Hallo Pedro,Ik zal me eerst even voorstellen, ben Marit Mooy , woon in Hem ( klein plaatsje in noord- holland) en las in okt.2007 voor het eerst iets over AIN toen ik een maatje voor onze jackrussel zocht op de asielsite.

Ons gezin besloot dat het een hond bij jou vandaan moest worden en dat werd Lucky( Lucy 861) een podenco kruising.Het was zo'n dankbaar en lief hondje en het waren vooral de podenco's die erg lang in het asiel zaten dat we besloten dat er hier nog wel één rond kon rennen ( we hebben een tuin van 2200 vierkante meter , helemaal omheind, dus perfekt voor podenco's) dat werd Toby ( Pieter 791 ) .

Ook dit was weer een schat van een hond ( wel beschadigd, duidelijk van een jager geweest en erg bang voor m'n man, maar dat is met veel geduld en liefde goedgekomen) , maar er zaten nog zo veel honden die er al zo lang zaten , dus toen kwam Mokky ( 1358) in juli 2008.Toen vond m'n man het eigenlijk welletjes maar m'n dochter en ik hadden ons oog op Dorus laten vallen( het podencootje dat als opwarmertje voor een pittbull gevecht was gebruikt) en na lang zeuren mocht ie eindelijk komen was ie net gereserveerd dus toen heb ik haar de vrije keus gelaten en dat werd Bonita ( Tatita 2324) de 'vleermuis "podenco pup , die Kees en Yvonne 1 maart 2009 voor ons mee hebben genomen.

Toen wilden we Choco adopteren die er al ruim twee jaar zat , maar die bleek niet te vinden ( waarschijnlijk doodgebeten met het konijnen incident) dus toen zijn we voor Jeffy (1227) gegaan die er ook ruim twee jaar zat.En in september hebben we ook Bonita haar moedertje maar laten komen( naar haar hadden we haar genoemd dus die heet nu Bonny) omdat die maar bleef zitten.Dus nu hebben we er zes.De honden zijn eigenlijk nooit uit m'n gedachten, ik vind het geweldig wat jullie daar allemaal doen.Ik word er hier al moedeloos van , van al dat leed laat staan wat jullie moeten doorstaan.Ik heb heel veel bewondering dat je dit allemaal volhoud ( ook voor de andere vrijwilligers natuurlijk vooral Ana) en hoop dat je door het lezen van dit soort verhalen een beetje de moed er in houdt.

Deze zes hebben in iedergeval een prachtig leven gekregen.Op de 1e foto staan Toby, Bonny en Lucky, op de 2e Mokky, de 3e Jeffy op de 4e Bonita en haar moeder en de laatse de hele club nog een keer.Hoop jullie daar een keer op te zoeken,Hartelijke Groetjes,

Marit Mooy.

Hier zijn we dan eindelijk met ons berichtje hoe het onze Miro vergaat. Toen hij nog bij jullie zat, heette hij Plompy, een lekkere zwarte hond, kruising retriever / labrador / whippet...Eind augustus hebben we Plompy geadopteerd.Twee dagen voor kerst, zit Miro hier met zijn neus in de koolbak, met vers gesneden kool....eens kijken of dat lekker is.Hij snuift en trekt z'n neus op, meteen heft ie ziin poot, om te bedelen om wat anders...iets wat lekkerder zal zijn. Het is een schat van een beest, zo vreselijk trouw en vooral aanhankelijk.  Waar we ook komen, we zitten vlak tegen de Bosdreef,  de Maashorst en dan weer Bedaf aan,komt Miro al zijn hondenvrienden vrolijk, en soms ook lekker uitdagend tegemoet. Hij weet precies maat te houden!KLeine hondjes besnuffelt hij nieuwsgierig, grote honden kunnen een flinke run verwachten van onze zwartharige langpoot!Als hij mee naar buiten gaat, geniet hij elke keer weer van alles wat hij tegen komt. Takken bijvoorbeeld...grommen, spelen, springen (hóóg!!),verwoed de tak in stukken breken zodat wij er geen stuk meer van terug krijgen, maar ook triomfantelijk met halve boomstammen tussen de bomen door laveren!Geweldig beest! In het begin bleef hij nog wel eens tussen twee bomen gespiest zitten, maar nu heeft hij het zo handig onder de knie, hij gaat er heerlijk mee vandoor.Maar terug komen doet ie zeer zeker....soms is hij een momentje uit zicht, de honden achterna, om met een verwaaide kop, nieuwsgierig bruine ogen,te kijken waar z'n baasjes uithangen...zijn ze er nog?!! Jaaa...hard komt hij weer aangespurt. Als hij zo hard aan komt rennen, heeft hij iets van een wolf, met zijn blinkende witte tanden...Ook thuis heeeft ie helemaal zijn draai gevonden. Zo gauw de kinderen aanstalten maken om naar school te gaan, wurmt hij zich tussen ons en de deur in...gauw mee! Rustig wacht hij bij de achterbak van de auto, om er snel in rte springen, en met zijn neus in het raam gedrukt te kijken aan alles wat hem voorbij schiet. Hij wil absoluut niks missen, onze Miro!!Als we hem een bot geven, Sterre, een vriendinnetje heeft hem eerst voorgekauwd dat het lekker was (..), verstopt hij hem steevast, in de tuin, onder de sneeuw, in de bank binnen,niks is hem te gek. Als we thuis komen, valt hij plomp, met zijn rug naar beneden aan je voeten...kriebel me hier, en daar....  Plompy was toch ook wel een naam die hem eer aan deed! In het begin kreeg hij brokken op runderbasis.  Nu eet hij hypoallergeen voeding op lambasis. Daar loopt hij prima op! Na twee ontwormingskuren waren we de diaree de baas die hem de eerste maand parten speelde. Gelukkig maar.Miro is niet meer weg te denken uit ons hele huishouden niet, zoveel vriendschap als hij weg te geven heeft, en terug krijgt, daar kunnen we alleen maar blij mee zijn, zeker als je ziet dat dit beestje gewoon helemaal op zijn plek zit, en heerlijk door het leven dabbert...  Dank aan Animal In Need, een ere taak om jullie werk om te zetten naar de dagelijkse praktijk!! 

Hartelijke groeten van David, Anne, Lieke, Wilbert en Pascalle Dirkx.

Het begon met de blijvende hondenwens van mijn zoon, nadat onze vorige hond sinds anderhalf jaar niet meer bij ons was. In eerste instantie wilde ik geen nieuwe hond meer, maar ik begon toch voorzichtig op internet de asiels in Nederland af te zoeken naar wat er zoal werd aangeboden. "Onze" hond zat er na veel speurwerk niet bij. Toen kwam ik terecht op de website www.Animalinneed.com en daar zag ik heel veel honden die mij/ons wel aanspraken. Toen waren we al gauw zo enthousiast dat we met elkaar hebben besloten toch een weer een hond te nemen. We (ik vooral) waren geraakt door alles wat op de website te lezen en te zien was. Ja, daar wilden we aan meewerken, een spaanse hond adopteren. Alhoewel, een hond nemen zonder dat je hem gezien hebt en er eigenlijk bijna niets vanaf weet? Ook die onzekerheid hebben we overwonnen, mede door de goede voorlichting en niet aflatende zorg van de vrijwilligers in Nederland die ik heb gesproken, zij doen hun werk zo met liefde. Uit de selectie is Duke overgebleven, ja die wordt het. Ik had met name niet via de Podenco-site gezocht omdat ik zag dat het daar om jachthonden ging en een jachthond wilde ik echt niet (o.a. omdat we 2 kippen en 2 poezen hebben). We zochten onze hond dus op de algemene site. We hebben vol spanning zijn komst afgewacht, Duke kwam al na een week, we haalden hem op van vliegveld Rotterdam, het was zover.......... Duke moest eerst bijkomen van de reis en alle veranderingen en dat zijn er nogal wat als je uit het asiel komt.

Maar vanaf het begin ging het al heel goed. Hij is superlief, rustig en aanhalig, hij vindt alles goed, was zindelijk en kan goed alleen thuis zijn. Na een paar weken durfde ik hem op een veilige plek in de natuur los te laten, lekker rennen in de wei, omdat ik merkte dat hij meer beweging nodig had dan een wandeling aan de lijn, hij is best krachtig gebouwd en heeft buiten energie genoeg. Dat gaat goed, ook is hij heel sociaal naar andere honden, hij gaat er altijd op af om te kwispelen en te snuffelen en evt. te spelen. Ik loop met hem nu ook door het bos, daar waar geen huizen of wegen zijn, omdat hij nog niet weet waar hij wel en niet mag lopen. Hij leert snel en hoort alles. Hij kent nu zijn naam, luistert goed, ook buiten, houdt oogcontact, behalve als hij wordt afgeleid door een andere hond bijv., waar hij dan op afgaat, maar hij komt wel terug, hij wil er niet vandoor. Hij houdt ook van graven met zijn stevige poten in de wei, als hij een mol? ruikt. Thuis is hij heel rustig en lief, hij houdt van gezelschap en knuffels en is een blije, tevreden hond. Ik kan u zeker een Podenco aanraden. Bekijk de honden en kies voor de hond die u raakt, laat uw gevoel meespelen en dan wordt het een goede keus. Dan zal de hond zeker bij u passen. Als je openstaat om de hond met begrip en liefde te verzorgen en aandacht te geven, krijg je er heel veel voor terug.

Nu wil het geval dat ik tijdens een wandeling werd aangesproken door een mevrouw die Duke erg mooi vond en zei dat hij op een Podenco leek. Ik zei nog dat dat niet het geval was, hij was een mix. Maar thuisgekomen ben ik toch op de Podenco-site gaan kijken en wat schetst mijn verbazing, dat ik Duke ook op de Podenco-site zag staan. In eerste instantie schrok ik wel: oef, toch een jachthond!. Ik ben meer over Podenco's gaan lezen, ook op de site www.spaansehonden.nl, gespecialiseerd in Podenco's en kwam erachter dat hij inderdaad meerdere kenmerken heeft, ook uiterlijk van een Podenco. Als ik het van tevoren geweten had, had ik hem vast niet genomen, terwijl nu in de praktijk blijkt dat het helemaal de goede keus is geweest. Wij zijn heel blij met hem en doordat we nu meer weten kunnen we daar ook rekening mee houden. Dat geldt toch voor alle honden?

Al met al heb ik heel veel geleerd en ervaren door onze beslissing om een hond te adopteren en we hebben er helemaal geen spijt van, we hebben er een vriend in huis bij. En ik draag La Linea en alle mensen die zich ervoor inzetten een warm hart toe. Kiest u alstublieft ook voor een of meerdere van de honden uit La Linea. U kunt erop vertrouwen dat er heel zorgvuldig en goed wordt omgegaan met adopties, u krijgt zeker een gezonde en prima hond via deze stichting.

Met hartelijke groetjes van EMMY en DUKE