nldaendees
logo
  • Start
  • Adoptie
  • Happy Endings

Deze dieren hebben een fijn thuis gevonden.
Staat uw hond niet in deze rubriek, en u vindt het ook leuk om uw lieveling hier terug te vinden stuur dan een foto met een kort verhaaltje naar: info@animalinneed.com 
Laat ons even de oude en de nieuwe naam van het dier weten en waar hij of zij nu woont


 

Mister

Een week nadat Mister in Nederland was aangekomen is hij bij ons komen wonen. Mister is onze eerste hond en daarom was het niet alleen voor Mister maar ook voor ons spannend. Gelukkig zagen we bij de eerste keer kijken al dat het een lieve en vooral vriendelijke hond was. En dat is hij nog steeds. Mister wil alles ontdekken, is heel nieuwsgierig en wil overal bij zijn. Zo loopt hij gerust de hele huiskamer door achter ons aan. Ondanks dat Mister al ruim 3 jaar is, wil hij nog veel leren. Buiten is hij erg nieuwsgierig en vooral in het begin was ieder geluidje interessant, maar we zien hem op straat met sprongen vooruit gaan. Naar andere honden is hij heel vriendelijk en een koele kikker. Hij geeft een korte snuffel en loopt dan weer vrolijk door.  Al met al zijn wij heel blij dat wij voor Mister hebben gekozen. Het is een mooi, grappig hondje die altijd vrolijk is. We kunnen hem niet meer missen!!

Liefs Jasper, Loes en Mister

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Molly

Mag ik me voorstellen?  Mijn naam was en is Molly. In juni  ben ik van het gastgezin in Bolsward, waar ik net een week zat, opgehaald door mijn nieuwe eigenaar!  In februrari geboren in Spanje, met moeder, broertjes en zusjes naar Animal in Need gebracht. Molly is een hele grote lieverd,  slim en een allemansvriendin! Ze kent al veel commando's , vindt het prachtig  op haar nieuwe plek. Er ontgaat haar niets.. en is een lief maatje geworden van ons oude hondje, die na de dood van mijn hond in mei het leven niet meer zo leuk vond! Het oude baasje is weer helemaal opgebloeid!!  We hopen nog heeeel lang van haar te genieten! 
Vele Groeten uit Peize
 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Ties (voorheen Teex)

We konden niet gelukkiger zijn met onze lieve Ties. Hij woont nu bijna twee maanden bij ons en ik kan me niet voorstellen dat hij er ooit niet is geweest, chliché ik weet het, maar echt waar!  
Natuurlijk waren de eerste paar dagen even wennen, niet alleen voor Ties ook voor ons, want hij is ons eerste hondje. Maar ik weet zeker dat ik nooit iets anders zou willen dan een koekebakker. De adoptie via Animal in Need is heel fijn verlopen en ik beveel deze organisatie dan ook aan iedereen aan. Wat wij vooral erg fijn vonden, was het bezoek van Mirjam. Zij had direct vertrouwen in ons als honden-ouders en heeft ons waar nodig ondersteuning gegeven, maar vroeg af en toe ook even hoe het met Ties ging en of ik een foto wilde sturen. Die ondersteuning, samen met de facebook-groep waar iedereen voor je klaarstaat als je iets wilt weten of delen, geeft zo een fijn en warm gevoel! Ik kan me niet voorstellen dat dit hetzelfde is wanneer je een ras-hond bij een kennel koopt. Ook Ties maakt het erg goed sinds de adoptie. Het lijkt wel alsof hij direct alle narigheid uit Spanje is vergeten. Hij is een echte knuffelaar en vindt niets lekkerder dan bij ons op de bank liggen, maar hij speelt ook heel graag met andere honden in het park en houdt van wandelen in het bos. En hoewel ik erg geniet van zijn puppy fase, kan ik niet wachten tot hij volwassen is en ik samen met mijn beste vriend kan gaan hardlopen in het park. Er zijn zo veel honden zonder een warme mand, daarom hoop ik dat ik door mijn verhaal te delen, ook jou ervan overtuig om voor een adoptie te kiezen. En als je dan toch gaat adopteren, dan wil ik Animal in Need absoluut aanraden!
 
Veel liefs, Nikki & Bram

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Siema

Het gaat prima met Siema. Ze eet goed, is zindelijk als ik er genoeg bovenop zit, want ze heeft een hekel aan regen. Het zal haar Spaanse komaf zijn. Ze gaat goed met de andere honden en in principe ook met de katten. Ze is gek op eten. We hebben dus een traphekje geplaatst, omdat ze op de overloop het kattenvoer steeds opat. Nu heeft ze een nieuwe truc: Via een stoel kan ze op het aanrecht komen. Daar stond ook altijd kattenvoer, nu niet meer. En de pannen hoef ik ook niet meer af te wassen. Het maakt ons allemaal niet uit. Siema geniet van aandacht en vrijheid. Een lekker hondje. Wat een ellende nog steeds in Spanje. Ik hoop dat jullie de moed erin kunnen houden. Veel succes!!

Groeten,
Hans en Hermien
Knuffel van Myrna en Siema Koekebakker

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Luna (voorheen Chabeli)

Het is nog maar 1,5 week geleden dat we Luna (voorheen Chabeli) bij haar gastgezin gingen ophalen, maar het voelt voor ons allemaal alsof ze al veel langer bij ons woont. Een beetje onwennig en onzeker ging ze na een uurtje kennis maken en afscheid nemen van haar gastgezin met ons mee in de auto, waar ze na een tijdje in een diepe slaap viel na al die indrukken en aandacht. De eerste dagen was ze nog rustig haar nieuwe omgeving en mensen aan het verkennen, maar ze kwam snel los. Zeker toen er nieuwe speeltjes werden ingekocht en ze enthousiast aan het rondhollen en kauwen ging (daarbij 4 melktandjes gewisseld). Dagelijks werden de buien gekker en Luna steeds vrolijker. Ondanks haar rustige karakter mag ze graag af en toe als net een kat rare sprongen maken en zomaar door de kamer racen, bank op bank af en het liefst met onze dochter van 12 achter haar aan. Om vervolgens weer lekker op haar kussen te duiken en in een diepe puppie-coma te vallen. Ondanks haar 5 maanden is ze goed zindelijk en slaapt zonder problemen alleen in de kamer, en naar de dierenarts gaan vond ze (nu nog) een gezellig uitstapje. Ze maakt tijdens haar uitstapjes buiten leuk contact met de buurthonden. Dat ze 's avonds gezellig bij ons op de bank komt knuffelen en zelfs al ons huis en tuin gaat verdedigen tegen langsvliegende vogels maakt het plaatje compleet. Ze hoort al helemaal bij ons en we willen haar niet meer kwijt!

Fam De Jong 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Mila (voorheen Fabiola)

Hallo even voorstellen. Mijn naam is Helene van Nieuwenhuize en ik woon in Noordwelle (Zeeland). Mijn hele leven heb ik honden gehad, waarvan de laatste 4 asielhonden en de laatste 3 uit Spanje.  Alle 3 Mastin mixen, een geweldig ras, ontzettend lief,  maar O zo eigenzinnig! Hoe eigenzinnig hebben we met name met onze laatste aanwinst Mila mogen ervaren. Na het overlijden van Maggie,  kwijnde Venco, onze lieve zachtaardige reus helemaal weg.  Er weer een hond bijnemen was dus de enige juiste keus en er zitten zoveel lieve schatten in asiels op een eigen warme mand te wachten, dat het zoeken niet lang duurde. Daar zat ze dan bij Peter Koekebakker in het asiel in Spanje. Een ontsnapte ketting hond van een jaar of 3. Eind mei 2016 kwam ze aan op Schiphol.  Mijn vorige honden waren in het begin extreem angstig en dus gingen we haar dubbel aangelijnd halen.  Niet echt nodig want mevrouw ging ons voor de aankomsthal uit.  Na een enerverende autorit (andere auto’s op de weg kregen een luide blaf) kon ze met Venco kennis maken in de tuin…. Ze blafte haar longen uit haar lijf en Venco keek me vertwijfeld aan van….. wat is dit? Is dit leuk? Na twee dagen tegen hem geblaft te hebben (en hij haar compleet negeerde) kwam er toenadering en was het gelukkig spelen geblazen.  Maar wat een ongeleid projectiel! Zo makkelijk en rustig als de vorige honden waren, zo'n drukteschopper was zij. Ze maaide regelmatig de complete vensterbank inhoud op de grond en alles wat bewoog kon op een serenade van haar rekenen. Gelukkig kon Venco altijd los (altijd even naar natuurgebied om te wandelen) want aan haar alleen had ik mijn handen vol. Zo leuk als Venco al zijn soortgenoten vond en vriendelijk begroette, zo bedonderd stelde zij zich voor.  Uitvallen en tetteren. Gelukkig ging Venco er altijd als een soort buffer tussen staan, zodat ze dan wel wat kalmeerde, maar leuk vond ze het niet. De hond van een vriendin en van mijn schoonmoeder hebben we er in het begin gelijk kennis mee laten maken… na enig gesnauw en bemiddeling van Venco was de rang bepaald en was er rust. Was het alleen kommer en kwel…. Welnee! In huis was en is ze super lief en kun je heerlijk met haar spelen en knuffelen.  Vanaf  het allereerste moment zijn we dus stapel verliefd op haar geworden en waren we het er over eens dat ze nooit meer weg mocht. Met het toen 5 jarige dochtertje van mijn partner was het liefde op het eerste gezicht en die 2 zaten vanaf moment 1 aan elkaar vast geplakt.... alleen dat verrekte wandelen.... Natuurlijk hebben  deze honden ook een tijdje nodig om te wennen en met veel liefde, rust en geduld probeer je dit zo snel mogelijk te bewerkstelligen.  Ze maakte best grote sprongen, maar buiten bleef het een ramp.  Voorheen waren de wandelingen mijn feestje van de dag, maar langzaam veranderde dit in het noodzakelijk kwaad van de dag. Na 6 maanden heb ik de hulp van een gedragstherapeut ingeschakeld.  De beste man zag dat het allemaal goed zou komen en met wat tips en trics moest ik maar goed veel honden gaan opzoeken. Het nadeel was dat Mila na 1 keer wist wat er de volgende keer ging gebeuren en stelde zich daar met alle 45 kg die ze heeft op in .  Mijn stem verheffen was geen optie, want Venco leed als een geslagen hond onder mijn boze klank.. Een maand later ontdekte we bij Venco een zeer kwaadaardig gezwel op zijn borst en helaas mocht de operatie niet meer helpen. Binnen 2 weken was het terug en uitgezaaid en hebben we hem helaas op kerstavond moeten laten gaan. Aan Mila hebben we gelukkig niet kunnen merken dat ze hem miste, maar haar gedrag buiten begon wel te escaleren. Tijd om opnieuw met een gedragstherapeute aan de slag te gaan.  Op haar trainingsveld en met haar methode bereikten we toch steeds succesje op succesje.  We hebben Mila op haar terrein met 2 verschillende honden kennis kunnen laten maken en werd er gespeeld. De derde keer ging het mis. Mila vertoonde territoriaal en ambivalent gedrag en gaf niet op.  Mijn gedragstherapeute heeft toen nog collega’s geraadpleegd, maar ook zij leken geen oplossing voor handen te hebben.  Haar methode, gebaseerd op het opbouwen van een vertrouwensrelatie waarin je samenwerkt met je hond werkt voor de meeste honden.. helaas niet voor Mila. Alle oefeningen gingen goed, maar zodra ze een andere hond zag ..en met name een hond die ook tegen haar uitviel, dan was ze niet meer op planeet Aarde aanwezig. Compleet in een rode waas...en zo sterk! Ik begon toen toch wel zwarte sneeuw te zien. Bij het uitvallen wat ze deed, waren Robin en ik toch ook al regelmatig gebeten. Niet dat ze ons wilde bijten, maar wij zaten dan toevallig net met een arm of een been tussen haar en die andere hond en voor mij was ze amper nog te houden. De wandelingen veranderde van noodzakelijk kwaad in een hel. Ik heb toen contact opgenomen met Ilse, ons contactpersoon bij de Stichting om te informeren of zij meer mensen met een dergelijk probleem hadden gehad en wat die dan hadden gedaan om het op te lossen. Binnen no time kreeg ik het telefoonnummer van Mirjam en Rob.  Diezelfde dag gebeld en de situatie uitgelegd.  Met Rob wat punten doorgesproken en ik hoorde Mirjam al roepen.. O dan komen we dan en dan naar je toe!! ....Geweldig! Ook mijn gedragstherapeute wilde graag op de hoogte blijven en helpen omdat zij ook echt geen oplossing meer wist en heeft haar bevindingen van te voren aan Rob en Mirjam doorgegeven. De bewuste zondag hebben we eerst geluncht, een mooie gelegenheid voor Rob en Mirjam om Mila in de huiselijke sfeer te lezen. Natuurlijk een heerlijke slijmbal van de bovenste plank. Rob zag wel gelijk dat de gentle leader en de halty geen effect zouden gaan hebben…. Veel te sterk in haar nek. En dat was ook zo, beiden had ik al geprobeerd maar ze manoeuvreerde zichzelf altijd zo dat ze recht voor me kwam en haar hoofd omtrekken onmogelijk werd, de rest van de tijd was ze dan bezig om hem af te krijgen. Het werd dus een slipketting.  Rob nam de riem van me over om te laten zien hoe je daar mee om moest gaan. Zo hebben we een uur gewandeld en kon ik zien hoe hij haar corrigeerde en hoe snel ze daar ook weer van herstelde en hoe fijn de beloning was als ze het goed deed! (na 2 flinke terriërs te zijn gepasseerd) Ja het is een hond die geslagen is maar ze bleek toch ook geen bange hond te zijn, wel eentje met een sterk karakter die wat harder aangepakt mocht worden. Zo ontspannen hadden we lang niet meer gewandeld en Rob liet zien hoe ze gecorrigeerd moest worden voordat ze in de fixatie naar een andere hond kon komen.  Het was zo goed te zien, dat ondanks dat ze door Rob gecorrigeerd (en beloont) werd, ze toch ook met hem probeerde te spelen en er dus echt niet in bleef hangen. (hem van achteren proberen in zijn gat te happen ;)) Vanaf dat moment zijn we gaan wandelen met een longeerlijn in plaats van een uitloopriem en kwam er ontspanning en plezier in de wandelingen. In ons dorpje blijft ze territoriaal, ze bewaakt het hele dorp (zelfs tegen de eigen bewoners hahaha) ) maar is een hond tegen komen, geen pure paniek  meer. Deze zomer hebben we geleerd dat het strand voor haar een indrukwekkende plek is. De uitgestrektheid, de mensen, de honden, de geuren… ze is er behoorlijk van onder de indruk. Van deze situatie hebben we gebruik gemaakt om haar kennis te laten maken met de honden van mijn nicht (2 bouviers en n kruising) en de Cane corso van een vriendin.  De correctie op het “voorstel”moment was nog wel nodig, maar daarna was er ontspanning en nog geen 5 minuten later spel. Zo mooi om te zien want ze geniet er duidelijk van! En als zij geniet, genieten wij ook.

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Lindey

Hola! Ik ben Lindey,

Het is alweer even geleden dat ik samen met mijn pups ben opgevangen in de hondenopvang La Linea in Spanje. Iets waar ik ontzettend dankbaar voor ben! Het deed me ook goed om te zien dat mijn pups stuk voor stuk nieuwe baasjes hebben gevonden in Nederland. Jammer was alleen wel dat ik op een gegeven moment zonder mijn pups achter bleef in Spanje. Ik had niets te klagen, begrijp me niet verkeerd, ik kreeg te eten en te drinken, en er waren genoeg andere honden om mee te spelen. Maar toch ga je jezelf op een gegeven moment afvragen of dit het nou is… En net toen ik min of meer geaccepteerd had dat dit het dan was, begon er iets te veranderen in het ritme van de dag. Er werden filmpjes van me gemaakt, en ik moest opeens weer bij de dierenarts op bezoek, alles leek anders dan normaal. Tot ik kort daarna uit m’n kennel werd gehaald en ik mee mocht in de auto. Zou het? Vroeg ik me af. Zou het echt mijn beurt zijn om op reis te gaan, op weg naar een nieuw thuis? En ja hoor! We kwamen aan op het vliegveld van Malaga en toen wist ik het zeker, ik ging naar Nederland. Mijn vreugde werd alleen wel wat gematigd toen ik eenmaal in het vliegtuig zat, want dat vond ik me toch wel even een dingetje hoor. Zwaar gestrest kwam ik aan op Rotterdam Airport, en toen werd het een commotie van je welste. Ik wilde maar een ding, en dat was vluchten, al wist ik niet waar naar toe. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Uiteindelijk mocht ik een auto in en maakte mijn angst plaats voor nieuwsgierigheid. Ik keek mijn ogen uit en voelde dat ik rustiger werd, en voor ik het zelf door had was ik aan het kroelen met die mensen in de auto. Na een klein half uurtje rijden stopte de auto en mocht ik eruit. Eerst mocht ik een tuin in waar ik het laatste beetje stress van me af gooide, en vervolgens mocht ik het bijbehorende huis in. Tot mijn verbazing stond daar al een waterbak en een voederbak, en lieten die mensen me verschillende brokken proeven. Het leek me het verstandigst om het meest enthousiast toe doen over de duurste brokken, die overigens ook gewoon het lekkerst waren. Verder lag er ook een groot kussen in de woonkamer waarvan die mensen blijkbaar graag wilde dat ik erop ging liggen. Nou dat liet ik me geen tweede keer zeggen, want dat kussen ligt heerlijk. En toen kwamen die lui met allerlei speeltjes aandragen en hebben we heerlijk in de tuin gespeeld. Langzaam maar zeker begon het kwartje bij te vallen en begreep ik dat dit mijn nieuwe thuis was, en dat het kussen in de woonkamer mijn kussen was, en dus dat die aardige mensen blijkbaar mijn nieuwe baasjes waren. Toen ik dat door kreeg kon ik mezelf niet langer bedwingen en ben ik me toch een partij gaan knuffelen met die mensen. Mijn blijdschap kon niet op, zeker niet toen er later die middag nog twee jongere baasjes bijkwamen die ook heerlijk met me wilde spelen en wandelen. Fantastisch! Aan deze roedel kon ik wel wennen. Na een paar dagen voelde ik me dan ook al helemaal thuis, en kwam de waakhond in me naar boven: iemand moet mijn nieuwe baasjes tenslotte beschermen en bovendien laat ik me mijn nieuwe thuis niet meer afnemen. Een beetje verdwaasd was ik dan ook wel toen ik na aan aantal dagen weer in die auto moest. Ze zouden met toch niet terug naar het vliegveld gaan brengen? Gelukkig bleek mijn angst voor niets te zijn geweest, want we kwamen na 10 minuten rijden aan bij een heerlijk natuurgebied waar we uren heerlijk hebben gewandeld. Als we nu weer naar de auto gaan, spring ik er vol overgaven zelf wel in, want dan gaan weer heerlijk de hort op. En als we niet met de auto gaan, dan wandelen we heerlijk door de weilanden van Rhoon. Ik woon hier nu ongeveer twee maanden en ben inmiddels lekker aangesterkt, en het bevalt me hier prima! Ik ben alle medewerkers van de hondenopvang La Linea en de medewerkers van Animal in Need nog steeds enorm dankbaar voor alles dat ze voor me hebben gedaan, en ik denk zeker nog wel eens terug aan Spanje, maar als jullie het niet erg vinden blijf ik de rest van mijn leven hier wonen.

Liefs, Lindey

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Volvo

Hierbij een verhaaltje van onze Volvo. Hij is nu 1,5 jaar bij ons. We hebben veel ervaring met honden. Hij is een heel bijzondere hond. Nu na een beetje training loopt hij zonder riem met ons mee. Volvo heeft zich perfect aangepast aan het huiselijke leven en voelt zich helemaal op zijn gemak bij ons. We zijn zo blij dat wij de beslissing hebben genomen Volvo te adopteren.

Groetjes,

Nicole, Marco en Volvo

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Dulia

Hallo allemaal.
Gisteren 14-10-17 was het eindelijk zover...de honden uit Spanje kwamen. Wij hadden er al lang naar uitgekeken om onze Dulia mee naar huis te kunnen nemen. Het was een drukte van jewelste. Al die lieve vrijwilligers en medewerkers van Second Chance Foundation, de nieuwe eigenaren en de honden en katten natuurlijk. Ik kende deze organisatie nog niet lang en ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben van de professionaliteit en liefde voor dieren van deze mensen. Bij deze mijn hartelijke dank. De honden werden eerst in een speelweide gelaten om even te kunnen rennen en om  hun behoefte te doen na die lange tocht. Hartstikke leuk joh. Met meerdere honden, zo kon je ook al zien hoe jouw hond reageerde op de anderen. Toen de paspoorten en uitleg over alles en nog wat. Super! In de auto naar huis viel Dulia al direct in slaap. Ik zat met haarachterin...koppie op mijn schoot en snurken maar. Thuis aangekomen moest natuurlijk alles geïnspecteerd worden en een beetje eten. Dat wassen doen we morgen wel...veel te veel meegemaakt en al die nieuwe indrukken ...pfff.  Even een straatje om en dan weer slapen in die lekkere hondenmand, helemaal voor mij. Ik moet nog wel een beetje wennen aan dat uitlaten. Weet nog niet zo goed wat er van mij verwacht wordt ,behalve lopen. Gelukkig is er een tuin.... Mijn baasjes vind ik erg lief, krijg veel aandacht. Mis een beetje mijn hondevrienden, over een week krijgen we bezoek van een Friese Stabijhond. Misschien kunnen we samen spelen. Volgens mij heb ik twee fijne baasjes. Dat was het en allemaal hartstikke bedankt voor alles.
 
Dulia, Bärbel en Wiesiek
 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Bobbi (voorheen Brisa)

Wij hebben Bobbi nu vier maanden en wat een ontzettend lief karakter heeft ze. Bobbi kwam bij ons toen ze vier maanden oud was en moest alles leren. Vrij snel was ze zindelijk en was ze gewend aan alle geluiden buiten. Wij wonen in Uithoorn dus genoeg groen om haar fijn uit te kunnen laten.  Bobbi is erg sociaal naar andere honden en mensen toe. Ze is altijd vrolijk. Elke dag gaan we naar een hondenlosloopplaats en daar speelt ze heerlijk met andere honden. Wij zijn ontzettend dankbaar en blij met Bobbi!!

Groetjes Wendy van Dam

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Jack (voorheen Wino)

Wij hebben Jack (voorheen Wino) nu 3 maanden. Bewust hebben wij gekozen voor een kansarm hondje welke gered is uit een zeer vervelende situatie door de helden van Animal in Need. Vanaf dag 1 was Jack al heel gelukkig bij ons, in begin soms nog wat wennen aan alledaagse zaken zoals verkeer etc. Maar dat gaat nu perfect. Wat zijn wij blij met hem en Jack met ons. Nooit beter kunnen treffen. Zo zie je maar van kansarm naar dol gelukkig en niet alleen Jack maar wij ook.
Bedankt Animal in Need
Peter, Jacqueline en Bob

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Doerak

Doerak is 19-09-2013 naar Nederland gekomen. Zelf wou ik altijd al een hondje ook omdat wij die vroeger thuis altijd hadden. Toen ik had besloten dat ik dan voor mijn verjaardag een hondje wou en we rond zijn gaan kijken vond ik het heel moeilijk om een hondje te kiezen, omdat nou ja ze zijn allemaal leuk! Eigenlijk gelijk daarna vrij snel besloten dat een hondje uit het asiel wel een heel mooi idee was. Maar dat dit wel hard werken zou kunnen worden. Allereerst gaan kijken naar asielen in de buurt. Toen kwamen we bij het asiel in Sneek (Friesland via Astrid). Doerak viel gelijk op. Ik bedoel kijk nou even naar dat koppie!! 😍 Heb wel enige twijfel gehad door de naam. 😬 Hihi nu is dat wel zo daarom heeft hij zijn naam ook gehouden, en in het begin was het ook echt wel een draak, maar vrij snel kwam ik erachter dat.. ik hem voor geen goud kwijt zou willen. Hij kon eerst niet goed met kinderen en andere honden. Nu heeft meneer Doerak nog steeds voorkeur maar dit gaat nog steeds elke keer beter. Ook denk ik dat Doerak het onhandigste hondje ooit is, voornamelijk door zijn enthousiasme vergeet hij wel een op te letten waar hij loopt, dus hij mist wel een een stoeprand of een kuil in het gras. Gelukkig is het een bikkel en hoe hard hij ook onderuit gaat hij blijft altijd doen of is der niks gebeurd. Haha..💪  Het is heel mooi vind ik om te zien dat hij nog elke dag vooruit gaat. En vindt hem nog steeds de beste keus die ik ooit gemaakt heb. Hij is het vrolijkste, liefste, grappigste hondje was ik ooit heb meegemaakt. En hoop dat we nog lang samen een hoop lol mogen hebben. 💕
 
Groetjes Doerak en Kim 🐾
 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Tjibbe (voorheen Nappy)

Tjibbe werd volgens zijn paspoortje geboren rond 1 oktober 2008 en ongeveer februari 2012 kwam hij bij Peter in het asiel. Op 23 december 2016 verhuisde hij met het transport 'Driving home for Christmas' naar asiel Rijpickerwaard in IJsselstein waar hij goed verzorgd werd. Omdat oudere hondjes meestal niet zoveel kansen hebben op adoptie en hij al erg lang in het asiel zat, heb ik voor hem gekozen, maar toen bleek dat zijn gebitje zo slecht was dat alles op de twee onderste hoektandjes na, er uit moest. Ik moest even nadenken of ik hem wel kon bieden wat hij nodig heeft maar al gauw bleef ik bij mijn besluit en haalde Nappy/Tjibbe op 3 februari in IJsselstein op. Gelukkig maar, want ook al was het de eerste tijd ontzettend moeilijk voor hem en voor mij om hem van straat/asiel hond naar huishond te transformeren, wat is het een leuk, blij en lief, alert en pienter, dapper, levendig, behendig, waaks, aanhankelijk, puur en makkelijk hondje. En hij is ook heel handig met intelligentie spellen. Een veelzijdig hondje. Als Bodeguero's zo zijn als hij is dan hebben zij mijn hart voor altijd gestolen! Hij is nu helemaal aan het huiselijk leven gewend op éen lastig punt na, het alleen blijven.. Ontzettend begrijpelijk natuurlijk maar bepaald niet makkelijk want hij kan het nog steeds niet, dus zoek ik oppas als ik echt weg moet want ik ben maar alleen. Het grote punt is natuurlijk dat hij er 100% van overtuigd moet raken dat ik altijd terugkom. Dat is wel moeilijk maar ik doe mijn best en ik blijf goede hoop houden dat het uiteindelijk met veel geduld en liefde goedkomt. Was in het begin de onbekende buitenwereld nog wat eng, nu gaat hij overal mee heen waar het mag en geniet daarvan.

Lieve mensen wat zijn Bodeguero's heerlijke hondjes, als je een leuke veelzijdige hond zoekt denk dan eens aan ze! Door hun onbekendheid zijn het een beetje stiefkindjes want er zitten er zo veel in het asiel, maar de beschrijving van de Bodeguero op deze website kan je hopelijk over de streep trekken.  

Els Galesloot, met poot en kwispel van Tjibbe vanuit Terheijden.

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Tica (voorheen Claudia)

Onze Jack Russell overleed en na een aantal weken wisten we het zeker, we kunnen niet zonder (asiel)hond. Een zwager van ons stuurde een foto en een websiteverwijzing van Claudia, een Spaans Podenco-achtig hondje. Na wat heen en weer gebel, hebben we haar diezelfde week  nog opgehaald bij de Fam. Hollander in Kampen die opvanggezin zijn. Nu 7 weken later gaat het prima met Claudia (inmiddels Tica) ze is vrijwel zindelijk, lief naar mensen, kinderen. Aanhankelijk naar soortgenoten maar het gaat nog niet altijd soepel. Wij vermoeden dat angst hierin een rol speelt. De laatste weken geven we haar mee aan de plaatselijke uitlaatservice en hopen dat dit weldra zijn vruchten afwerpt in het socialisatieproces. Wij gaan er vanuit dat ze volledig sociaal zal worden naar soortgenoten. Dit is meestal een kwestie van tijd, met de hierboven genoemde Jack Russell was het begin nog moeizamer en uiteindelijk is het een goed hanteerbaar lief hondje geworden. Wat opvalt is dat men het in Zuid Europa niet al te nauw neemt met dierenrechten, en hebben veel respect voor mensen als Peter Koekebakker met zijn team.

Mvg, Alie en Jan

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Noor (voorheen Noir)

Eind 2016 is 1 van onze 2 hondjes overleden. Het eerste idee was een zelfde ras terug te nemen. Totdat wij in contact kwamen met animal-in-need. Daar zagen we diverse hondjes die een nieuw baasje zochten. We waren direct verkocht door 2 foto’s op de website. De eerste hond hebben we bezocht, maar was niet helemaal een klik met onze reeds aanwezige 9 jarige mini-bull. Daarom een weekje later naar “Noir”. Dit ging direct goed, zelfde grootte, heel vriendelijke hond. De keuze was heel snel gemaakt. Na een goed gesprek en advies van Animal-in-need, hebben we Noir mee genomen. Hij was reeds in Nederland bij een opvang gezin dus dat ging heel vlot allemaal. We hadden van het opvang gezin ook al enkele foto’s gekregen dus we hadden al veel gezien. Daarom Noir direct mee naar ons huis. De eerste dagen waren wennen. Noir was een beetje bang van auto’s geluiden en vreemde mensen. Het eten vond ze blijkbaar vreemd of niet lekker, dat duurde even voor ze begon. Na een 2 weken, ze is gewend, eet goed, heeft al meer glanzende vacht en wil graag aandacht. Het is net of Noir je wil belonen dat je haar hebt geholpen. Ze komt direct bij je zodra ze je ziet. Na 2 maanden is ze al lekker wild, speelt heel graag in de tuin en begroet iedereen die ze tegen komt. We hebben nu al een goede band met Noir en ook met onze andere hond, ze doen alles samen. De kat moet ze nog een beetje aan wennen…

Al met al een goede keuze en voldoening dat we Noir toch hebben kunnen helpen aan een rustige veilige plek.

Johan van Lieverlooy

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Lady

Dit is onze Lady, ze kwam in januari 2017 bij ons wonen.
Ze had in het begin wel even moeite om aan d'r nieuwe omgeving te wennen, maar inmiddels woont ze hier al 5 maanden en gaat het hartstikke goed! We hebben het enorm met Lady getroffen. In huis is ze lekker lui, dan ligt ze ook graag bij ons op de bank. Ze geeft niks om een bal o.i.d. maar met de honden die ze tijdens de wandeling tegenkomt, speelt ze wel mee. Wij zijn erg blij met onze aanwinst en wensen jullie als stichting veel succes in de toekomst. 
Fam. van de Voorde
 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Coco

Op 1 juli 2016 is Coco van Spanje naar Nederland gevlogen, en mochten wij via jullie stichting Coco met open armen ontvangen. Coco is nu negen maandjes bij ons en heeft echt zijn plekje gevonden. 

De eerste periode moest Coco heel erg wennen. Hij had zijn staartje vlak voordat hij bij ons kwam gebroken wat hem ook nog wel een beetje pijn deed. Daarnaast waren het bezoek bij de dierenarts en de vlucht ook erg zwaar voor hem. Na enkele weken begon hij zich steeds meer op zijn plek te voelen en wou hij ook graag spelen met ons. Coco kan nog niet zo goed met andere hondjes overweg op enkele uitzonderingen na. Zo gaat hij drie dagen in de week bij familie die ook twee hondjes hebben waar hij beste maatjes mee is geworden. Voor het probleem met andere hondjes gaan wij samen met Coco op cursus en hebben er veel vertrouwen in dat dit goed komt. Coco is een blij en vrolijk hondje dat erg lief en sociaal is naar ons en andere mensen.

Wij zijn erg blij dat wij via jullie stichting Coco hebben mogen leren kennen. We willen jullie daarom ook graag bedanken en hebben erg veel respect voor wat jullie doen voor de hondjes die jullie vanuit Spanje een gouden mandje willen geven.

Een dankbare groet,

Sharina, Annelous & Coco.

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Santor

Lieve allemaal,

Vandaag 2 maanden geleden hebben mijn dochter en ik Santor opgehaald die op dat moment in de opvang bij Klasina in Assen verbleef. Ik had al een paar keer contact gehad met de vrijwilligsters van Animal in Need, omdat ik op zoek was naar een hond die ik nog een paar mooie jaren wilde geven. Een hond die samen met onze twee katten zou kunnen wonen, die goed liep aan de lijn vanwege mijn rugklachten en waar ik lekker mee zou kunnen wandelen en knuffelen. Ik had al een paar honden gezien die al in Nederland waren maar veel honden waarvoor ik belde hadden al een nieuwe baas gevonden. Toen kwam ik in contact met Mirjam en zij wees mij op Santor, een lieve hond die al zo lang op een eigen baasje en mandje wachtte. Zij vroeg of ik eens over Santor na wilde denken. Santor was op dat moment al bij Klasina die hem zo graag een eigen plekkie wenste en hem al had meegenomen naar Nederland. Nou als er al zoveel mensen waren die Santor een goed huisje gunden dan moest dat wel een lieverd zijn. En dat is wel gebleken ook. Na een aantal telefoontjes over en weer hebben wij Santor 12 januari in Assen opgehaald. Even een paar traantjes toen ik hem vanuit Klasina meenam in de auto helemaal naar Etten-Leur, omdat ik me zo goed kan voorstellen dat iedere keer afscheid nemen van de honden die je in opvang hebt, best moeilijk moet zijn.

De eerste dagen heb ik met hulp van Klasina en Mirjam via de app, Santor goed moeten laten wennen aan de katten. Hem moeten leren hoe hij deze moet benaderen. Dat snapt hij nu al veel beter. Als hond is het ook moeilijk om te snappen dat honden en katten toch een andere benadering nodig hebben. Santor wil de katten zo benaderen als dat hij honden doet, gelijk met volop enthousiasme, rennen en springen. Maar hij leerde heel snel. Nu gaat hij naast de mand liggen als de kat daar in ligt. Santor doet het super. Hij gaat volop mee wandelen, naar het hondenveld en samen boodschappen doen. Ook vrij rennen en spelen met andere honden bij de Galderse meren en de Loonse en Drunense duinen vindt hij helemaal leuk. Dan ziet hij er zo blij en happy uit. Daar word ik helemaal blij van. En dan s’avonds naast ons op zijn twee kussens (die hij van Klasina kreeg en die wij gekocht hadden) liggen. Soms denk ik eraan hoe erg het is dat een hond zoals bijvoorbeeld Santor 5,5 jaar in een kennel moest leven. Een super kennel, dat wel, met lieve vrijwilligers en mensen zoals Peter die voor alle honden en andere dieren hun hart open stellen en ze de beste zorg geven die ze kunnen bieden.

Daarom voor al deze lieve mensen en Klasina in het bijzonder een dikke knuffel. En voor Santor ook, die de moed niet verloor en een vrolijke, blije hond bleef. Waar wij nu volop van genieten en die wij nog een aantal mooie jaren willen geven.  

Lieve groeten van Debby Geelen uit Etten-Leur

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Wammes (voorheen Edi)

Hallo allemaal,

Mijn naam is Wammes (voorheen Edi). Mijn huidige baasjes waren, na het overlijden van hun 18 jaar oude Jack Russeltje op zoek naar een nieuw vriendje voor hun andere hond Django (ook afkomstig van Spanje). Ze volgden al een hele tijd het dagboek van Peter. Dus animalinneed was zeker niet onbekend voor hun. Toen zagen ze mij op de site staan en waren  ze gelijk verkocht. Tja wie zou nu niet smelten voor die lieve flappers van mij. 

Maandag 20 april 2015 vloog ik van Malaga naar Schiphol waar mijn nieuwe baasjes al klaar stonden om me te verwelkomen. Ik was nogal onder de indruk van de hele reis en vond het erg spannend allemaal. Na een lange reis van Schiphol naar Limburg kwam ik aan bij mijn nieuwe huisje en mijn nieuwe vriend Django. Django vond mij gelijk heel leuk maar ik heb even moeten wennen aan Django. Maar na een tijdje vond ik Django wel heel erg leuk en merkte ik dat hij mijn grote vriend voor het leven zou worden. Aan de mensen moest ik ook heel erg wennen en het eerste jaar vluchtte ik het liefste weg van al die vreemde wezens op twee benen. Maar bij mijn bazinnetje voelde ik me gelukkig gelijk veilig. Bij mijn baasje heeft het wat langer geduurd, maar dat is een man en mannen vind ik nog steeds spannend. Op den duur merkte ik dat niet alle mensjes vreemde wezens zijn die mij kwaad willen doen. Nee er zaten ook hele lieve mensjes bij en bij die mensjes durfde ik ook steeds meer in de buurt te komen. Eerst mocht ik van mijn baasjes niet loslopen in het park omdat ik wegvluchtte als ik mensen zag, maar sinds een paar weken mag ik dat wel, omdat ik nu goed luister naar mijn baasjes. En dat vind ik helemaal geweldig, want nu kan ik ook spelen met al mijn hondenvriendjes in het park en dat zijn er veel. En Django mijn grote broer neemt het voor mij op als een andere hond minder lief is tegen mij, hij hoeft dan maar een keer te grommen en dan gaan ze al aan de kant. Natuurlijk durf ik dat ook wel zelf, maar vind het wel makkelijk dat mijn grote broer Django mij beschermd. In huis ben ik de vrolijkste en ondeugendste hond die er bestaat. Zo heb ik samen met Django de tuin van mijn baasjes omgebouwd tot een prachtig maanlandschap met veel kuilen. En daar ben ik heel trots op. Ook ben ik thuis heel nieuwsgierig, want ik sta met mijn snuit overal bij, ik vind alles interessant. Eerst mochten bij mijn baasjes geen honden op de bank, maar daar heb ik verandering in gebracht. En Django is mij daar ook heel dankbaar voor, want nu liggen we beide prinsheerlijk op de bank.

Als mijn baasjes met vakantie gaan mogen Django en ik altijd mee en zo ben ik al in België, Frankrijk en Denemarken geweest. En wij mogen dan overal mee naar toe, zelfs mee naar terrasjes en restaurants. Want ondanks ik mensen nog een beetje spannend vind, ben ik samen met Django heel lief en gaan dan gewoon rustig onder de tafel liggen. Natuurlijk letten we wel goed op of er toevallig iets op de grond valt.

Ondertussen woon ik al bijna twee jaar bij mijn baasjes en grote vriend Django. Ik heb het super naar mijn zin en ook al vind ik vreemde mensen nog steeds heel spannend, mijn baasjes vind ik geweldig. En Django is echt mijn grote vriend die ik voor geen goud wil missen en trouwens Django mij ook niet. En ik wil Peter en alle medewerkers van animalinneed bedanken dat ik zo'n goed tehuis heb gekregen.  En namens mijn baasjes wil ik nog even zeggen dat jullie super goed werk verrichten. Jullie zijn echte toppers.

Heel veel liefs van mij , mijn grote vriend Django en mijn baasjes

Deel via facebook

Submit to Facebook

Vito (voorheen Lirio)

Sinds zaterdag 21 januari 2017 woont Vito bij ons. Een 3 jarig dapper mannetje, die ondanks dat hij maar 3 gezonde pootjes heeft zich blits snel kan bewegen. Sinds onze vorige hond Kessy, bijna 6 jaar geleden is overleden, verheugden wij ons op de komst van een nieuw familielid. Toen we Vito de eerste keer zagen bij zijn gastgezin in Oudendijk was het liefde op het eerste gezicht. Wat een vrolijke, tevreden hond is Vito. En wat houdt hij van slapen! Vooral op het schapenvacht dat op onze bank ligt. Dat warme plekje reserveert Vito mooi voor zichzelf als wij niet snel genoeg zijn. 
Wat een geluk om elke dag met een lach te beginnen, omdat Vito ons zo uitbundig begroet. Geen ochtendhumeur meer gehad sinds hij bij ons woont. We zijn zo trots op hem, hij kan al met name in de ochtend goed alleen blijven. In de auto meerijden is ook geen probleem, met name als hem op de schoot neemt. Dan blijft hij probleemloos 2 uur of langer liggen. Ook de kinderen en andere familieleden en vrienden die langs kwamen om Vito te bewonderen, werden uitbundig begroet door hem.
Wij hopen nog vele jaren van Vito te genieten. Van zijn warme lijf die zich elke keer tegen ons opkrult als we samen op de bank liggen, de vele wandelingen de vakanties en zijn 'streken'. 2017 had niet beter kunnen beginnen voor ons.

Manon en Christian

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Bruno

In juni 2016 kwam Bruno bij ons wonen. Verlaten door z'n baasje, op straat gezworven en uiteindelijk terecht gekomen bij Peter Koekebakker. Door z'n lieve koppie was er al snel belangstelling voor hem in Nederland. Maar ondanks zorgvuldige bemiddeling door AIN, werd hij tot twee keer toe teruggebracht naar het opvanggezin. Met deze bagage, in combinatie met zijn pittige karakter, bereidden we ons voor op een traject van veel geduld en kleine stapjes. Ondanks alles wat hij heeft meegemaakt, is Bruno een heel blij en slim hondje, dat graag je maatje wil zijn. Binnen drie weken was hij weer zo goed als zindelijk, kon hij buiten los lopen en op commando terugkomen. Maar alleen gelaten worden voor de nacht was van meet af aan een hartverscheurend drama, alle trucjes met beloningen en feromonen luchtjes ten spijt. En ook overdag was hij erg onrustig: wild tegen je opspringen, overal op reageren, veel blaffen.  Gelukkig brak de vakantie aan: de knusse beslotenheid van onze camper deed hem goed. Gezellig samen slapen in dezelfde ruimte bracht rust. Heel voorzichtig besloot hij het er nog een keer op te wagen om zich te hechten. Maar thuis was het weer huilen tijdens de nacht. We veranderden het bedtijd ritueel en kochten een hondenhuisje waar we steeds wat lekkers in legden om hem er aan te laten wennen. Dat werkte: het werd zijn veilige plekje en eindelijk, na 5 maanden, was het stil tijdens de nacht en gaf Bruno zich over aan de slaap. We leerden elkaar beter verstaan. Wij ontdekten de verschillen tussen het blaffen: 'ik moet naar buiten', 'ik wil spelen', 'ik ben jaloers', ...En Bruno weet inmiddels wat we bedoelen met 'terug', 'blijf', 'stil' en 'plaats', maar luistert er nog niet altijd naar. Inmiddels lukt het hem om overdag een tijd alleen thuis te zijn, even in de auto op ons te wachten wanneer we boodschappen doen, of om een avond rustig aan onze voeten te liggen in een restaurant. Hij springt niet meer op bij elke beweging die je maakt en doet overdag steeds vaker even een dutje. We zijn nu 8 maanden verder en we zijn trots op hoe Bruno het doet: de stress is enorm verminderd en in de opvoeding hebben we hebben ook stappen gemaakt. Bruno brengt ontzettend veel liefde en vrolijkheid. Niet alleen bij ons: op straat tovert ons blije hondje een glimlach op het gezicht van iedere voorbijganger! We zijn er nog niet, maar onze 'Happy Dog' heeft weer een happy life!

Zijn belevenissen zijn op Facebook te volgen: Bruno Happy Dog.

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Meer artikelen...

Fiscaal doneren ?

U wilt de dieren in het asiel van (Animalinneed) La Linea de La Conception steunen door middel van een financiële gift . Uw gift is in veel gevallen fiscaal aantrekkelijk . Kijk hier voor mee informatie. 

Door uw donatie overleven wij.





Parasol Foundation

 master etiketten anro

twente watermagic

kei schoon allekabels logo

boxpress stubbe

x centrum

EDs Service diensten           Parasol Foundation


topcadeau

faunalandhunneke

ronaldingen

aloe verakoeman