Op 15 Augustus 2009 toen het grootste deel van het land tijdens een feestdag aan het strand lag, waren mijn verloofde en ik aan het fietsen in Andalusië, genietend van de zonnestralen tijdens dit magische uur toen plotseling ons gevoel van geluk ruw verstoord werd door twee geweerschoten, vijftien minuten later, de bloedstollende kreten van een hond zo donker en afschuwelijk dat onze harten direct braken.

Tegenover de smalle vallei, bedekt met dik droog struikgewas, ontdekte ik een lichtgeel huis met mijn verrekijker, ik zoomde verder in en twee mannen – een wat oudere zwaargebouwde en een jongere - sloegen een kleine weerloze hond, voor wat als zestig eeuwig durende seconden leek te duren, terwijl het schreeuwde om genade. Toen werd alles stil.

Gedreven om de mannen te identificeren, reden wij door; bij het hek vertelde mijn verloofde aan de jongste van de twee dat wij een hond in vreselijke nood hadden gehoord, dat het geluid schijnbaar vanaf deze locatie afkwam. Hij antwoordde met een glimlach, en gaf een beschrijving van hoe een kleine hond inderdaad was ontsnapt terwijl het verhuisd werd van een kleine naar een grotere kooi en dat het een tijd duurde voordat ze haar erin kregen, "Je had het moeten zien," zei hij, "Het was een heel gedoe! ".

Voor de rechtbank twee dagen later hielden de jagers vast aan hun verhaal met de toegevoegde bewering dat de hond gezond en levend was. Om dit te weerleggen toonde onze advocaat bloedige foto's, röntgenfoto's en een autopsierapport van de dode twee jaar oude Jack Russel teef - opgehaald van waar ze haar gedumpt hadden, verpakt in een witte zak – twee maal van dichtbij met een jachtgeweer in de rug geschoten, meer dan 200 kogeltjes ingebed in haar lichaam. Toen de mannen constateerden dat ze nog leefde, besloten ze om haar dood te slaan, door haar benen en rug zo beestachtig te slaan dat haar roep om genade in de hele vallei te horen was.

Er werd ons verteld dat de hoorzitting een succes was omdat er nog een volgende komt zodat we hoopvol zijn dat gerechtigheid zal zegevieren. Maar in de week sindsdien, is het bij het lichtgele huis akelig stil geworden; Seprona, de milieu politie die zich bezig zou moeten houden met dit soort zaken, is nooit terug geweest om de toestand van de resterende 9 honden, die geen voer hebben gehad en niet zijn uitgelaten, te controleren. Geen follow-up. Geen actie. Als we niet opnieuw iets doen, zullen de honden zeker verhongeren in hun kooien. De rechter beloofde nog een tweede autopsie, maar het lichaam van de hond ligt nog steeds in de vriezer van onze vriend. Gisteren hoorden we het geluid van een ander pistoolschot weerkaatsen over de vallei..

Wreedheid tegen dieren is niet nieuw in Spanje - honden worden routinematig verlaten, in rivieren gegooid, beladen met stenen om hun nek, aangereden en achtergelaten met gebroken benen door hun eigenaren zodat zij de auto niet kunnen volgen, het ergste van alles zijn de vreedzame en zachtaardige jachthonden Galgo’s (Greyhounds) en Podenco’s die worden opgehangen in pijnbomen, vaak massaal aan het einde van het jachtseizoen in de alom bekende plaatsen in centraal Spanje, zoals Medina del Campo, zelfs nog erger, jagers berechten hen, degene die volgens hen slecht hebben gepresteerd krijgen de "Piano speler "methode, worden opgehangen aan een lage tak, voeten die tikken op de grond, hun noodlot uitstellend tot dat ze uitgeput zijn, dan stikken ze.

Tot 50.000 honden sterven op deze manier in Spanje elk jaar, als onderdeel van een sadistische traditie uit noodzaak voor armere jagers in vroeger eeuwen die zich niet konden veroorloven om ze te voeden, kozen in plaats daarvan om nieuwe honden te fokken. En net als stierenvechten, zijn tradities in Spanje moeilijk te doorbreken, hoe barbaars dan ook.

Ondanks de druk van dierenrechten groepen en sommige verontwaardigde burgers, evenals veel brieven uit het buitenland, doet de Spaanse regering schijnbaar weinig om de opknoping van honden of het misbruik van huisdieren te stoppen. (Jachthonden worden niet aangemerkt als huisdieren) en bijna elke klacht wordt genegeerd.

Er zijn geen fokcontroles, zodat van de 15 gefokte honden er 3 worden gehouden om te jagen voor een jaar tot een maximum van 2 of 3, maar niet meer, de rest wordt geslagen, verlaten, geïnjecteerd met bleekwater, opgehangen, verbrand, verdronken met behulp van elke goedkope, wrede methode mogelijk.

Een paar dagen na de tragische dood van de Jack Russel waren mijn verloofde en ik, een deel van het Animalineed/ Second Chance Foundation asiel in La Linea, in de buurt van Gibraltar, aan het schoonmaken.

Jarenlang was dit een door de overheid geëxploiteerde Perrera, een officiële hondenopvang dat bestond uit nog een droevig geel huis dit keer met een lange, verroeste schoorsteen reikend naar de hemel.

Volgens de wet hadden honden die hier werden achtergelaten slechts 10 dagen voordat zij "in slaap gebracht" werden – een erg kleine kans op adoptie hoe je er ook over denkt  - helaas heengezonden door mannen die ervoor kiezen om geld te besparen door ze op het hoofd te slaan met een vierkante metalen knuppel, vaak duwen ze hen gedeeltelijk bij bewustzijn in de oven om het geld, bestemd voor de euthanasie, in eigen zak te steken. Onze Nederlandse vriend Peter en zijn vrouw Madeleine kwamen hier vier jaar geleden, toen een lokale dierenrechten groep een paar kennels naast de Perrera hadden geplaatst om honden te redden van dit wrede einde. Peter deed de beul een aanbod dat hij niet kon weigeren, en nam de honden elke 10 dagen op zich door hen te verhuizen naar waar hij maar kon, zo goed hij kon, om zo klaar te spelen dat het dodingsstation na verloop van tijd gesloten zou worden.

Gebouwd meestal van draadhek en golfplaten, blootgesteld aan de zon, droog en stoffig is het nu een gelukkiger bouwvallig kamp voor ongeveer 500 honden die op elk mogelijk moment begerig op een tweede kans wachten. - een baken van hoop, met een sterk gevoel voor honden in nood, gedwongen om de handen uit de mouwen te steken: met ontbloot bovenlijf zijn bouwvakkers uit Oost-Europa hard aan het werk aan nieuwe rijen kennels met echte vloeren en daken - Allemaal onlangs geschonken door de schoonvader van een bekende Nederlandse paarden springruiter voordat de koude winter aanbreekt; een groep toegewijde jonge vrijwilligers, voornamelijk uit Nederland, besteden week na week aan het schoonmaken van kennels terwijl slechts op een kilometer afstand toeristen en de lokale bevolking onbewust liggen te luieren op het strand; een dierenarts in een blauwe overall en piepende rubberen laarzen beweegt zich van kennel naar kennel, gewapend met een glimlach, pleisters, antibiotica en naalden om gebroken lichamen en harten te repareren. Gedurende de dag wordt er met beperkte middelen hulp geboden en hens aan dek-meer honden worden binnengebracht, fysiek en mentaal gebroken – allen hebben behoefte aan liefde, genezing en een nieuw thuis.

De verlaten en beschadigde honden, hun leven in de wachtstand, vermoeide en achterdochtige blikken, maar in ieder geval zijn ze hier veilig. In een hok ligt een gebroken maar vredige Galgo (Greyhound) in afwachting van haar lot, het wit van haar ogen zichtbaar boven de lange littekens op haar elegante neus, een gezwollen been met verse verwondingen.

Volgende deur, een jammerende, getraumatiseerde jonge Dalmatier ligt ineengedoken in de hoek, te bang om binnen 2 meter in de buurt van de mens te komen. Maar een paar verraden een sprankje van hoop en vertrouwen in opkomst als ze met hun staarten kwispelen terwijl werknemers die passeren hun hoofd aaien.

Ongelooflijk, met beperkte middelen helpt het project iedere maand een aantal naar een nieuw leven in Nederland, Denemarken en Duitsland - landen toegewijd om hen te aanvaarden. Helaas is België nu bezig met het opleggen van een verbod op het importeren van galgo’s uit Spanje op basis van de beoordeling van de Spaanse regering dat de situatie tegenwoordig prima is. Ondanks dit, worden om de paar dagen een aantal gelukkigen in Peter’s wagen geladen- de happy express - naar luchthaven Malaga, paspoort in de poot, slechts uren verwijderd van een nieuw en liefdevol gezin. Peter en zijn team hebben meer dan 3.000 geredde honden in de laatste 4 jaar verhuist tegen alle verwachtingen in – allemaal liggend op veilige banken, met kwispelende staarten.

Maar er is nog veel, heel veel te doen voordat Spanje streng gaat optreden tegen mensen als de mannen in het kleine gele huis tegenover de vallei - De lieve honden van Spanje hebben tot januari wanneer de jagers hen weer meenemen naar de dennenbossen, met het touw in de hand.

Dominic Cunnigham-Reid
www.cosmicpicture.com  

Woensdag

Raar maar toen ik op Malaga aankwam ging ik met een heel vreemd gevoel de auto in.Niet omdat ik mijn kinderen de komende 5 dagen niet zou zien (ook al was dat ook wel heel raar) nee ik heb de hele weg ik de bermen lopen kijken of ik daar geen dieren zou zien liggen. De weg naar La Linéa was mooi om te rijden uitkijkend naar de bergen, de zee en de typisch Spaanse huizen. Ook de Spa’s en vakantieparken zijn rijkelijk aanwezig.

Eenmaal in La Linéa aangekomen zie je duidelijk dat dit geen mooi vakantieoord is maar werkelijk de meest vuile stad die ik ooit in mijn leven heb gezien. Na het inchecken in mijn hotel ben ik direct met de gevulde koeken, 11 zak hondenkoekjes en het beloofde skateboard naar het asiel gereden.Onderweg zag ik paarden in de weiden staan die tussen de vuilnis eten moesten zoeken.De meeste paarden waren graatmager. Daar zat geen spek meer op.

Mijn aankomst in het asiel was heel grappig ik spreek geen woord Spaans en de medewerkers daar niets anders dan Spaans. Tja, en hoe leg je dan uit dat je 5 dagen komt helpen poepscheppen…Gelukkig waren daar Tom en Ilona twee Nederlandse stagiaires.Tom kende een paar woorden Spaans dus heeft hij uitgelegd wat dat Nederlandse blondje hier toch kwam doen. Eerst ben ik even rond gaan kijken. Ik had per slot van rekening het asiel ook nog nooit met eigen ogen gezien en net zo als ieder ander heb ik een idee gemaakt in mijn hoofd van hoe het zou zijn.Toen ik de eerste kennels langsliep kwamen de eerste tranen al de revue passeren.Ik kon en kan nog steeds niet begrijpen dat wij onze huisdieren zien als een familiestuk en dat de meeste mensen hier de honden zien als een stuk vuil.Het verschil is gewoon te groot.

Donderdag

Mijn eerste nacht in het hotel was onwennig omdat het ’s nachts ontzettend spookte.Er viel veel regen het onweerde enorm en de wind ging ook als een gek tekeer.Omdat ik al vroeg wakker werd omdat ik medelijden had met de honden was ik om 8.15 uur al op het asiel.

Pedro één van de medewerkers was al bezig in het oude gedeelte en vroeg mij in het Spaans en met gebaren of ik wou beginnen in het nieuwe gedeelte.Niet exact wetende hoe men het deed ben ik maar met goede wil begonnen.Eerst een emmer zoeken waar de poep in kon want ik had al gezien dat er héél véél poep op te ruimen was.Ik dus de eerste kennel in, meteen kwamen er 3 lobbessen op me af die eerst lekker in de poep stonden te dansen en daarna tegen mij aansprongen.

Zo de eerste stap was gezet. Ik zat lekker vol met poep.Maar daarentegen kreeg ik zoveel liefde over me heen dat ik voor de zoveelste keer begon te janken. Waarom zaten er 500 van zulke lieverds opgesloten in een asiel terwijl ze allemaal een fijn huis verdienden.Maar goed met janken worden de kennels ook niet schoon en daar kwam ik toch voor.Pablo de Slowaak kwam iedere keer om het hoekje kijken om te zien hoe het me afging.En liep dan lachend weg…. Ja, Pablo ik heb 3 honden laten ontsnappen in de nieuwbouw. Blond hè!!!

Ik had hondenkoekjes meegebracht en elke hond kreeg er één in elke kennel dat ik schoonmaakte. Wat hadden ze dat snel door er waren er een aantal die ze zelf aar uit mijn zak haalden de doerakken. ;-))) In een combinatie van Spaans en gebarentaal riep Anna mij want ik moest helpen honden vasthouden met chippen. Arme honden zo’n dikke naald kippenvel kreeg ik ervan. Toen we hier mee bezig waren kwam Dave de twee geredde honden brengen (zie Pedro’s dagboek)Een man naar mijn hart hij was knettergek van de twee honden die hij gered had alleen zijn vrouw vond drie honden in huis genoeg.

De tijd vloog voorbij om 15.00 uur kwamen Pablo en ik elkaar met het schoonmaken tegen, al die tijd aan één stuk doorgewerkt. Het was afzien respect voor die mensen die hier iedere dag staan te pokkelen.Kwam toen voor het eerst Peter tegen en vroeg hem direct of hier ook koffiepauzes werden gehouden want ik had na 7 uur non-stop poepruimen toch wel ontzettend zin aan een bak koffie. Tja een echte Hollander hè!!Weer terugkomend in het hotel stonk ik een uur in de wind.Mijn kleren hebben de hele nacht buiten op het balkon gelegen want ze waren niet te harden.

Vrijdag

Mijn tweede dag was een herhaling van mijn eerste: poepscheppen heel veel poepscheppen.En héél véél knuffels krijgen en geven mijn stem was ineens 3 octaven hoger.Alle stress die je thuis hebt ben je hier kwijt want je bent alleen maar bezig met de honden en ook het liedje “Nothing else matters” werd in deze dagen vaak door mij gezongen.

De honden klommen op de hokken om maar zo dicht mogelijk bij je te kunnen zijn.Terwijl ik bezig was met de tweede rij kennels kwam er een ouder echtpaar aan die vertelden dat ze het stuk in de Telegraaf hadden gelezen en hier graag een hondje uit het asiel wilden halen.Ze hadden er de hele nacht over nagedacht en vonden uiteindelijk dat ze het toch moesten doen.Het moest een hond zijn die hun niet zou overleven want zoals mevrouw schattig zei: “statistisch gezien gingen ze nog een tien jaar mee”.Ze bleken al in de 70 te zijn maar dat zou je ze niet geven.Wat een schatten van mensen heerlik gewoon.Ze wilden een wat ouder reutje die ook goed overweg kon met hun andere hond.Maar ja maak maar eens een keuze als je daar al die lieverds voor je hebt staan. Dat gaat je niet lukken.Ik heb ze geadviseerd om eens rustig te gaan kijken op www.animalinneed.com daar konden ze alle informatie vinden over de honden en was een keuze maken misschien makkelijker.

De volgende dag kwamen ze terug met een aantal keuzes en het resultaat heb je kunnen lezen in Pedro’s dagboek.Wat een genot om dit werk te doen om deze honden te helpen. Ik heb mijn roeping gemist.Wanneer dit 15 jaar geleden op mijn pad was gekomen dan had ik nu in Spanje gewoond.Maar ja thuis heb een zo’n geweldig gezin wat ik voor geen goud wil missen dus vandaar mijn hulp vanuit Nederland. Zo maak ik toch een stuk van mijn meisjesdroom waar. Zo is het 8.15 uur en voor je het weet is het 16.00 uur. Even zoals alle dagen bij de Spaanse Pedro de poep weghalen en dan was het einde werkdag.

Zaterdag

De vierde dag ben ik begonnen in oude gedeelte “het Indianendorp”. Mijn eerste hok was het hok met de boxer die een tijd geleden zo ziek en mager was binnengekomen.Wat een ontzettende lieverd een echte knuffel. Maar dat zijn ze allemaal.

Nadat ik alle hokken had gehad merkte ik dat ik begluurd werd. Er was nog één hok te doen.Toen ik over de schutting keek zag ik een hond die tot nu toe nog steeds met hart heeft gestolen.

In dit hok zat “Bo” de Duitse herder.Bo kwam net als alle honden kijken of ik het wel goed deed. Maar Bo leek heel verdrietig hij was niet zo enthousiast als al die anderen. Ik heb een emmer omgedraaid en ben bij hem gaan zitten. Hij kwam bij me zitten kroop helemaal tegen me aan en genoot enorm van de aandacht en de kriebels die hij van mij kreeg. Ik kreeg als bedankje een reuze poot cadeau. Bo bleek oorontsteking te hebben en niet zo’n klein beetje ook.Ik heb Pablo de dierenarts dit doorgegeven en hij bleek al twee verschillende medicijnen te hebben gehad maar tot op heden had het nog geen resultaat.Toen Pablo kwam met zijn oorreiniger en Bo zag de bui al hangen en kroop diep weg in zijn hok. Zo van daar hem je hem al weer….Heb Pablo gevraagd of ik het mocht doen maar Bo kwam zijn hok niet meer uit en kroop nog dieper in zijn mand.

Toen merkte ik pas echt hoe lief Bo eigenlijk is.Ik ben in zijn hok gekropen en had de kans dat Bo twee dingen kon doen of hij liet het toe of ik zou een snauw krijgen.Maar Bo had er zoveel last van dat hij het toeliet. Zijn oren hebben in al die dagen niet overeind gestaan zoveel last had hij ervan.Ja, Bo is mijn "all time favorite" geworden en gebleven.Als ik de kans had gehad…………..

Nadat ik bij BO ben weggegaan zag ik dingen glinsteren in de kennel die aan die van Bo kruiste.Daar lagen nieuwe scheermesjes in het zand welke Neanderthaler flikt zoiets. 

Als laatste de zakken van de Spaanse Pedro maar eens opruimen tja samen uit samen thuis en ja ik had gezegd dat ik lange dagen wou maken….Met een kruiwagen door mul zand heen rijden is zwaar maar ik als “Twentse boerin” laat me niet kennen. Pffff 

Zondag

Wou beginnen waar ik de vorige dag ook begonnen was in het oude gedeelte maar toen ik er om 8.15 uur was zaten overal de sloten nog op de hekken en kon ik daar niet veel schoonmaken.  Terwijl ik keek of er wel een hok was wat ik open kon krijgen zag ik iets liggen met bont. In eerste instantie was ik bang dat er weer een kat of konijn over het hek was gegooid zoals je in het verleden wel eens gelezen hebt maar tot mijn opluchting zag ik een hele lange gladde staart. Eén van de honden liep de hele tijd triomfantelijk met een dode rat te spelen die hij waarschijnlijk ’s nachts gevangen had.Jahaaa en er liepen héél véél grote ratten en muizen rond die je ook overdag gewoon zag lopen

.Dus maar weer het nieuwe gedeelte in. Het regende en ook het regenpak wat ik van Tom had gekregen lag in de caravan van Ana en ook die zat op slot.Tja, dan maar nat worden er zat niets anders op.Bij de derde kennel dacht ik even dat ik lichtelijk gek was geworden.Ik hoorde pasgeboren pups maar dat kon toch niet zover ik wist.Toen ik deze kennel opendeed zag ik één hondje haar huisje uitkomen en weer hoorde ik gepiep.Uit het andere huisje kwam geen hond.Dus ik voorzichtig op mijn knieën en daar zat een de eenogige Galgo met haar pups.Heb haar een knuffel gegeven en haar met rust gelaten want ze was al druk genoeg.

De andere hond kwam steeds terug om te knuffelen en daar heeft ze er ook een heleboel van gekregen maar eigenlijk nooit genoeg. Toen ik haar hok aan de kant schoof om de rotzooi op te ruimen hoorde nog meer gepiep. Nog meer pups ook zij had pups!!!Zoals alle dagen waren de honden weer even enthousiast en zochten ze direct mijn zakken af naar koekjes. Na het schoonmaken van ieder hok heb ik iedere hond geknuffeld en gebedje voor ze gedaan in de hoop dat ze snel een huisje zouden krijgen. En dat hun verblijf hier niet voor lang zou zijn.Het werk was klaar iedereen stond op het punt om naar huis te gaan.

Maar ik moest nog één ding doen. Ik had immers mijn hart verloren aan Bo van hem moest ik echt afscheid nemen.Ben zijn hok ingegaan en zag daar een kapotte bierfles liggen die daar nog maar kort lag.Ik was ontzettend boos enorm kwaad welke eikel doet zoiets,Ik heb gejankt om deze lieverd hier te moeten achterlaten en heb hem beloofd dat ik een plek voor hem ga zoeken omdat hij dit zo verdiend. Toen ik weer in de kennel naast die van Bo de Duitse herder stond lagen er weer nieuwe scheermesjes in deze kennel. Hoe kon dit nou deze kennel was net schoongemaakt.Welke randdebiel flikt zoiets????Heb ze Ana laten zien en het blijkt dat zij er al een pot vol van heeft. Triest gewoon ik heb er geen woorden voor. Tja, en nu zit ik achter mijn computer om een klein verslagje te schrijven over mijn dagen in La Linéa.Je moet het eigenlijk met eigen ogen zien dan snap je wat ik bedoel…  Liefs, Veronique   

Hallo allemaal,
Het is donderdag 31 december 2009. We wandelen met vrienden overdag in Bergen aan Zee en we merken, dat Jaap panisch is voor vuurwerk.Oppassen dus bij het afsteken van vuurwerk om middernacht. We drinken een glaasje champagne en dan een maar mooie stukken vuurwerk afsteken.De deur naar het terras staat open en de eerste knallen gaan los. Ans heeft Jaap binnen aan de lijn. Toch weet hij zich los te rukken, hij schiet door de open deur en verdwijnt als speer in de ijzig koude nacht met de riem nog om. Dat we elkaar zojuist gelukkig nieuwjaar hebben gewenst, zijn we meteen vergeten. Zoeken dus, maar Jaap is en blijft spoorloos en reageert nergens op. We hebben het tot 4 uur 's nachts volgehouden en zijn toen maar naar bed gegaan. Geen oog dicht gedaan natuurlijk. Dat beestje moest het steenkoud hebben daarbuiten. Om 7 uur weer gaan zoeken en om 8 uur de dierenambulance gebeld. Of ze ook een melding van een loslopend zwart whippetachtig hondje hadden gehad. Nee dus. Maar ze zouden de meldingen in de gaten houden. Om 9 uur  weer gebeld en ja hoor, er was een melding van een zwart hondje in  Alkmaar en ze zouden bellen als ze hem hadden. Niets meer gehoord. We zagen ons al zondags vertrekken zonder Jaap, die dan al ongetwijfeld ergens doodgevroren zou zijn, met zijn riem achter een struik ergens in het natuurgebied. Om 1 uur maar weer eens gebeld. Ze stonden in Bergen aan Zee in Hotel Meijer bij een zwart hondje. Of hij ook grote oren had. Dat leek er al op. En of hij ook een rode halsband om had. Het kon niet meer missen. Onze dochter was ook al vanuit Amsterdam aan komen rijden om te helpen zoeken. Met zijn allen naar Hotel Meijer en ja hoor, daar zat Jaap ons kwispelend aan te kijken. Alle vrouwen ter plekke in tranen. We hoorden, dat hij om 01.30 al gevonden was en meegenomen naar diverse horecagelegenheden om oud en nieuw mee te vieren. Wij zijn dus langer in de vrieskou buiten geweest dan hij. De man die hem had meegenomen was zo onder de indruk van het hondje, dat hij hem het liefst had willen houden, maar wij waren de koning te rijk.

Een gelukkig nieuwjaar kreeg toch ineens weer betekenis.Jan en Ans van Bruggen
 

Hallo Pedro,Ik zal me eerst even voorstellen, ben Marit Mooy , woon in Hem ( klein plaatsje in noord- holland) en las in okt.2007 voor het eerst iets over AIN toen ik een maatje voor onze jackrussel zocht op de asielsite.

Ons gezin besloot dat het een hond bij jou vandaan moest worden en dat werd Lucky( Lucy 861) een podenco kruising.Het was zo'n dankbaar en lief hondje en het waren vooral de podenco's die erg lang in het asiel zaten dat we besloten dat er hier nog wel één rond kon rennen ( we hebben een tuin van 2200 vierkante meter , helemaal omheind, dus perfekt voor podenco's) dat werd Toby ( Pieter 791 ) .

Ook dit was weer een schat van een hond ( wel beschadigd, duidelijk van een jager geweest en erg bang voor m'n man, maar dat is met veel geduld en liefde goedgekomen) , maar er zaten nog zo veel honden die er al zo lang zaten , dus toen kwam Mokky ( 1358) in juli 2008.Toen vond m'n man het eigenlijk welletjes maar m'n dochter en ik hadden ons oog op Dorus laten vallen( het podencootje dat als opwarmertje voor een pittbull gevecht was gebruikt) en na lang zeuren mocht ie eindelijk komen was ie net gereserveerd dus toen heb ik haar de vrije keus gelaten en dat werd Bonita ( Tatita 2324) de 'vleermuis "podenco pup , die Kees en Yvonne 1 maart 2009 voor ons mee hebben genomen.

Toen wilden we Choco adopteren die er al ruim twee jaar zat , maar die bleek niet te vinden ( waarschijnlijk doodgebeten met het konijnen incident) dus toen zijn we voor Jeffy (1227) gegaan die er ook ruim twee jaar zat.En in september hebben we ook Bonita haar moedertje maar laten komen( naar haar hadden we haar genoemd dus die heet nu Bonny) omdat die maar bleef zitten.Dus nu hebben we er zes.De honden zijn eigenlijk nooit uit m'n gedachten, ik vind het geweldig wat jullie daar allemaal doen.Ik word er hier al moedeloos van , van al dat leed laat staan wat jullie moeten doorstaan.Ik heb heel veel bewondering dat je dit allemaal volhoud ( ook voor de andere vrijwilligers natuurlijk vooral Ana) en hoop dat je door het lezen van dit soort verhalen een beetje de moed er in houdt.

Deze zes hebben in iedergeval een prachtig leven gekregen.Op de 1e foto staan Toby, Bonny en Lucky, op de 2e Mokky, de 3e Jeffy op de 4e Bonita en haar moeder en de laatse de hele club nog een keer.Hoop jullie daar een keer op te zoeken,Hartelijke Groetjes,

Marit Mooy.

Hier zijn we dan eindelijk met ons berichtje hoe het onze Miro vergaat. Toen hij nog bij jullie zat, heette hij Plompy, een lekkere zwarte hond, kruising retriever / labrador / whippet...Eind augustus hebben we Plompy geadopteerd.Twee dagen voor kerst, zit Miro hier met zijn neus in de koolbak, met vers gesneden kool....eens kijken of dat lekker is.Hij snuift en trekt z'n neus op, meteen heft ie ziin poot, om te bedelen om wat anders...iets wat lekkerder zal zijn. Het is een schat van een beest, zo vreselijk trouw en vooral aanhankelijk.  Waar we ook komen, we zitten vlak tegen de Bosdreef,  de Maashorst en dan weer Bedaf aan,komt Miro al zijn hondenvrienden vrolijk, en soms ook lekker uitdagend tegemoet. Hij weet precies maat te houden!KLeine hondjes besnuffelt hij nieuwsgierig, grote honden kunnen een flinke run verwachten van onze zwartharige langpoot!Als hij mee naar buiten gaat, geniet hij elke keer weer van alles wat hij tegen komt. Takken bijvoorbeeld...grommen, spelen, springen (hóóg!!),verwoed de tak in stukken breken zodat wij er geen stuk meer van terug krijgen, maar ook triomfantelijk met halve boomstammen tussen de bomen door laveren!Geweldig beest! In het begin bleef hij nog wel eens tussen twee bomen gespiest zitten, maar nu heeft hij het zo handig onder de knie, hij gaat er heerlijk mee vandoor.Maar terug komen doet ie zeer zeker....soms is hij een momentje uit zicht, de honden achterna, om met een verwaaide kop, nieuwsgierig bruine ogen,te kijken waar z'n baasjes uithangen...zijn ze er nog?!! Jaaa...hard komt hij weer aangespurt. Als hij zo hard aan komt rennen, heeft hij iets van een wolf, met zijn blinkende witte tanden...Ook thuis heeeft ie helemaal zijn draai gevonden. Zo gauw de kinderen aanstalten maken om naar school te gaan, wurmt hij zich tussen ons en de deur in...gauw mee! Rustig wacht hij bij de achterbak van de auto, om er snel in rte springen, en met zijn neus in het raam gedrukt te kijken aan alles wat hem voorbij schiet. Hij wil absoluut niks missen, onze Miro!!Als we hem een bot geven, Sterre, een vriendinnetje heeft hem eerst voorgekauwd dat het lekker was (..), verstopt hij hem steevast, in de tuin, onder de sneeuw, in de bank binnen,niks is hem te gek. Als we thuis komen, valt hij plomp, met zijn rug naar beneden aan je voeten...kriebel me hier, en daar....  Plompy was toch ook wel een naam die hem eer aan deed! In het begin kreeg hij brokken op runderbasis.  Nu eet hij hypoallergeen voeding op lambasis. Daar loopt hij prima op! Na twee ontwormingskuren waren we de diaree de baas die hem de eerste maand parten speelde. Gelukkig maar.Miro is niet meer weg te denken uit ons hele huishouden niet, zoveel vriendschap als hij weg te geven heeft, en terug krijgt, daar kunnen we alleen maar blij mee zijn, zeker als je ziet dat dit beestje gewoon helemaal op zijn plek zit, en heerlijk door het leven dabbert...  Dank aan Animal In Need, een ere taak om jullie werk om te zetten naar de dagelijkse praktijk!! 

Hartelijke groeten van David, Anne, Lieke, Wilbert en Pascalle Dirkx.