Hallo allemaal,

Ik wilde jullie laten weten hoe het met mij (Tosca) Indy gaat, nu ik voor altijd een mandje heb gevonden. Wat een avontuur weer. Eerst met het vliegtuig mee en toen nog een uurtje met de auto naar Haarlem. Dat schijnt mijn nieuwe woonplaats te zijn. Afijn aangekomen in Haarlem moest ik een huis in. Nou ik bleef mooi voor de deur staan, echt niet dat ik daar naar binnen wilde. Maar na een half uurtje blijven roepen en overgehaalt worden door snoepjes ging ik dan toch maar naar binnen. Jeetje wat ik daar allemaal zag. Speeltjes, een bot, een mandje met allemaal warme dekentjes. En het was er heel lekker warm. Na even rond gesnuffeld te hebben ben ik in slaap gevallen. Toen ik wakker werd wilde mijn nieuwe baasje met mij uit????? Weg uit dit warme huis... nou ik dacht het niet!!!! Maarja het baasje stond erop dus ik ben maar mee gegaan. De volgende dag had ik toch nog in de kamer geplast, ik hielt het niet meer. Maar baasje dweilde het op en er was niet aan de hand. Toen toch maar netjes buiten geplast en dat doe ik nu nog, vind het baasje nogal fijn aangezien ze mij daar uitgebreid voor beloond. En nu bijna 2 weken later wil ik hier nooit meer weg. Ik heb een heerlijk warm mandje en een vriendje (Sjakie), speeltjes, een bot (alweer en nieuwe), en een heel lief baasje die altijd tegen mij zegt dat ik heel veel aaitjes verdien. Ik heb het fijn.

Groetjes Indy en haar baasje Dora  Ps. het sneeuwt hier ook en dat vind ik helemaal niet leuk!!

Hoi Animal in Need, en Animal in Need volgers... kennen jullie ''kleine Laika'' nog?? En willen jullie weten hoe het met haar gaat?? :) Ze heet nu Shelby en we zijn reuze blij met elkaar!! Vanaf de 1ste minuut dat we haar zagen hadden we haar al in ons hart gesloten en van af de 1ste minuut dat ze haar nieuwe huis binnenliep voelde ze zich al helemaal thuis bij ons...  Thnx kanjers... jullie hebben ons ...zoooooooooo gelukkig gemaakt!!! Kan jullie niet genoeg bedanken!! Het is net of ze hier al jaren is... Luistert perfect naar haar nieuwe naam, vind het heerlijk hier rond te rennen (liefst achter balletjes aan of met andere leuke honden:) in de prachtige natuur hier en nu met het ijs en de sneeuw de plassen op en binnenkort gaan we naar training met haar want ze leert super snel nieuwe dingen er bij. Ze heeft ook maar 2 nachtjes braaf naast ons bed geslapen en daarna besloot ze zelf dat de huiskamer ook heel erg fijn was om te slapen..  Ik heb de 1ste weken dat ze hier was ziek thuis gelegen met longontsteking, wat ideaal was voor beiden. Shelby hoefde niet gelijk alleen thuis te zijn en ik had een lief vriendinnetje die mij vertroetelde en met me ging slapen. We hebben ook een bootje aan huis liggen (we wonen in Noorden, gem. Nieuwkoop) en hopen dat het straks ook fijn vindt om met ons mee te gaan op de boot. Aan auto rijden moet ze nog wennen. Gek genoeg... want we nemen haar overal zo veel als maar kan mee en dan gaan we altijd lekker wandelen, maar toch piept ze dan onderweg.. Misschien omdat ze bang is dat we haar weg doen? Wie zal het weten.. Wij doen haar i.i.g. nooit meer weg, en het heeft vast nog even tijd nodig.  Ze is hier eigenlijk ook nog maar zo kort en is nog zo jong. Tien maandjes, en dan al zoveel meegemaakt.. We zijn super trots op haar!! Heel veel liefs en 1000 x thnx van 'Robin Verhagen', Brenda Hagers en Shelby!! .. ook voor haar opvangmam Jolanda uit Amsterdam en haar dochter Kendra. Erg goeie mensen waarbij we eerst ter kennismaking zijn langs geweest en tot op de dag vandaag nog geregeld contact hebben over Shelby over alle fijne dingen die we meemaken maar we kunnen ook met alle vragen bij haar terecht en ze heeft ons heel veel geleerd, verteld en adviezen en tips gegeven over Laika. Helemaal goed!! Zo hoort een goed opvang/socialisatie adres te zijn, zeker met jonge hondjes, die hebben gelijk goede opvoeding nodig, en die hebben ze daar! Hoop dat jullie nog heel veel honden en mensen gelukkig kunnen maken.. Wij willen graag wat terug doen en willen spullen in zamelen voor jullie en hebben al een begin met dekens en voederbakjes e.d. Bij wie kunnen we die het beste afgeven? Vernemen graag van jullie!! 

 Aan alle hondenliefhebbers,  ik ben Lomo en ik zat al sinds 2007 in het asiel. Hoewel ik heel erg lief en sociaal ben en er ook nog eens goed uitzie wilde niemand me hebben. Gelukkig is dat veranderd, want ik leef nu samen met Duke, die ook heel wat jaren in dit asiel gewoond heeft. Zijn bazin zag mij bij toeval op de website en later op you-tube en ze werd verliefd op mij. Na goed overleg wilde de andere baasjes van Duke mij ook adopteren en mocht ik naar Nederland.  Ik heb het helemaal naar mijn zin en ik kan lekker spelen en lol maken met Duke. Al ben ik wat kleiner dan Duke, ik doe echt niet voor hem onder. We kunnen het samen heel goed vinden en zijn echte maatjes geworden. Ik hoop dat nog veel meer vriendjes uit het asiel een goed tehuis krijgen. Met een poot van LOMO

We want to say thank you for our wonderfull and lovely dog Rubio. He came to us in june 2011. We can't live without him anymore and we enjoy every minute when he is around (on the sofa, infront of the door, in the bed...he is always there).All the other people like him and when we go out with him everyone has a smile on his face, when Rubio comes. He is very friendly, likes other dogs, likes all the people and is happy all the time.We send you a picture in this mail.We think about adopting another dog in this summer. A friend for Rubio. He would like it. Maybe....
Melanie Wilm

Bonita woont vanaf begin 2008 bij mij & beestenboel in Utrecht, is een fijne, sociale en dappere schat, loopt nog steeds zonder meer twee uur in het bos mee en is een hartendief. Ze heet nu Bonita en Boontje, en is 10 jaar volgens entboekje. Onderdanig beestje; laat zich echter niet te kaas van het brood eten! Lieve groet & veel goeds gewenst, Evelyn Tokamp.

Hier een bericht over Luuk (voorheen Lucky) en Kiko. Ze zijn nu ruim 2 maanden bij ons en we zijn enorm gek op de clowns. We zouden in eerste instantie voor 1 hond (Kiko) gaan totdat we op de urgentielijst Luuk zagen en besloten dat die er ook nog wel bij kon. Was afwachten of de honden, incl hondje dat we al hadden, goed met elkaar over weg konden. Dit is echter bijzonder goed gegaan en het is geweldig om ze alle drie te zien spelen en ravotten. Ze waren alletwee in 'no time' goed gewend bij ons. De eerste 2 dagen was Kiko nog een zielig en heel moe hondje. Daarna is hij helemaal bijgekomen en het is geweldig om te zien hoe hij met z'n rare huppel/schud loopje en z'n smiechten grijns plezier heeft. Luuk is nog steeds een huilebalk maar nu niet meer omdat ie in het asiel zit maar omdat z'n speeltje bv onder de bank ligt. Met wandelen is er de komische act van keihard achter elkaar aan rennen waarbij Kiko (alias 'de smiecht') een bijna satanische grijns heeft. Het zijn allebei enorme schatten en we hopen nog heel lang van ze te mogen genieten. Momenteel liggen ze lekker uitgeput op de bank te slapen, is soms wat weinig plaats om zelf nog te zitten. Meestal zit 1 hond op de rugleuning in je nek, de ander ligt op je benen en de derde op schoot. Hierbij wat fotos van een strandwandeling die we kortgeleden met ze gemaakt hebben, hoop dat ze het juiste formaat hebben. We willen jullie bedanken voor deze 2 bijzonder leuke honden en al het goede werk dat jullie doen! Groet, Marion

Al heel lang wilden mijn kinderen en ik een hond, mijn man dacht daar anders over. Een hond, hartstikke leuk maar dan bij een ander. Het is niet zo dat hij niet van dieren houdt maar het brengt wel een extra verantwoordelijkheid en zorg met zich mee.Ik wist wel dat als er ooit een hond in ons gezin zou komen, deze dan uit een asiel vandaan moest komen want er zijn zoveel honden die een eigen plek zoeken. Op 4 oktober viel de Telegraaf op de mat met een artikel over Animal in Need met daarbij een aantal prachtige hondjes voor adoptie. Ik liet het artikel aan mijn man lezen, in de hoop dat dit hem over de streep zou trekken maar daar was meer voor nodig.

Iedere dag keken mijn zoon Jesse, dochter Nina en ik op de internetsite en maakten lijstjes van de honden die wij leuk vonden en vergeleken die dan met elkaar. Dan lieten we de foto's weer aan mijn man zien; oh is dit geen schatje en hoe vind je deze? We merkten wel dat hij iets enthousiaster werd en op een gegeven moment zei hij dat als er een hond kwam, het dan wel een grote moest zijn. Dat vonden wij geen probleem en uiteindelijk gaf hij toe!  De kinderen en ik hadden al een hond op het oog, een anderhalf jarige labradormix. We dachten geen pup te nemen omdat die meestal wel snel een nieuw thuis vinden. Ik liet er geen gras over groeien en belde gelijk met Yvonne met het idee dat de zaak zo geregeld was, maar tijdens het gesprek raadde Yvonne het mij eigenlijk min of meer af. Eigenlijk was ik eerst een beetje verbaasd, zij zochten baasjes en wij wilden heel graag voor een hond zorgen en dit leek ons een hele lieve hond. Yvonne legde ons uit dat een hond van 1 1/2 die alles nog moest leren, eigenlijk een pup in een grote verpakking was maar wel veel sterker, wat voor de kinderen al lastiger zou zijn om alleen uit te laten. Hadden wij geen interesse in een pup? Ja, natuurlijk maar waren er ook labradorpups, want daar waren we toch een beetje voor gevallen. Toevallig waren er die avond daarvoor 3 pups op de site gezet en zodra we de foto's zagen wisten we het, Diesel (voorheen Hamilton) moest het worden.

Op 24 oktober kwam Diesel met zijn zusje aan op Schiphol, beide zaten heel rustig in hun reisbox en lieten het allemaal maar op hun afkomen.

Na wat gedronken en afscheid van zijn zusje genomen te hebben ging hij met ons mee de auto in, naar zijn nieuwe stek. Thuis gekomen en de kat ontmoet te hebben (die niets van diesel moest weten) ging hij al gauw lekker in zijn bench liggen. Diesel was al zindelijk dat we hem kregen,wij hadden ons er op ingesteld dat we er 's nachts uit zouden moeten maar de nachten gingen gelijk al goed.

Op Facebook had ik een foto van Diesel geplaatst bij Animal in Need en daar reageerde Lydia op. Zij vertelde dat María José voor Diesel en de rest van het nest gezorgd heeft, toen ze met een week in een doos zijn gevonden.

Het leuke is dat María José en ik via Facebook nu regelmatig contact met elkaar hebben en ik foto's van Diesel aan haar kan laten zien.

Zij heeft zo intensief voor hen gezorgd dat het altijd een beetje pijn doet als ze uitvliegen, maar de blijdschap dat ze een nieuw baasje gevonden hebben overheerst en op deze manier ziet zij hem opgroeien.

Dus heb ik aan Animal in Need niet alleen een superlieve, mooie hond overgehouden maar ook een Spaanse dierenvriendin!

Ik had mij voorgenomen een kort stukje te schrijven maar dat is niet gelukt (zoals gewoonlijk).

Groetjes van Esther en Diesel

Spikey alias "little Bommel", thuis in het Westland. 
Goh: wie is er gelukkiger? Mijn moeder of Spikey (In Spanje ook wel bekend als Bommel(tje)? :-). Nadat mijn moeder had besloten om (weer) voor een hond te gaan zorgen kwam ik op de site van AIN terecht. Na blijven kijken, lezen en weer kijken en na overleg met Yvonne bleven er een paar kleine en geschikte hondjes voor haar over...maarrrr na het filmpje in het asiel van Bommel te hebben gezien was het he-le-maal duidelijk: Bommel zou het worden! Gebeld met het opvanggezin die een kilometer of 300 verder Nederland in woonde, gingen we de volgende dag op weg. Bij aankomst bleek het liefde op het eerste gezicht en dat is niet zo moeilijk bij Spikey! Wat een lief koppetje en als hij met z'n staart kwispelt gaat z'n hele achterlijfje heen en weer en dat is zo'n grappig gezicht...

Inmiddels zijn we ruim een maand verder en wat gaat het super met Spikey! M'n moeder en hij zijn een echte twee-eenheid geworden :-)). Het is sowieso een grote knuffelkont en past precies bij haar: koekje, knuffeltje en even spelen en dan alles weer opnieuw haha... Hij heeft nu ook apporteren geleerd dus voor een (in stukje gebroken) koekje (elke keer een stukje anders zou hij nu topzwaar zijn :-)) haalt hij z'n touw, bal of ander speeltje op, laat het voor je vallen, houdt z'n kopje schuin en .....wacht op een stukje koek haha....erg leuk om met hem te doen! Ook de twee kleinzonen krijgen er geen genoeg van.
De dierenarts schat hem wel wat jonger dan de eerder geschatte 5 jaar maar dat is alleen maar gunstig: kan m'n moeder hopelijk nog langer van hem genieten! De arts vond hem trouwens ook al zo'n snoepie! Spikey is echt slim hoor want hij houdt z'n koppetje op zo'n lieve manier een beetje schuin, kijkt je aan met een lieve blik, doet zelfs z'n oogjes een beetje toe.......en werkelijk ie-der-een smelt voor hem: op straat, de visite.....hihi... De arts zei dat dat in het asiel vast z'n overlevingstactiek is geweest en dat hij dat heeeeeel goed geoefend had omdat zelfs hij moeite had met het weerstaan ervan ;-).

Bedankt allemaal (alle vrijwilligers in Spanje en Nederland) voor jullie goede werk en het bij elkaar brengen van m'n moeder en Spikey! Een super 2012 toegewenst voor jullie allemaal!