Op 9 november ben ik (Pato) met het vliegtuig naar Nederland gekomen. In Rotterdam ben ik geland en na die reis moest ik echt flink plassen.

Eindelijk waren mijn nieuwe baasjes(Patrick en Evelien) daar en mocht ik uit de transportbox. Nu kon ik dus eindelijk plassen. De tijd om door mijn hurken te gaan had ik niet meer, dus daar stond ik rond te kijken en mijn pootjes vol te plassen. Vervolgens heb ik afscheid genomen van al de mensen en hondjes op het vliegveld en zijn we met de auto naar mijn nieuwe huis in Eindhoven gegaan.

Evelien kwam bij mij achterin zitten en ik ben, lekker warm, tegen haar aan gaan liggen. Bij mijn nieuwe huis aangekomen ben ik even uitgelaten en heb ik buiten geplast en gepoept. Vervolgens hebben Patrick en Evelien mij gewassen en was ik weer helemaal fris. Nu kon ik eindelijk op dat grote kussen gaan liggen wat daar in de huiskamer lag. Heerlijk!!!!!! Iedere dag word ik wel drie keer per dag uitgelaten in een groot park achter mijn huis. Lekker rennen en naar de Schotse Hooglanders kijken. We zijn ook al een keer naar het strand en een paar keer in de bossen geweest. Nu mag ik ook steeds vaker los lopen, ik loop toch niet weg!! Met andere honden kan ik prima overweg. Ik wordt helemaal enthousiast als ik lekker mag spelen.

Mijn grote vriend Manuel ( voorheen Poncholo ), die ook uit hetzelfde asiel in Spanje komt, zie ik regelmatig.   Patrick en Evelien zeggen continu dat ik het liefste hondje ben wat er bestaat en ze zijn mij ook continu aan het knuffelen. Ik word daar ook zo vrolijk van! Verder ben ik binnen rustig en lig ik vaak op mijn kussen en buiten ben ik erg enthousiast en speels. Vanaf het begin ben ik ook zindelijk en vond ik het geen probleem om aan de riem te lopen. Ik heb alleen een paar keer op de mat geplast omdat ik bang was voor de stofzuiger. Voor de stofzuiger ben ik niet meer zo bang maar deze is niet mijn favoriet. Oh ja, ik heb ook 1 keer op de slaapkamer van Patrick en Evelien gepoept. Tja beneden mag het niet en ik kon niet naar buiten want Patrick en Evelien waren even weg, je moet dan iets!! Bij mijn kussen liggen ook een aantal speeltjes waar ik erg graag mee speel of als kussentje gebruik! Mijn pluche kip is het fijnste om mijn hoofd op te leggen en dan lekker te slapen. Een week of twee geleden dacht ik dat ik een nieuw speeltje had gekregen, op tafel lag namelijk een kookboek. Deze heb ik kapot gebeten. Die recepten die erin stonden zagen er ook zo lekker uit, ze smaakte alleen wat minder. Van Patrick en Evelien moet ik jullie heel erg bedanken voor de goede zorgen. Ze houden heel veel van mij en ik ben erg blij dat ik bij hun ben komen wonen. Nu heb ik mijn eigen plekje voor altijd!!!! Hele dikke kus van Patrick, Evelien en mij natuurlijk.

Hier zijn we dan eindelijk met ons berichtje hoe het onze Miro vergaat. Toen hij nog bij jullie zat, heette hij Plompy, een lekkere zwarte hond, kruising retriever / labrador / whippet...Eind augustus hebben we Plompy geadopteerd.Twee dagen voor kerst, zit Miro hier met zijn neus in de koolbak, met vers gesneden kool....eens kijken of dat lekker is.Hij snuift en trekt z'n neus op, meteen heft ie ziin poot, om te bedelen om wat anders...iets wat lekkerder zal zijn. Het is een schat van een beest, zo vreselijk trouw en vooral aanhankelijk.  Waar we ook komen, we zitten vlak tegen de Bosdreef,  de Maashorst en dan weer Bedaf aan,komt Miro al zijn hondenvrienden vrolijk, en soms ook lekker uitdagend tegemoet. Hij weet precies maat te houden!KLeine hondjes besnuffelt hij nieuwsgierig, grote honden kunnen een flinke run verwachten van onze zwartharige langpoot!Als hij mee naar buiten gaat, geniet hij elke keer weer van alles wat hij tegen komt. Takken bijvoorbeeld...grommen, spelen, springen (hóóg!!),verwoed de tak in stukken breken zodat wij er geen stuk meer van terug krijgen, maar ook triomfantelijk met halve boomstammen tussen de bomen door laveren!Geweldig beest! In het begin bleef hij nog wel eens tussen twee bomen gespiest zitten, maar nu heeft hij het zo handig onder de knie, hij gaat er heerlijk mee vandoor.Maar terug komen doet ie zeer zeker....soms is hij een momentje uit zicht, de honden achterna, om met een verwaaide kop, nieuwsgierig bruine ogen,te kijken waar z'n baasjes uithangen...zijn ze er nog?!! Jaaa...hard komt hij weer aangespurt. Als hij zo hard aan komt rennen, heeft hij iets van een wolf, met zijn blinkende witte tanden...Ook thuis heeeft ie helemaal zijn draai gevonden. Zo gauw de kinderen aanstalten maken om naar school te gaan, wurmt hij zich tussen ons en de deur in...gauw mee! Rustig wacht hij bij de achterbak van de auto, om er snel in rte springen, en met zijn neus in het raam gedrukt te kijken aan alles wat hem voorbij schiet. Hij wil absoluut niks missen, onze Miro!!Als we hem een bot geven, Sterre, een vriendinnetje heeft hem eerst voorgekauwd dat het lekker was (..), verstopt hij hem steevast, in de tuin, onder de sneeuw, in de bank binnen,niks is hem te gek. Als we thuis komen, valt hij plomp, met zijn rug naar beneden aan je voeten...kriebel me hier, en daar....  Plompy was toch ook wel een naam die hem eer aan deed! In het begin kreeg hij brokken op runderbasis.  Nu eet hij hypoallergeen voeding op lambasis. Daar loopt hij prima op! Na twee ontwormingskuren waren we de diaree de baas die hem de eerste maand parten speelde. Gelukkig maar.Miro is niet meer weg te denken uit ons hele huishouden niet, zoveel vriendschap als hij weg te geven heeft, en terug krijgt, daar kunnen we alleen maar blij mee zijn, zeker als je ziet dat dit beestje gewoon helemaal op zijn plek zit, en heerlijk door het leven dabbert...  Dank aan Animal In Need, een ere taak om jullie werk om te zetten naar de dagelijkse praktijk!! 

Hartelijke groeten van David, Anne, Lieke, Wilbert en Pascalle Dirkx uit Uden

Hallo allemaal,
5 november 2008 heb ik Lotje van schiphol gehaald. Ze was een urgentie hondje. Ze was erg mager, gesterilliseerd en zat onder de vlooien zo zielig. Thuis aangekomen was ze erg moe en angstig. Kennis maken met Doortje mijn andere hond ging erg goed. Doortje ontfermde zich over Lotje. Ze kunnen niet
meer zonder elkaar. Vaak slapen ze tegen elkaar aan, zooooo lief. Lotje is van een bang hondje, een ontzettende sociale knuffelhond geworden. Knuffelen doet ze zo graag. Kinderen is ze dol op. Ik ben zo blij dat ik haar geadopteerd heb. Veel liefde, verzorging is Lotje een super lieve spontane knuffelhond geworden. Ik en Doortje kunnen haar voor geen goud meer missen. Vrienden voor het leven.
Groetjes van Angelique en een pootje van Doortje en Lotje.

Ik ben Peking van 6 jaar. Op 21 november 2009 kwam ik aan op Schiphol. Ik was meegekomen vanuit Spanje, omdat ik het niet meer redde in mijn eentje in het asiel.

Ik werd opgenomen bij een opvanggezin in Amsterdam-Noord. Maar wat schetste mijn verbazing. De dag na mijn aankomst hier in Nederland kwamen er al mensen naar mij kijken. Nog groter was mijn verbazing toen ik na afloop mee mocht met mijn nieuwe baasjes, helemaal naar Maastricht. Hiep hiep hoera, ik was al geplaatst bij een gezin met een jongetje van 5 jaar en twee andere hondjes van 6 en 10 jaar.Ik kan het heel goed vinden met mijn 2 nieuwe vriendjes.En iedereen noemt mij nu Paco. dat vonden ze leuker dan Peking. Mij maakt dat niets uit, want ik heb nu wat ik graag wilde hebben. Een nieuw thuis. Groetjes, Paco (Peking).