Het duurde dit keer lang……. herstellen van mijn laatste Spanje ervaring. Al eerder was ik op deze bizarre plek op aarde geweest. Al eerder daar waar voor mijn gevoel ultiem dieren-leed en dierenliefde met elkaar in botsing komen...ieder dag weer. De brokstukken en stille getuigen van deze strijd zijn zichtbaar en verdeeld over de vele kennels. Sommige overleven maar vele ook gaan vroeg of laat ten onder aan deze strijd waarin ze ongewild betrokken zijn.

Al eerder voelde ik de pijn van het daar zijn…eerder zag ik al dit nodeloze en bijna ondragelijke leed, al eerder met stomheid gelagen en al eerder werd ik overspoeld met een scherp en pijnlijk gevoel van machteloosheid wat soms zelfs deels veranderde in woede.

Ook dit keer……helaas.

Dapper denken dat je je kan voorbereiden op hetgeen dat komen gaat is een utopie….in ieder geval voor mij.

Met een raar soort van zenuwachtig gevoel haast ik me altijd naar deze plek…….Zodra je de eerste stappen op het pad zet word je je bewust van de realiteit van waar je bent.

En dat komt hard binnen…….dit keer harder dan ooit.

Waarom dit keer harder….geen idee…..Misschien is het schild wat ik ten alle tijden met me mee draag om mijzelf te beschermen tegen tja…de wereld en haar leed verzwakt en broos op een aantal plekken.

Dit schild normaal mijn goede vriend blijkt soms ook mijn grootste vijand…..dit schild barste ter plaatste, te hard geraakt door teveel leed tegelijk.

Daar waar ik normaal in staat ben toe te laten wat ik kwijt kan, wat past en wat verwerkbaar is stroomde ik nu vol en liep ik even over…

Toch is weggaan daar of zelfs weg blijven geen optie…

Door de barsten van mijn broze bescherming zijn zoveel lieverds naar binnen geslopen….en hen in de steek laten daar op deze tastbare dorre helse plek op aarde is geen optie.

Maar pijn doet het wel……het voelen van hun pijn verlamt me soms en beschadigt mijn vertrouwen in mijn soortgenoot.

Het slaat me soms lam en als verdooft wandel ik langs de kennels me totaal niet bewust van mijn andere wereld die ineens zo ver weg lijkt. Ik veeg de tranen van mijn wangen en durf soms te zien waar ik naar kijk.…..

Grote zachte ogen zoeken mijn ziel en vinden die feilloos…ik stop en aai een warme zachte neus…ik voel kleine wonden en stugge littekens en de botten door de gehavende vacht heen.

Met een bijna smekende blaf vraagt ook de rest van de kennel aandacht maar als bevroren staar ik naar het zieltje voor me.

Als aan de grond genageld voel ik mij breken…….en zet mijn zonnebril op. Tevergeefs want de tranen stromen rijkelijk en vallen op de grond.

Ik kniel neer en we zijn op ooghoogte, mijn hand nog steeds op zijn zachte snuit die hij met moeite tussen de tralies houdt.

Hij kan zich maar nauwelijks staande houden in de kennel waar iedereen boven op zijn magere en kwetsbare lijf springt in een bijna wanhopige poging ook een aai en wat liefde te ontvangen.

Ik zie dat hij het zwaar heeft maar hij weigert dit moment met mij op geven en vindt de kracht om  te blijven staan……alsof hij weet hoe belangrijk onze ontmoeting is.

Mijn gedachten zijn doordrenkt van zijn pijn en de storm in mijn hoofd is door mijn ratio niet meer te stillen.

Zacht mompel ik wat woordjes en geef zijn snuit een zoen…

In mijn hoofd is de stem alles behalve zacht. Hard luid en duidelijk hoor ik mezelf de stellige belofte doen, de belofte dat ik hem redden zal….redden uit de hel die helaas voor hem al bij zijn geboorte begon.

Aan de behoefte hem deze woorden te zeggen geef ik toe en ik mompel…arme lieverd,..het komt wel goed mannetje, het wordt allemaal ooit beter en ik haal je hier weg.

Ik voel zijn warme adem op mijn natte wangen en wil zooo graag geloven dat hij me begrijpt.

De kracht van de andere wordt hem teveel en hij valt om…hij blijft liggen en ik sta op.

Ik zie dat hij niet meer de kracht  heeft om weer naar het hek te komen…wel een dankbare blik en een zachte kwispel geeft hij mij nog mee. Zijn ogen kijken me aan en het lijkt wel alsof hij mij bedankt..het me zal vergeven als ik mijn belofte niet kan waar maken……

Ik draai me om en het kost me pijnlijk veel moeite weg te lopen….met heel mijn hart hoop ik dat hij dit zware bestaan nog even volhoudt.

S'avonds zit ik in het op steenworp afstand van het asiel in het andere Spanje. Op een terrasje, in een schattige haven en met de warme zon die mijn gezicht streelt…..te kijken naar de vermoedelijk toeristisch getinte menukaart terwijl goed geklede Spanjaarden paraderen over de boulevard…

Ik zit en staar naar wat er ook is en hoe het ook kan zijn……zelfs hier.

Terwijl ik staar zie ik weer die trouwe grote ogen voor me….en herhaal mijn belofte in mijn hoofd terwijl ik met een gemaakte ietwat beleefde glimlach een wijntje bij de gladde ober bestel.

Nu maar hopen dat hij het red………………………………………………….