yayi zoals ik in Spanje heette, ik ga nu door het leven als Daisy.Ik ben al sinds december in Nederland.Ik ben bij een heel lief opvanggezin geweest in Groningen, bij Hélène en haar gezin.Ze hadden daar meer hondjes, waar ik mee kon spelen. Mijn baasjes waar ik nu woon zijn hen heel dankbaar dat zij mij hebben opgevangen toen ik net in Nederland was. Ik was heel bang, ik trek me nl heel snel dingen aan. Ik vind in het donker buiten lopen nog steeds echt niet zo leuk. In het begin durfde ik mijn staartje niet omhoog te doen en zagen mijn haartjes en nog niet zo mooi uit als nu. De dag dat mijn staartje wel omhoog ging omdat ik zo blij was, vond mijn vrouwtje een hele mooie dag. Nu wappert hij als een vlaggetje en lijkt het wel of ik op wolkjes loop als ik blij ben.Ik heb het hier volgens mijn baasjes wel heel erg naar mijn zin. Ik ben super gek op buiten zijn, vooral in de sneeuw spelen is mijn favoriete bezigheid. Ik ben gek op andere hondjes, als ik ze leuk vind ga ik ze uitdagen om te spelen. Of ze nu kleiner als mij zijn of 10x zo groot, als ze maar met me willen spelen! Ik kan nl heel hard rennen en super snelle bochten maken, mijn baasjes moeten hier altijd zo om lachen. En als ik maar lang genoeg naast t baasje ga zitten blaffen en piepen, dan mag ik lekker weer mee naar buiten. Vooral mijn mannenbaasje smelt voor mijn lieve bruine oogjes. Iedereen houdt ontzettend veel van mij en als ik op straat loop roepen ze zomaar in het voorbij gaan dat ze me zoooo'n schatje vinden.Ik mag op maandag, dinsdag en woensdagmorgen ook altijd mee naar het werk van mijn vrouwtje. Ik vind t daar stik gezellig ik heb er allemaal vriendjes en vriendinnetjes die met me willen spelen, me willen kriebelen. Ik ga gewoon blaffen als er niemand naar me kijkt en dan gooien ze vanzelf een speeltje voor me weg, jaaa ik heb ze hier goed onder de poot... ;^)Mijn vrouwtje zegt dat ze mij een hele slimme hond vind, ik weet precies de weg naar huis te vinden ook al lopen we steeds een andere route.Ze vind me zeer bescheiden, ik eet alleen maar lekkere dingen wanneer ik echt honger heb, de rest 'begraaf' ik steeds binnen. Ze vind me slim, zo heb ik vandaag voor t eerst zelf de trap opgelopen zonder hulp van mijn kindjesbaasje, zij heeft me dit nl geleerd. Als ik dan zoveel complimentjes krijg word ik er altijd een beetje verlegen van.Ze zeggen steeds tegen me dat ze ONTZETTTTTTEND veel van me houden, ik vind hen ook wel erg leuk, ik zoen ze altijd helemaal plat als we elkaar even niet hebben gezien.... hihihi Iedereen vindt wel heel speciaal als mijn vrouwtje vertelt dat ik bij jullie vandaan kom, er wonen op ons dorp nog meer hondjes die uit Spanje of Griekenland komen.Peter en Ana, jullie zijn samen met alle vrijwilligers, hele speciale mensen en ik ben blij dat ik bij jullie terecht ben gekomen.Dikke lik voor iedereen, ik hoop dat meer hondjes zo'n huisje krijgen als ik.Heel veel hondeknuffels van Daisy

Na heel lang los ik nu mijn belofte in,Dit gaat over het liefste hondje en hij woont nu bij ons!!

Vlak voor de zomervakantie zag ik op de site van Animal in Need een hart verwarmend hondje, maar bij telefonisch contact met Wenny kreeg ik het advies de volgende dag naar een nieuw hondje te kijken op de site, hij heette Michel.Inmiddels werd hij tijdelijk opgevangen door een heel lieve vrouw en haar eigen hondjes, hier viel op dat Michel een echte kindervriend was en een heel probleemloos hondje wat echt bij kindjes geplaatst moest worden!!Timo werd hij hier genoemd.Lieve mensen hebben jullie twijfels of specifieke wensen/ omstandigheden , vertrouw op de mensen van deze organisatie :zij proberen niet zo snel mogenlijk de hondjes te plaatsen maar zoeken echt naar de perfecte wederzijdse match!!!Wij hebben nu het perfecte hondje voor ons gezin, wij noemen hem Timon ,wegens een neefje die hier regelmatig komt en al zo heet.De eerste nacht durfde hij niet alleen te zijn, en nog slaapt hij s'nachts bij mijn zoon van 8, in het begin hapte hij angstig naar grote honden, maar dat was zo makkelijk te corrigeren; Timon is een echte allemans vriend buiten , zelfs de grootste brompotten krijgt hij aan het spelen, hij luistert, kan los , sloopt niet en is geen keffertje (dit probeerde hij even maar een duidelijke "nee" volstond en is nu al niet meer nodig!!!Hij ligt dolgraag lekker bij mijn kindjes en mij op de bank, op schoot of tegen hen aan, visite is gezellig en als we er niet zijn is alleen thuis blijven geen enkel probleem, mijnheer ligt heerlijk op de rugleuning van de bank naar buiten tekijken (als een katje) De hele wijk kent hem daar al van , hoor steeds dat iedereen weet waar we wonen als ik met ons hondje buiten wandel.En dat hij een kinder vriend is blijkt uit alles kinderen mogen alles, van kinderen schrikt hij nooit, al hou ik de kids wel in de gaten natuurlijk, als hij buiten kinderen ziet "bedelt" hij ze naar zich toe door op z'n achterpootjes te dansen en bedelen met z'n voor pootjes: echt heel aandoenlijk.Timon hoort echt helemaal bij ons een voor een zijn we echt stapel op hem en het is wederzijds, gelukkig.Maak je over het zindelijk worden ook niet druk want dat ging bij ons ook heel snel, Timon wil er graag bij horen en past zich makkelijk aan, buiten copieert hij ook andere honden , maar ook hierin vindt hij onze wil belangrijker gelukkig.Timon heeft slechts een min punt ; auto rijden, hij trilt als een riet en spuugt al binnen een paar minuten, wie heeft de goude tip?? Wij willen hem zo graag overal mee naar toe nemen.Lieve Wenny , dank je wel voor je goede adviesen en medeleven, ook na dat Timon bij ons was!!wij wensen een ieder die een hondje zoekt of heeft net zoveel geluk,vriendelijke groetjes , Ben, Jonice en Nathalie