nldaendees
logo
  • Start
  • Adoptie
  • Happy Endings

Happy Endings

Deze dieren hebben een fijn thuis gevonden.
Staat uw hond niet in deze rubriek, en u vindt het ook leuk om uw lieveling hier terug te vinden stuur dan een foto met een kort verhaaltje naar: info@animalinneed.com 
Laat ons even de oude en de nieuwe naam van het dier weten en waar hij of zij nu woont


 

Meggie (voorheen Maggie)

Hoi allemaal, even een verhaaltje van mijn kant.

Ik ben Meggie, en ik kwam 25 Augustus 2018 in de opvang bij een gezin met 2 mensen en 4 hondjes. Daarvan 1 uit het asiel waar ik ook vandaan kom, zij heet Fientje (in Spanje Fina, en eerder woonde hier Mona ook een Flappie hondje). Ook 3 hondjes uit Portugal, maar dat vond ik niet erg.
Na jaren bij een jager te hebben geleefd, en een tijd in het asiel kwam ik in een huis. En wow wat is dat gaaf zeg, zachte bedden, lekker eten, kluiven, lieve woorden en aaien tot je bijna kaal bent, spelen en wandelen en nog veel meer leuks. En ik mocht ook even mee in de auto, Zezinho een zwart hondje en mijn vriendje moest naar een dokter. Het was daar heel gezellig maar toch was er iets raars, Zezinho bleek ziek te zijn. En ik hoorde toen veel praten en iemand zei, dat ik hier mocht blijven wonen omdat Zezinho niet meer zo heel lang zou hebben en de mensen mij zo lief vonden. Dus kreeg ik net voor dierendag de status geadopteerd, en ik had een eigen familie. 19 oktober heb ik mijn vriendje voor het laatst gedag gezegd, en bleef ik over met de andere 3 hondjes en de 2 baasjes. En zoals een goede Galgo doet klom ik boven op het vrouwtje en ging heel stil op haar liggen en troosten haar. Dit is dus waarom ik hier mocht blijven wonen, nu even een verhaaltje van mijn gezin.
 
Meggie, wat een toppertje. Onze 1e Galgo, en zeker niet de laatste dat is zeker. Met haar verleden, en wat ze heeft meegemaakt is het niet te geloven hoe makkelijk zij haar draai hier heeft gevonden. Het is echt een super meisje met een heerlijk karakter, ze is lief, leuk, aardig, rustig, gek en zo ontzettend tevreden. Wandelen vindt zij echt heerlijk, en kan dat uren volhouden net als luieren in haar bed. Ze is zo lief naar de kleine hondjes in huis, en ook erg lenig staat nooit op hun als ze heen en weer loopt met haar lange poten. Meggie is echt een pracht hond van binnen en van buiten, en wij zijn blij dat wij voor haar mogen zorgen. Ik hoop dat meer mensen zullen zien hoe mooi en lief deze honden zijn en er over nadenken om er ook 1, 2 of meer te nemen.
 
Ik wil namens ons allemaal iedereen bedanken die Meggie hebben gehaald, verzorgd, vervoerd en bemiddeld hebben, diepe buiging voor jullie inzet.
 
Carola, Will, TJ, Zezinho+, Fientje, Lotje en Meggie.
 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Shanti (voorheen Chati)

Hallo,

Wij willen even vertellen hoe het met Shanti (voorheen Chati) gaat. We hebben haar nu ongeveer anderhalf jaar, sinds september 2016. Ze was in het begin echt heel angstig, ze schrok van álles. Het ìs me ook een hele overgang van een Spaans asiel naar de binnenstad van Amsterdam! In huis, in haar mand vindt ze heerlijk. Ze is binnen heel speels, maar buiten is ze erg alert. Maar…..dat begint te veranderen! Ze loopt steeds vaker fier rechtop met staart recht omhoog, ipv gebogen met de staart tussen de benen. Het is een vrolijke makkelijke hond, dol op aandacht. Ik heb een basiscursus gehoorzaamheid met haar gedaan en dat ging heel goed. Het was zo leuk dat we ook vervolgcursus 1 en 2 hebben gedaan! Als ik zeg dat we naar de hondenschool gaan wordt ze heel enthousiast! Ze gaat mee in de auto, naar het bos of het strand. Daar geniet ze van. Ze gaat ook mee op de fiets. Dat verdraagt ze, maar echt plezierig vindt ze dat (nog) niet. Shanti is dol op de hond van mijn zus, Lien, die een maand later uit Griekenland kwam. Toen we in de herfstvakantie een weekje weg waren heeft ze daar gelogeerd. Dat ging prima. In april komt Lien een week bij ons. In de Zomer is ze meegeweest  naar Zweden. Dat vond ze top! Lekker rustig daar! Één groot bos. Het is erg leuk om te zien hoe ze vooruit gaat en aan zelfvertrouwen wint. Voor de kinderen is het fijn om, naast onze twee katten, ook een kameraadje te hebben wat mee naar buiten kan!

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Lemmy (voorheen Storm)

Hallo allemaal! 

Mijn naam is Lemmy, of tenminste, zo hebben mijn baasjes Boike en Ilona mij genoemd, want toen ik nog in het asiel van Animal in Need woonde heette ik Storm. 

Op 15 mei 2017 ben ik naar Nederland gevlogen. Ik snapte er helemaal niets van; ik zat samen met een mooie Galgo in mijn reiskooi, en op het vliegveld kreeg ik twee tuigjes om van mijn nieuwe vrouwtje en baasje. Toen mijn nieuwe baasjes alle papieren hadden geregeld, moesten we eerst helemaal naar de auto lopen. Daarna hebben we bijna 3 uur in de auto gezeten, helemaal van Schiphol naar Winschoten in het hoge Noorden. Maar die autorit heb ik niet zoveel van meegekregen hoor, ik heb lekker de hele weg geslapen op schoot bij vrouwtje. 

In het begin vond ik alles heel spannend. In mijn nieuwe huis wonen ook 2 poezen; Poekie en Senzi. Daar snapte ik niet zoveel van hoor, ik vond ze wel gezellig maar ze vonden mij een beetje spannend in het begin. Nu ben ik grote vrienden met Senzi geworden en slapen we vaak samen in mijn grote mand. Ook wandelen snapte ik helemaal niks van in het begin. Ik snapte niet zo goed dat ik buiten mijn behoeftes moest doen, en het heeft denk ik 2 weekjes geduurd voordat ik dat een beetje door kreeg. Inmiddels ben ik hartstikke zindelijk en voel ik me hier heerlijk thuis. Ik ben in de paar maanden dat ik in Nederland woon uitgegroeid van een gevoelig hondje dat alles heel erg spannend vond tot een enorm vrolijke Frans! Ik ben gek op spelen en rennen met de bal, en zelfs loslopen doe ik heel erg goed de laatste paar maanden. Ik ga heel vaak spelen met de 2 hondjes van vrienden van m’n baasjes; we zijn zelfs samen met de andere 2 hondjes op vakantie geweest! 

Ook vind ik het heerlijk om te stoeien en te rennen met Bonno (voorheen Rico), welke bij de moeder van mijn vrouwtje woont. Bonno woonde ooit ook in het asiel van Animal in Need.

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Boy

Ola, 
 
Mijn naam is Boy en woon vandaag precies een jaar in Nederland dus spreek al een aardig woordje Nederlands. Op 20 februari 2017 ben ik met 30 andere asiel/gelukzoekers aangekomen in dierenasiel Rijpickerwaard in IJsselstein. Geen idee wat me te wachten stond. Maar na vijf maanden in het asiel te hebben gezeten, waar ik overigens met veel liefde ben ontvangen, was ik wel toe aan een warm huis en familie. Daar heeft de fantastische webmaster van Animal in Need wel voor gezorgd. Oké, ik was heel zielig. Ik heb tot mijn 14e jaar altijd een baasje gehad, maar die werd op een dag geheel onverwacht van zijn bed gelicht. Geen idee, maar hij kon dus niet meer naar huis en ik bleef moederziel alleen achter. Gelukkig dat aardige agenten mij hebben meegenomen naar het asiel van Peter Koekebakker. Super lieve mensen, maar toch, ik was dit niet gewend. En omdat ik met mijn 14 jaar niet de jongste was, had ik de hoop op een nieuwe familie toch een beetje verloren. Ik begrijp het wel, wie zit er te wachten op een oude opa met een hartprobleem (ik schijn een lekkende hartklep te hebben of zo…).
 
Maar goed, die webmaster had op 17 februari 2017 een heel mooi verhaal over mij geplaatst op Facebook waar een echtpaar uit Nederland kennelijk heel erg onder de indruk van was. Toen ze het lazen hadden ze wel een paar wijntjes op dus toen vonden ze me extra zielig. Zo zie je maar, drank maakt niet altijd meer kapot dan je lief is, maar brengt af en toe ook wel eens wat goeds!
 
Ze hadden echter een voorwaarde. Hun hondje Teddy, die ze in 2011 ook uit hetzelfde asiel hadden gehaald, moest het wel goed vinden om een nieuwe broer te krijgen. Nou daar heb ik dus extra goed mijn best voor gedaan, dat begrijpen jullie. Toen ik haar zag, dacht ik gelijk dat ik daar geen ruzie mee moest krijgen. Zij was ooit ook verwaarloosd maar leidde momenteel een heus prinsessenleven en wenste haar aandacht niet zomaar te verdelen. Maar ik zag meteen dat het alleen maar bravoure en schijn was. Een beetje nederig opstellen en de rest gaat vanzelf. En zo geschiedde. Teddy en ik zijn echt broer en zus en ik durf te zeggen dat Teddy niet meer zonder mij kan.
 
Na aankomst in Nederland was het best even heftig. Ik moest  meteen naar een hondenkapper in Amstelveen die mij geheel vrijblijvend (ik hoefde niets te betalen!) ontdeed van mijn jeukende en klittende vacht . Achteraf gezien een zegen. Mijn vacht was zo vervilt waardoor ik niet droog te krijgen was. En bij aankomst in Nederland was het zo nat en koud! Daar wist mijn nieuwe familie ook wel raad mee. Vanuit Amstelveen reden we weer door naar Den Haag. Daar was een dierenwinkel die op zondag open was waar ze lekkere warme hondenjassen verkopen. Sjieke buurt daar hoor, De Fred (Frederik Hendriklaan) schijnen ze het te noemen. Mijn ego werd meteen gestreeld toen onbekende mensen complimenten over mij maakten omdat ik zo’n mooie tekening op mijn vacht had. En dat naast mijn zus, die er inmiddels uit ziet als een bloedmooie Westy. Om mijn komst te vieren vond mijn vader en moeder het nodig om nog even een drankje te drinken op een terras. Ook een beetje in het kader van de inburgering begrijp ik nu. 
 
Dacht ik dat ik het allemaal wel een beetje gehad had, moest ik de volgende dag meteen weer door naar een dierenkliniek in Sleeuwijk (tja waarom ook dichtbij als het verder kan, maar kennelijk wilden ze mij de topografie van Nederland ook leren) voor een onderzoek. Naast mijn hartprobleem bleek ik een ontstoken gebit te hebben. Omdat die ontstoken tanden funest waren voor mijn hart moest ik de volgende dag weer terug komen. Er werden maar liefs 17 kiezen getrokken! Pff, best even wennen, maar gelukkig bleek ik nog genoeg tanden en kiezen over te hebben om mijn hondensnoepjes te kunnen eten. Want ja, ik ben best een lastige eter, maar snoepjes die ik bij de koffie krijg gaan er wel in. Vooral al ze zelf gebakken zijn! 
 
Ik had nooit verwacht dat ik jullie na een jaar nog een berichtje zou sturen. Maar ik ben nog alive en kicking! Het is af en toe vallen en opstaan. Ik heb meerdere keren de dood in de ogen gekeken. Althans, dat dachten mijn vader en moeder (af en toe best drama koning(in)en) Met name de eerste maanden waren volgens hun kritisch. Maar door goede medicatie voor mijn hart kom ik er tot nu toe iedere keer weer boven op. Ik ben van nature ook een positieve hond en bijna altijd blij. Mijn vacht is inmiddels weer goed aangegroeid en ik ben zelfs al een paar keer naar de kapper geweest . Mijn zus Teddy en ik zijn acht poten op een buik. Ook al laten we het niet merken, we houden heel veel van elkaar.
 
Tot zover mijn berichtje. Ik weet dat het leven niet voor eeuwig is, maar ik hoop volgend jaar weer van me te laten horen!
 
Knuffel en poot van Boy
 

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Floortje (voorheen Angie)

Ik ben Jeannette Rietdijk, 46 jaar en trotse moeder van een prachtige dochter. Tot voor kort woonden wij samen met onze twee katten en twee cavia's in het Westland, vlakbij het strand. 

Nee, we zijn niet verhuisd. We hebben er een gezinslid bij! Op 3 januari is Floortje (voorheen Angie) bij ons komen wonen. Drie jaar na het overlijden van mijn vorige hond en beste vriend, begon het te kriebelen...en natuurlijk heb ik getwijfeld. Rocky was ook een adoptant en is op zes jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van Leishmania. Ik heb daarna ook steeds geroepen: "nooit meer een hond uit het buitenland". Maar goed, ik dus zoeken. Op de websites van de dierenasiels, de dierenbescherming en zo, al googelend, kwam ik op de website van animal in need. En toen zag ik haar...toen nog Angie. Het had een pup van Rocky kunnen zijn. Ik heb het nog even laten bezinken, want tja...toch een hondje uit Spanje. En ik ben aan het herstellen na een burn-out en zware depressie. Dus de timing is misschien niet helemaal...  Toch bellen, gewoon voor informatie. En ik verwachtte eigenlijk dat ik te horen zou krijgen dat ze al geadopteerd was. En dat was ook zo...en ook weer niet, want de adoptie was niet doorgegaan. Ze liet me niet los, dus ik ben gaan kijken, samen met mijn dochtertje en mijn vriendin. En daar was ze, klein, bang, onzeker maar o, zo dapper. Ze kroop in mijn hart, ook al wilde ze nog niet op schoot. Ik was verkocht. Op drie januari reden mijn dochter, mijn vriendin en ik door de storm terug naar Amsterdam. Naar Floortje, zoals mijn dochter haar liefdevol heeft genoemd.

En wat doet ze het goed! Vanaf dag een is ze dikke maatje met mijn dochter. Nu, iets later heeft ze vriendschap gesloten met mijn katten, is lief voor de cavia's, is zindelijk en kent al "zit" en "hier". Floortje weet het niet, maar ze betekent voor mij zo ontzettend veel. Nu al. Ze is hier nog geen twee weken, maar niet meer weg te denken uit ons leven. Floor heeft haar mandje voor altijd gevonden. Het staat in mijn huis. Wat ben ik blij.

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Jip (voorheen Fliper)

Op 6 januari 2018 is Jip bij ons komen wonen. Ondanks dat Jip nog zo kort bij ons is, is hij al een echt gezinslid geworden. Toen wij op 23 december met hem gingen kennismaken, was Jip best onder de indruk. Ineens vijf vreemde mensen op bezoek en alle ogen waren op hem gericht. Vooral onze 16 maanden oude dochter was maar een vreemd wezen voor hem. Wat moest hij daarmee beginnen? Op 6 januari hebben de pleegouders Jip naar ons gebracht. Dit is bewust zo afgesproken zodat Jip onder begeleiding van vertrouwde mensen zijn nieuwe leven zou binnenstappen. De schuifdeuren van het portiek en de galerij waren best spannend. Eenmaal binnen was Jip snel op zijn gemak. Er lagen ook super lekkere botjes waar je zo leuk mee kunt spelen. Toen zijn pleegouders weggingen, was Jip wat van slag. De eerste paar uur heeft hij wat onwennig rondgelopen en is uiteindelijk maar naast de eettafel gaan liggen. We hebben hem lekker zijn gangetje laten gaan. Nadat ik Jip zijn avondmaal gegeven had, ging hij op de ontdooistand. 's Avonds kroop hij al lekker bij ons op de bank. Zondagochtend werden wij hartelijk door hem begroet. Zijn vorderingen volgen elkaar in sneltreinvaart op. Aan onze dochter heeft Jip wel even moeten wennen, maar nu probeert hij haar steeds over te halen om te spelen en loopt hij mee als de kleine meid een schone luier krijgt of naar bed gaat. Ze zijn al echt vriendjes aan het worden. We zijn super trots op ons "adoptie hondenkind" en hebben er geen spijt van dat wij de sprong met hem hebben durven wagen. Jip is een ongelooflijk lieve hond en we zouden hem, met zijn clowneske capriolen, geen dag meer willen missen. Dank je wel Animal in Need voor ons lieve maatje. Dank je wel pleegouders voor de liefdevolle begeleiding van Jip.
 
Met vriendelijke groet, 
Peter, Bianca, Jeffrey,  Robin en Dakota. 
Leidschendam
 

Deel via facebook

Submit to Facebook

James (voorheen Jeronimo)

Op 13 september 2017 is Jeronimo (nu James) tijdens de eerste herfststorm van dat jaar naar Nederland gevlogen. De eerste weken is hij liefdevol opgevangen in een gastgezin in Eexterveenschekanaal en vanaf 1 oktober woont hij bij ons. Vanaf dag 1 is het een feestje met hem in huis! James is een enorme lieverd en geniet met volle teugen van zijn nieuwe leven in Nederland. Struinen door het prachtige rivierengebied deden we al graag, maar is nog leuker geworden met James erbij. Het is, zoals een Labrador betaamt, een echte waterrat. Het liefst neemt hij dagelijks een duik in de Waal, maar ook de Noordzee en de Waddenzee vindt hij heerlijk om in te zwemmen (om uit te drinken iets minder ;-)). Bijzonder om te zien hoe goed en makkelijk hij zich heeft aangepast aan zijn nieuwe leven. Daar genieten we nog iedere dag van. Dankjewel Animal in Need voor jullie goede zorgen en begeleiding!

Hartelijke groet, 

Familie Haze

Deel via facebook

Submit to Facebook

Doortje

Doortje is nu 2 maanden bij ons en ze is zó ontzettend lief, ze wil het liefst de hele dag bij je liggen en knuffelen is toch echt wel haar allergrootste hobby. Doortje is grote vrienden geworden met Ursus (onze andere hond, ook uit Spanje). Ook met de poezen kan ze heel goed overweg. Ze geven kopjes in het voorbij lopen en kruipen ook lekker bij Doortje op de bank. Het zindelijk worden blijft wel een beetje lastig voor haar. Regelmatig moeten we nog een plasje opruimen. Maar ja, als je ook 10 jaar lang je plasje mag laten lopen, dan kan ik me voorstellen dat dat een beetje lastig is. Voor ons is Doortje in ieder geval een lot uit de loterij. Wij zijn erg blij met haar en hopen dat we nog een tijd van haar mogen genieten.

Met vriendelijke groet,

Kees en Henriëtte Westerlaan

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Goofy

Tweede kerstdag hebben we met de hele familie ons nieuwe hondje Goofy van Eindhoven Airport opgehaald. Een onbeschrijfelijk gevoel toen de transportbox openging en we hem voor het eerst konden aaien. Ook Goofy was enorm blij en ging in de armen van de baas richting de auto. Tijdens de terugreis van 2,5 uur heeft Goofy lekker liggen slapen. Thuis hebben we hem direct gedoucht. Dit vond hij allemaal prima. Goofy doet het thuis hartstikke goed. Vanaf de eerste dag gaat hij zelfs al zitten op commando! Hij speelt met zijn nieuwe speeltjes en doet zijn dutjes in de lekkere zachte hondenmand. Goofy moet alleen nog leren om netjes aan de riem te wandelen. Hier gaan wij nu mee aan de slag en dat zal snel beter gaan. Ook gaat de baas iedere ochtend met Goofy hardlopen, zodat hij zijn energie kwijt kan. Verder doet Goofy het super. Hij is heel erg lief en geeft heel veel knuffels en kusjes. Hij slaapt de nachten lekker door en geeft zelf aan wanneer hij naar buiten wil. Hij past echt in ons gezinnetje en we kunnen nu al niet meer zonder hem. Tot slot willen wij iedereen van Animal in Need voor de goede zorg en service bedanken. Echt top!

Groetjes familie De Boer en een pootje van Goofy

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Kira

Wij hebben Kira op 4 augustus op Schiphol opgehaald, in Spanje was het toen heel erg warm.  Onze waardering voor de mensen die het allemaal voor ons mogelijk hebben gemaakt om Kira te adopteren. Zij was bij ons aangekomen als een heel rustig hond met wel wat overgewicht maar dat wisten wij.  Inmiddels is Kira ruim 5 kilogram lichter.  Lopen ging ook moelijk in het begin maar wij lopen heel vaak kleine rondjes en zij is nu heel wat fitter. Ook was haar contact met andere honden en mensen  terughoudend maar wordt nu heel wat beter. Op het strand, in het veld en bij ons op de camping vindt zij het heerlijk om los te lopen en in het zonnetje te slapen. Zij is erg lief en gehoorzaam. Wij zijn erg blij met haar... ze is deel van onze familie.  Wij willen jullie ook fijne kerstdagen toewensen!

Bob en Jeanne Sas, Dordrecht

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Mister

Een week nadat Mister in Nederland was aangekomen is hij bij ons komen wonen. Mister is onze eerste hond en daarom was het niet alleen voor Mister maar ook voor ons spannend. Gelukkig zagen we bij de eerste keer kijken al dat het een lieve en vooral vriendelijke hond was. En dat is hij nog steeds. Mister wil alles ontdekken, is heel nieuwsgierig en wil overal bij zijn. Zo loopt hij gerust de hele huiskamer door achter ons aan. Ondanks dat Mister al ruim 3 jaar is, wil hij nog veel leren. Buiten is hij erg nieuwsgierig en vooral in het begin was ieder geluidje interessant, maar we zien hem op straat met sprongen vooruit gaan. Naar andere honden is hij heel vriendelijk en een koele kikker. Hij geeft een korte snuffel en loopt dan weer vrolijk door.  Al met al zijn wij heel blij dat wij voor Mister hebben gekozen. Het is een mooi, grappig hondje die altijd vrolijk is. We kunnen hem niet meer missen!!

Liefs Jasper, Loes en Mister

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Molly

Mag ik me voorstellen?  Mijn naam was en is Molly. In juni  ben ik van het gastgezin in Bolsward, waar ik net een week zat, opgehaald door mijn nieuwe eigenaar!  In februrari geboren in Spanje, met moeder, broertjes en zusjes naar Animal in Need gebracht. Molly is een hele grote lieverd,  slim en een allemansvriendin! Ze kent al veel commando's , vindt het prachtig  op haar nieuwe plek. Er ontgaat haar niets.. en is een lief maatje geworden van ons oude hondje, die na de dood van mijn hond in mei het leven niet meer zo leuk vond! Het oude baasje is weer helemaal opgebloeid!!  We hopen nog heeeel lang van haar te genieten! 
Vele Groeten uit Peize
 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Ties (voorheen Teex)

We konden niet gelukkiger zijn met onze lieve Ties. Hij woont nu bijna twee maanden bij ons en ik kan me niet voorstellen dat hij er ooit niet is geweest, chliché ik weet het, maar echt waar!  
Natuurlijk waren de eerste paar dagen even wennen, niet alleen voor Ties ook voor ons, want hij is ons eerste hondje. Maar ik weet zeker dat ik nooit iets anders zou willen dan een koekebakker. De adoptie via Animal in Need is heel fijn verlopen en ik beveel deze organisatie dan ook aan iedereen aan. Wat wij vooral erg fijn vonden, was het bezoek van Mirjam. Zij had direct vertrouwen in ons als honden-ouders en heeft ons waar nodig ondersteuning gegeven, maar vroeg af en toe ook even hoe het met Ties ging en of ik een foto wilde sturen. Die ondersteuning, samen met de facebook-groep waar iedereen voor je klaarstaat als je iets wilt weten of delen, geeft zo een fijn en warm gevoel! Ik kan me niet voorstellen dat dit hetzelfde is wanneer je een ras-hond bij een kennel koopt. Ook Ties maakt het erg goed sinds de adoptie. Het lijkt wel alsof hij direct alle narigheid uit Spanje is vergeten. Hij is een echte knuffelaar en vindt niets lekkerder dan bij ons op de bank liggen, maar hij speelt ook heel graag met andere honden in het park en houdt van wandelen in het bos. En hoewel ik erg geniet van zijn puppy fase, kan ik niet wachten tot hij volwassen is en ik samen met mijn beste vriend kan gaan hardlopen in het park. Er zijn zo veel honden zonder een warme mand, daarom hoop ik dat ik door mijn verhaal te delen, ook jou ervan overtuig om voor een adoptie te kiezen. En als je dan toch gaat adopteren, dan wil ik Animal in Need absoluut aanraden!
 
Veel liefs, Nikki & Bram

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Siema

Het gaat prima met Siema. Ze eet goed, is zindelijk als ik er genoeg bovenop zit, want ze heeft een hekel aan regen. Het zal haar Spaanse komaf zijn. Ze gaat goed met de andere honden en in principe ook met de katten. Ze is gek op eten. We hebben dus een traphekje geplaatst, omdat ze op de overloop het kattenvoer steeds opat. Nu heeft ze een nieuwe truc: Via een stoel kan ze op het aanrecht komen. Daar stond ook altijd kattenvoer, nu niet meer. En de pannen hoef ik ook niet meer af te wassen. Het maakt ons allemaal niet uit. Siema geniet van aandacht en vrijheid. Een lekker hondje. Wat een ellende nog steeds in Spanje. Ik hoop dat jullie de moed erin kunnen houden. Veel succes!!

Groeten,
Hans en Hermien
Knuffel van Myrna en Siema Koekebakker

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Luna (voorheen Chabeli)

Het is nog maar 1,5 week geleden dat we Luna (voorheen Chabeli) bij haar gastgezin gingen ophalen, maar het voelt voor ons allemaal alsof ze al veel langer bij ons woont. Een beetje onwennig en onzeker ging ze na een uurtje kennis maken en afscheid nemen van haar gastgezin met ons mee in de auto, waar ze na een tijdje in een diepe slaap viel na al die indrukken en aandacht. De eerste dagen was ze nog rustig haar nieuwe omgeving en mensen aan het verkennen, maar ze kwam snel los. Zeker toen er nieuwe speeltjes werden ingekocht en ze enthousiast aan het rondhollen en kauwen ging (daarbij 4 melktandjes gewisseld). Dagelijks werden de buien gekker en Luna steeds vrolijker. Ondanks haar rustige karakter mag ze graag af en toe als net een kat rare sprongen maken en zomaar door de kamer racen, bank op bank af en het liefst met onze dochter van 12 achter haar aan. Om vervolgens weer lekker op haar kussen te duiken en in een diepe puppie-coma te vallen. Ondanks haar 5 maanden is ze goed zindelijk en slaapt zonder problemen alleen in de kamer, en naar de dierenarts gaan vond ze (nu nog) een gezellig uitstapje. Ze maakt tijdens haar uitstapjes buiten leuk contact met de buurthonden. Dat ze 's avonds gezellig bij ons op de bank komt knuffelen en zelfs al ons huis en tuin gaat verdedigen tegen langsvliegende vogels maakt het plaatje compleet. Ze hoort al helemaal bij ons en we willen haar niet meer kwijt!

Fam De Jong 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Mila (voorheen Fabiola)

Hallo even voorstellen. Mijn naam is Helene van Nieuwenhuize en ik woon in Noordwelle (Zeeland). Mijn hele leven heb ik honden gehad, waarvan de laatste 4 asielhonden en de laatste 3 uit Spanje.  Alle 3 Mastin mixen, een geweldig ras, ontzettend lief,  maar O zo eigenzinnig! Hoe eigenzinnig hebben we met name met onze laatste aanwinst Mila mogen ervaren. Na het overlijden van Maggie,  kwijnde Venco, onze lieve zachtaardige reus helemaal weg.  Er weer een hond bijnemen was dus de enige juiste keus en er zitten zoveel lieve schatten in asiels op een eigen warme mand te wachten, dat het zoeken niet lang duurde. Daar zat ze dan bij Peter Koekebakker in het asiel in Spanje. Een ontsnapte ketting hond van een jaar of 3. Eind mei 2016 kwam ze aan op Schiphol.  Mijn vorige honden waren in het begin extreem angstig en dus gingen we haar dubbel aangelijnd halen.  Niet echt nodig want mevrouw ging ons voor de aankomsthal uit.  Na een enerverende autorit (andere auto’s op de weg kregen een luide blaf) kon ze met Venco kennis maken in de tuin…. Ze blafte haar longen uit haar lijf en Venco keek me vertwijfeld aan van….. wat is dit? Is dit leuk? Na twee dagen tegen hem geblaft te hebben (en hij haar compleet negeerde) kwam er toenadering en was het gelukkig spelen geblazen.  Maar wat een ongeleid projectiel! Zo makkelijk en rustig als de vorige honden waren, zo'n drukteschopper was zij. Ze maaide regelmatig de complete vensterbank inhoud op de grond en alles wat bewoog kon op een serenade van haar rekenen. Gelukkig kon Venco altijd los (altijd even naar natuurgebied om te wandelen) want aan haar alleen had ik mijn handen vol. Zo leuk als Venco al zijn soortgenoten vond en vriendelijk begroette, zo bedonderd stelde zij zich voor.  Uitvallen en tetteren. Gelukkig ging Venco er altijd als een soort buffer tussen staan, zodat ze dan wel wat kalmeerde, maar leuk vond ze het niet. De hond van een vriendin en van mijn schoonmoeder hebben we er in het begin gelijk kennis mee laten maken… na enig gesnauw en bemiddeling van Venco was de rang bepaald en was er rust. Was het alleen kommer en kwel…. Welnee! In huis was en is ze super lief en kun je heerlijk met haar spelen en knuffelen.  Vanaf  het allereerste moment zijn we dus stapel verliefd op haar geworden en waren we het er over eens dat ze nooit meer weg mocht. Met het toen 5 jarige dochtertje van mijn partner was het liefde op het eerste gezicht en die 2 zaten vanaf moment 1 aan elkaar vast geplakt.... alleen dat verrekte wandelen.... Natuurlijk hebben  deze honden ook een tijdje nodig om te wennen en met veel liefde, rust en geduld probeer je dit zo snel mogelijk te bewerkstelligen.  Ze maakte best grote sprongen, maar buiten bleef het een ramp.  Voorheen waren de wandelingen mijn feestje van de dag, maar langzaam veranderde dit in het noodzakelijk kwaad van de dag. Na 6 maanden heb ik de hulp van een gedragstherapeut ingeschakeld.  De beste man zag dat het allemaal goed zou komen en met wat tips en trics moest ik maar goed veel honden gaan opzoeken. Het nadeel was dat Mila na 1 keer wist wat er de volgende keer ging gebeuren en stelde zich daar met alle 45 kg die ze heeft op in .  Mijn stem verheffen was geen optie, want Venco leed als een geslagen hond onder mijn boze klank.. Een maand later ontdekte we bij Venco een zeer kwaadaardig gezwel op zijn borst en helaas mocht de operatie niet meer helpen. Binnen 2 weken was het terug en uitgezaaid en hebben we hem helaas op kerstavond moeten laten gaan. Aan Mila hebben we gelukkig niet kunnen merken dat ze hem miste, maar haar gedrag buiten begon wel te escaleren. Tijd om opnieuw met een gedragstherapeute aan de slag te gaan.  Op haar trainingsveld en met haar methode bereikten we toch steeds succesje op succesje.  We hebben Mila op haar terrein met 2 verschillende honden kennis kunnen laten maken en werd er gespeeld. De derde keer ging het mis. Mila vertoonde territoriaal en ambivalent gedrag en gaf niet op.  Mijn gedragstherapeute heeft toen nog collega’s geraadpleegd, maar ook zij leken geen oplossing voor handen te hebben.  Haar methode, gebaseerd op het opbouwen van een vertrouwensrelatie waarin je samenwerkt met je hond werkt voor de meeste honden.. helaas niet voor Mila. Alle oefeningen gingen goed, maar zodra ze een andere hond zag ..en met name een hond die ook tegen haar uitviel, dan was ze niet meer op planeet Aarde aanwezig. Compleet in een rode waas...en zo sterk! Ik begon toen toch wel zwarte sneeuw te zien. Bij het uitvallen wat ze deed, waren Robin en ik toch ook al regelmatig gebeten. Niet dat ze ons wilde bijten, maar wij zaten dan toevallig net met een arm of een been tussen haar en die andere hond en voor mij was ze amper nog te houden. De wandelingen veranderde van noodzakelijk kwaad in een hel. Ik heb toen contact opgenomen met Ilse, ons contactpersoon bij de Stichting om te informeren of zij meer mensen met een dergelijk probleem hadden gehad en wat die dan hadden gedaan om het op te lossen. Binnen no time kreeg ik het telefoonnummer van Mirjam en Rob.  Diezelfde dag gebeld en de situatie uitgelegd.  Met Rob wat punten doorgesproken en ik hoorde Mirjam al roepen.. O dan komen we dan en dan naar je toe!! ....Geweldig! Ook mijn gedragstherapeute wilde graag op de hoogte blijven en helpen omdat zij ook echt geen oplossing meer wist en heeft haar bevindingen van te voren aan Rob en Mirjam doorgegeven. De bewuste zondag hebben we eerst geluncht, een mooie gelegenheid voor Rob en Mirjam om Mila in de huiselijke sfeer te lezen. Natuurlijk een heerlijke slijmbal van de bovenste plank. Rob zag wel gelijk dat de gentle leader en de halty geen effect zouden gaan hebben…. Veel te sterk in haar nek. En dat was ook zo, beiden had ik al geprobeerd maar ze manoeuvreerde zichzelf altijd zo dat ze recht voor me kwam en haar hoofd omtrekken onmogelijk werd, de rest van de tijd was ze dan bezig om hem af te krijgen. Het werd dus een slipketting.  Rob nam de riem van me over om te laten zien hoe je daar mee om moest gaan. Zo hebben we een uur gewandeld en kon ik zien hoe hij haar corrigeerde en hoe snel ze daar ook weer van herstelde en hoe fijn de beloning was als ze het goed deed! (na 2 flinke terriërs te zijn gepasseerd) Ja het is een hond die geslagen is maar ze bleek toch ook geen bange hond te zijn, wel eentje met een sterk karakter die wat harder aangepakt mocht worden. Zo ontspannen hadden we lang niet meer gewandeld en Rob liet zien hoe ze gecorrigeerd moest worden voordat ze in de fixatie naar een andere hond kon komen.  Het was zo goed te zien, dat ondanks dat ze door Rob gecorrigeerd (en beloont) werd, ze toch ook met hem probeerde te spelen en er dus echt niet in bleef hangen. (hem van achteren proberen in zijn gat te happen ;)) Vanaf dat moment zijn we gaan wandelen met een longeerlijn in plaats van een uitloopriem en kwam er ontspanning en plezier in de wandelingen. In ons dorpje blijft ze territoriaal, ze bewaakt het hele dorp (zelfs tegen de eigen bewoners hahaha) ) maar is een hond tegen komen, geen pure paniek  meer. Deze zomer hebben we geleerd dat het strand voor haar een indrukwekkende plek is. De uitgestrektheid, de mensen, de honden, de geuren… ze is er behoorlijk van onder de indruk. Van deze situatie hebben we gebruik gemaakt om haar kennis te laten maken met de honden van mijn nicht (2 bouviers en n kruising) en de Cane corso van een vriendin.  De correctie op het “voorstel”moment was nog wel nodig, maar daarna was er ontspanning en nog geen 5 minuten later spel. Zo mooi om te zien want ze geniet er duidelijk van! En als zij geniet, genieten wij ook.

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Lindey

Hola! Ik ben Lindey,

Het is alweer even geleden dat ik samen met mijn pups ben opgevangen in de hondenopvang La Linea in Spanje. Iets waar ik ontzettend dankbaar voor ben! Het deed me ook goed om te zien dat mijn pups stuk voor stuk nieuwe baasjes hebben gevonden in Nederland. Jammer was alleen wel dat ik op een gegeven moment zonder mijn pups achter bleef in Spanje. Ik had niets te klagen, begrijp me niet verkeerd, ik kreeg te eten en te drinken, en er waren genoeg andere honden om mee te spelen. Maar toch ga je jezelf op een gegeven moment afvragen of dit het nou is… En net toen ik min of meer geaccepteerd had dat dit het dan was, begon er iets te veranderen in het ritme van de dag. Er werden filmpjes van me gemaakt, en ik moest opeens weer bij de dierenarts op bezoek, alles leek anders dan normaal. Tot ik kort daarna uit m’n kennel werd gehaald en ik mee mocht in de auto. Zou het? Vroeg ik me af. Zou het echt mijn beurt zijn om op reis te gaan, op weg naar een nieuw thuis? En ja hoor! We kwamen aan op het vliegveld van Malaga en toen wist ik het zeker, ik ging naar Nederland. Mijn vreugde werd alleen wel wat gematigd toen ik eenmaal in het vliegtuig zat, want dat vond ik me toch wel even een dingetje hoor. Zwaar gestrest kwam ik aan op Rotterdam Airport, en toen werd het een commotie van je welste. Ik wilde maar een ding, en dat was vluchten, al wist ik niet waar naar toe. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Uiteindelijk mocht ik een auto in en maakte mijn angst plaats voor nieuwsgierigheid. Ik keek mijn ogen uit en voelde dat ik rustiger werd, en voor ik het zelf door had was ik aan het kroelen met die mensen in de auto. Na een klein half uurtje rijden stopte de auto en mocht ik eruit. Eerst mocht ik een tuin in waar ik het laatste beetje stress van me af gooide, en vervolgens mocht ik het bijbehorende huis in. Tot mijn verbazing stond daar al een waterbak en een voederbak, en lieten die mensen me verschillende brokken proeven. Het leek me het verstandigst om het meest enthousiast toe doen over de duurste brokken, die overigens ook gewoon het lekkerst waren. Verder lag er ook een groot kussen in de woonkamer waarvan die mensen blijkbaar graag wilde dat ik erop ging liggen. Nou dat liet ik me geen tweede keer zeggen, want dat kussen ligt heerlijk. En toen kwamen die lui met allerlei speeltjes aandragen en hebben we heerlijk in de tuin gespeeld. Langzaam maar zeker begon het kwartje bij te vallen en begreep ik dat dit mijn nieuwe thuis was, en dat het kussen in de woonkamer mijn kussen was, en dus dat die aardige mensen blijkbaar mijn nieuwe baasjes waren. Toen ik dat door kreeg kon ik mezelf niet langer bedwingen en ben ik me toch een partij gaan knuffelen met die mensen. Mijn blijdschap kon niet op, zeker niet toen er later die middag nog twee jongere baasjes bijkwamen die ook heerlijk met me wilde spelen en wandelen. Fantastisch! Aan deze roedel kon ik wel wennen. Na een paar dagen voelde ik me dan ook al helemaal thuis, en kwam de waakhond in me naar boven: iemand moet mijn nieuwe baasjes tenslotte beschermen en bovendien laat ik me mijn nieuwe thuis niet meer afnemen. Een beetje verdwaasd was ik dan ook wel toen ik na aan aantal dagen weer in die auto moest. Ze zouden met toch niet terug naar het vliegveld gaan brengen? Gelukkig bleek mijn angst voor niets te zijn geweest, want we kwamen na 10 minuten rijden aan bij een heerlijk natuurgebied waar we uren heerlijk hebben gewandeld. Als we nu weer naar de auto gaan, spring ik er vol overgaven zelf wel in, want dan gaan weer heerlijk de hort op. En als we niet met de auto gaan, dan wandelen we heerlijk door de weilanden van Rhoon. Ik woon hier nu ongeveer twee maanden en ben inmiddels lekker aangesterkt, en het bevalt me hier prima! Ik ben alle medewerkers van de hondenopvang La Linea en de medewerkers van Animal in Need nog steeds enorm dankbaar voor alles dat ze voor me hebben gedaan, en ik denk zeker nog wel eens terug aan Spanje, maar als jullie het niet erg vinden blijf ik de rest van mijn leven hier wonen.

Liefs, Lindey

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Volvo

Hierbij een verhaaltje van onze Volvo. Hij is nu 1,5 jaar bij ons. We hebben veel ervaring met honden. Hij is een heel bijzondere hond. Nu na een beetje training loopt hij zonder riem met ons mee. Volvo heeft zich perfect aangepast aan het huiselijke leven en voelt zich helemaal op zijn gemak bij ons. We zijn zo blij dat wij de beslissing hebben genomen Volvo te adopteren.

Groetjes,

Nicole, Marco en Volvo

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Dulia

Hallo allemaal.
Gisteren 14-10-17 was het eindelijk zover...de honden uit Spanje kwamen. Wij hadden er al lang naar uitgekeken om onze Dulia mee naar huis te kunnen nemen. Het was een drukte van jewelste. Al die lieve vrijwilligers en medewerkers van Second Chance Foundation, de nieuwe eigenaren en de honden en katten natuurlijk. Ik kende deze organisatie nog niet lang en ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben van de professionaliteit en liefde voor dieren van deze mensen. Bij deze mijn hartelijke dank. De honden werden eerst in een speelweide gelaten om even te kunnen rennen en om  hun behoefte te doen na die lange tocht. Hartstikke leuk joh. Met meerdere honden, zo kon je ook al zien hoe jouw hond reageerde op de anderen. Toen de paspoorten en uitleg over alles en nog wat. Super! In de auto naar huis viel Dulia al direct in slaap. Ik zat met haarachterin...koppie op mijn schoot en snurken maar. Thuis aangekomen moest natuurlijk alles geïnspecteerd worden en een beetje eten. Dat wassen doen we morgen wel...veel te veel meegemaakt en al die nieuwe indrukken ...pfff.  Even een straatje om en dan weer slapen in die lekkere hondenmand, helemaal voor mij. Ik moet nog wel een beetje wennen aan dat uitlaten. Weet nog niet zo goed wat er van mij verwacht wordt ,behalve lopen. Gelukkig is er een tuin.... Mijn baasjes vind ik erg lief, krijg veel aandacht. Mis een beetje mijn hondevrienden, over een week krijgen we bezoek van een Friese Stabijhond. Misschien kunnen we samen spelen. Volgens mij heb ik twee fijne baasjes. Dat was het en allemaal hartstikke bedankt voor alles.
 
Dulia, Bärbel en Wiesiek
 

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Bobbi (voorheen Brisa)

Wij hebben Bobbi nu vier maanden en wat een ontzettend lief karakter heeft ze. Bobbi kwam bij ons toen ze vier maanden oud was en moest alles leren. Vrij snel was ze zindelijk en was ze gewend aan alle geluiden buiten. Wij wonen in Uithoorn dus genoeg groen om haar fijn uit te kunnen laten.  Bobbi is erg sociaal naar andere honden en mensen toe. Ze is altijd vrolijk. Elke dag gaan we naar een hondenlosloopplaats en daar speelt ze heerlijk met andere honden. Wij zijn ontzettend dankbaar en blij met Bobbi!!

Groetjes Wendy van Dam

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Jack (voorheen Wino)

Wij hebben Jack (voorheen Wino) nu 3 maanden. Bewust hebben wij gekozen voor een kansarm hondje welke gered is uit een zeer vervelende situatie door de helden van Animal in Need. Vanaf dag 1 was Jack al heel gelukkig bij ons, in begin soms nog wat wennen aan alledaagse zaken zoals verkeer etc. Maar dat gaat nu perfect. Wat zijn wij blij met hem en Jack met ons. Nooit beter kunnen treffen. Zo zie je maar van kansarm naar dol gelukkig en niet alleen Jack maar wij ook.
Bedankt Animal in Need
Peter, Jacqueline en Bob

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Fiscaal doneren ?

U wilt de dieren in het asiel van (Animalinneed) La Linea de La Conception steunen door middel van een financiële gift . Uw gift is in veel gevallen fiscaal aantrekkelijk . Kijk hier voor mee informatie. 

Door uw donatie overleven wij.





Parasol Foundation

  master etiketten anro

twente watermagic

kei schoon allekabels logo

boxpress stubbe

x centrum

EDs Service diensten           Parasol Foundation


topcadeau

ventilators

faunalandhunneke

ronaldingen

aloe verakoeman