Eindelijk was het zover na een week uitstel konden we op 16 juni onze Finn (dat was zijn naam in Spanje ook) ophalen in Eindhoven. Wat was dat spannend. Aan de balie konden ze ons niet vertellen waar de hondjes aan zouden komen maar gelukkig stonden er nog meer mensen met een riempje vol verwachting te wachten en hebben ons daar bij aangesloten.Het was liefde op het eerste gezicht. Wat een leuke hond, precies ook wat we verwacht hadden. Hij had alleen een speciaal geurtje bij zich. Andere mensen vertelde dat dat "parfum de Pedro" was en dat een bad geen kwaad kon :-). Na de eerste kennismaking en gelijk ook afscheid op naar de auto. Toch wel benieuwd hoe dat zou gaan want we hadden een dik uur rijden voor de boeg. In eerste instantie vond hij het maar niks en we hebben hem in de auto getild. Hij ging daarna netjes op de achterbank zitten en wist niet waar hij het eerst moest kijken. Toen we thuis aan kwamen wilde hij weer niet uit de auto, uiteindelijk met veel lieve woordjes wilde Finn het er wel op wagen. Toen naar binnen waar hem een welkom van onze katten wachtte. Hij had gelijk al de eerste tik te pakken van onze oudste kat die het niet zo op hem had. Gelukkig liet Finn zich hier niet door uit het veld slaan. Er waren er tenslotte nog 8 waar hij aan kon snuffelen. Die vonden het eigenlijk ook niks en stoven naar buiten. Toen in bad. Finn liet het maar allemaal over zich heen komen. De eerste keer een wandeling maken vond hij ook maar vreemd. Hij kroop bijna in je en snapte al helemaal niet dat we weer naar huis gingen. Het heeft toch wel een week geduurd voordat hij in de gaten had dat meegaan leuk was.Hij is ook al een weekendje mee geweest naar het strand. In het hotel een voorbeeldige hond en op strand zo gek als een deur.We zijn nu een maand later en het gaat goed. Alle katten zijn weer binnen en Finn zouden we voor geen goud meer willen missen. Wat is Finn een leuke hond

Simon en JacquelineBergen op Zoom

Beste luitjes, Ze hebben mij gevraagd om een berichtje voor “Happy Endings”te schrijven, dat vond ik een goed idee. Want in mij geval was er sprake van twee happy endings, 1 voor mij en 1 voor mijn vrouwtje en baasje. Mijn verhaal. In januari ben ik gevonden en in het asiel terecht gekomen en dat vond ik op dat moment wel prettig want zwerven is niets voor mij, maar ik miste toch een eigen huisje. Gelukkig heeft Peter mijn begin juli op de site gezet, ik zou op 13 juli naar een gastgezin gaan. Mijn vrouwtje las dat bericht en belde gelijk op want ik zou wel eens een leuk speelkameraadje kunnen zijn voor hun schnauzer  Yentl . Er werd een afspraak gemaakt dat ze, als ik in Nederland was, als eerste mocht kijken of ik bij hun zou passen. En toen sloeg het noodlot toe 3 dagen later stierf hun Yentl plotseling, vreselijk voor het vrouwtje en baasje. Ze waren erg verdrietig, maar dachten gelijk aan mij. Ze besloten dat ze mij niet wilde bekijken, maar mij gelijk wilden adopteren. Dus op 13 juli was het een emotionele maar ook een blije dag op het vliegveld. Ik was heel erg onder de indruk na die lange reis, maar ik vond het wel fijn in de armen van mijn nieuwe baasjes. Ze hadden ook heerlijke brokjes bij zich dus de reis naar mijn nieuwe huisje kon beginnen. Daar was nog een hondje Whitney ze is al 13 jaar maar ik vond haar wel aardig en zij mij ook.  Aangezien mijn baasjes nog veel verdriet hadden heb ik ze getroost, lekker knuffelen, likjes geven en natuurlijk lekker op schoot liggen. Ze hadden ook een andere naam voor mij Khira want ze vonden Toby maar een jongensnaam. Ik vond deze naam ook veel mooier en luisterde dus gelijk naar Khira. Uitgaan is hier heel erg leuk ze hebben hier een heleboel weggetjes en slootjes in de polder. En op de grote speelwei komen s’avonds allemaal honden samen groot, klein, jong en oud. Eerst was dit wel eng maar nu niet meer en kan ik lekker spelen en brokjes delen. Ook mag ik al los lopen want ik kan al na 1!/2 week goed luisteren. Mijn nieuwe baasjes vonden  dat ik aan een metamorfose toe was, dus ik ging naar de trimster en die heeft een hele mooie peper en zout schnauzer in mij ontdekt, nu zijn mijn nieuwe baasjes helemaal verliefd op mij, die laten mij nooit meer gaan. Groetjes, Khira ( en haar baasjes)

Ps Zeg maar tegen Pablo en de rest in La Linea dat ik ze mis, maar gelukkig heb ik hier al heel veel mensen- en hondenvriendjes.

11 juni was het eindelijk zover … toen heb ik Donna (voorheen Joni) opgehaald. Eenmaal thuis aangekomen in Westervoort werd zij onthaald door Jessie (jackrussel) en Simba (de kat). Vanaf het eerste moment ging het gelijk helemaal goed alsof ze elkaar al jaren kende! De volgende dag samen met Jessie en Donna naar het park gegaan. Ik heb haar toen meteen los laten lopen en ze bleef zoals ik al verwachte netjes bij mij en Jessie in de buurt, lekker rennen en zwemmen in het water.Ze vond het geweldig! Het enige waar we aan hebben moeten werken was haar verlatingsangst maar dat gaat nu gelukkig ook goed! Ze is een ontzettend lieve aanhankelijke hond met een fantastisch karakter. Ben ontzettend blij met haar, bedankt!

Fina doet net zo dat zij hier al jaren thuis is. Na een dag was ze al zindelijk en plast ook niet meer binnen. Af en toe gromt zij nog naar Layla onze grote hond uit Turkije, maar wordt al minder. Vanmorgen  hebben ze zelfs lekker samen buiten gespeeld.  'S nachts slaapt zij het  liefst bij ons, want anders gaat zij blaffen. Zij is gewoon graag overal bij en vindt kinderen leuk.

Maandag 21 juni was het zover! Ik mocht Bridy (spreek uit ‘’Braaidie)(voorheen Lili) ophalen.3 weken eerder had ik mijn hondje Bridy (een yorkie) in moeten laten slapen. Bridy was bijna 16 jaar geworden, ik had hier ontzettend veel verdriet van en mistte haar ontzettend, ondanks dat ik nog 2 andere kleine hondjes heb. Bridy was de oudste maar de gangmaakster. Een opgewekt, altijd vrolijk hondje.Stiekem ging ik kijken naar York-puppies. Maar mijn man had me toch door.Schattige pluizenbolletjes, maar ik kwam er achter dat er heel veel broodfokkers bij zitten.Mijn (overleden) hondje had ook geen beste start, was mishandeld en uitgemergeld door haar eerste baasje. Zij was net een jaar toen ik de eigenaresse afstand heb laten tekenen. Ik had er een gouden hondje aan. Ze veranderde in korte tijd van een angstig hondje naar een moedig, trouw hondje.Inmiddels zat mijn man ook een beetje te zoeken en kwam op de site van ‘’animalinneed’’ terecht. Bij ‘’honden in Nederland’’ stond een foto van Sigi, een verwaarloosde York. We belden voor Sigi maar voor Sigi waren al mensen die de zondag daarop zouden komen kijken.Hartstikke jammer maar gelukkig zou Sigi waarschijnlijk ook een goed thuis krijgen, dus belden we voor Lili.Ik had een enorm fijn gesprek met Yvonne en ik kreeg het telefoonnummer van het gastgezin.Ook daar heb ik een heel fijn gesprek mee gehad en het liefst was ik haar de zondagavond nog op gaan halen…Maar ik moest nog een paar uurtjes geduld hebben, de volgende dag op maandag, 21 juni zou ik haar op gaan halen.Het was niet zo heel ver hier vandaan, een minuutje of 20, 25.Toen ik aankwam stond Irma (van het gastouder-gezin) in de deuropening. Ze had me al verteld dat ze erg klein en mager was (ze woog ongeveer anderhalve kilo!) Maar toen ik haar in het echt zag was ze nog kleiner dan op de foto. Maar wat een schatje.Ze was vrolijk, knuffelig en speels. En of het zo had moeten zijn…ze was net een jaar! En er zat iets van een York doorheen! Ze zag er ook heel anders uit dan op de foto, dit kwam doordat ze haar haartjes hadden afgeschoren, maar ze was zo geinig…net een klein oranje leeuwtje, met dat pluimpje aan haar staartje.Toen we thuis kwamen, werd ze direct begroet door mijn andere twee hondjes die zich direct over haar ontfermden. Gelukkig, het ging hartstikke goed met die andere twee en de nieuwkomer.Ik kan niet anders zeggen als dat het elke dag beter gaat en kan me geen leven meer voorstellen zonder haar. Ze was nog niet helemaal zindelijk, maar door haar iedere keer te prijzen als ze het buiten deed, leerde ze snel hoe het moest.Ook door die andere twee natuurlijk. Ze zag dat zij het ook buiten deden en al snel volgde ze hun voorbeeld.Je kunt zien dat iedere dag een feest is voor haar, ze heeft twee lieve pleegzussen, waar ze als ze moe is tegen aan gaat liggen, die haar beschermen en met haar spelen.Ze is echt ontzettend lief.Meerdere mensen vonden het dapper dat we dit gedaan hadden, zelf voelde ik dat helemaal niet zo.Wij kunnen een hoop veranderen voor deze dieren, met veel liefde en aandacht zie je ze met de dag veranderen en vertrouwen in je krijgen. Het lijkt wel of ze er dubbel zo dankbaar voor zijn (wat niet hoeft want ieder dier heeft recht op liefde en verzorging). Maar toch is die dankbaarheid, die liefde bij zulke dieren meestal veel groter als bij dieren die een goede start hebben gemaakt omdat ze als pup al in een goed gezin kwamen.Inmiddels is dit kleine magere meisje al wat aangekomen en ze eet als een havenarbeider, ook haar haartjes zijn al wat gegroeid, alhoewel dit korte kapsel natuurlijk heerlijk is voor de zomer (ze is heel langharig van nature). Ze is net als mijn overleden hondje, de gangmaakster in huis. Ik kan niet anders zeggen als dat het prima gaat.Ze is zo vrolijk en lief, altijd in voor een spelletje maar kan ook heerlijk bij je liggen slapen en kroelen.Je kunt ook echt alles met haar doen, er zit geen schijntje kwaad in.Kortom, wij zijn dolgelukkig met haar, ze is een echte aanwinst.Voorheen heette ze Lili, wat ik een erg leuke naam vond, maar uit respect voor mijn overleden hondje hebben we haar Bridy genoemd.Groetjes,Monique Helder-de Kramer.