nldaendees
logo

Happy Endings

Boy

Ola, 
 
Mijn naam is Boy en woon vandaag precies een jaar in Nederland dus spreek al een aardig woordje Nederlands. Op 20 februari 2017 ben ik met 30 andere asiel/gelukzoekers aangekomen in dierenasiel Rijpickerwaard in IJsselstein. Geen idee wat me te wachten stond. Maar na vijf maanden in het asiel te hebben gezeten, waar ik overigens met veel liefde ben ontvangen, was ik wel toe aan een warm huis en familie. Daar heeft de fantastische webmaster van Animal in Need wel voor gezorgd. Oké, ik was heel zielig. Ik heb tot mijn 14e jaar altijd een baasje gehad, maar die werd op een dag geheel onverwacht van zijn bed gelicht. Geen idee, maar hij kon dus niet meer naar huis en ik bleef moederziel alleen achter. Gelukkig dat aardige agenten mij hebben meegenomen naar het asiel van Peter Koekebakker. Super lieve mensen, maar toch, ik was dit niet gewend. En omdat ik met mijn 14 jaar niet de jongste was, had ik de hoop op een nieuwe familie toch een beetje verloren. Ik begrijp het wel, wie zit er te wachten op een oude opa met een hartprobleem (ik schijn een lekkende hartklep te hebben of zo…).
 
Maar goed, die webmaster had op 17 februari 2017 een heel mooi verhaal over mij geplaatst op Facebook waar een echtpaar uit Nederland kennelijk heel erg onder de indruk van was. Toen ze het lazen hadden ze wel een paar wijntjes op dus toen vonden ze me extra zielig. Zo zie je maar, drank maakt niet altijd meer kapot dan je lief is, maar brengt af en toe ook wel eens wat goeds!
 
Ze hadden echter een voorwaarde. Hun hondje Teddy, die ze in 2011 ook uit hetzelfde asiel hadden gehaald, moest het wel goed vinden om een nieuwe broer te krijgen. Nou daar heb ik dus extra goed mijn best voor gedaan, dat begrijpen jullie. Toen ik haar zag, dacht ik gelijk dat ik daar geen ruzie mee moest krijgen. Zij was ooit ook verwaarloosd maar leidde momenteel een heus prinsessenleven en wenste haar aandacht niet zomaar te verdelen. Maar ik zag meteen dat het alleen maar bravoure en schijn was. Een beetje nederig opstellen en de rest gaat vanzelf. En zo geschiedde. Teddy en ik zijn echt broer en zus en ik durf te zeggen dat Teddy niet meer zonder mij kan.
 
Na aankomst in Nederland was het best even heftig. Ik moest  meteen naar een hondenkapper in Amstelveen die mij geheel vrijblijvend (ik hoefde niets te betalen!) ontdeed van mijn jeukende en klittende vacht . Achteraf gezien een zegen. Mijn vacht was zo vervilt waardoor ik niet droog te krijgen was. En bij aankomst in Nederland was het zo nat en koud! Daar wist mijn nieuwe familie ook wel raad mee. Vanuit Amstelveen reden we weer door naar Den Haag. Daar was een dierenwinkel die op zondag open was waar ze lekkere warme hondenjassen verkopen. Sjieke buurt daar hoor, De Fred (Frederik Hendriklaan) schijnen ze het te noemen. Mijn ego werd meteen gestreeld toen onbekende mensen complimenten over mij maakten omdat ik zo’n mooie tekening op mijn vacht had. En dat naast mijn zus, die er inmiddels uit ziet als een bloedmooie Westy. Om mijn komst te vieren vond mijn vader en moeder het nodig om nog even een drankje te drinken op een terras. Ook een beetje in het kader van de inburgering begrijp ik nu. 
 
Dacht ik dat ik het allemaal wel een beetje gehad had, moest ik de volgende dag meteen weer door naar een dierenkliniek in Sleeuwijk (tja waarom ook dichtbij als het verder kan, maar kennelijk wilden ze mij de topografie van Nederland ook leren) voor een onderzoek. Naast mijn hartprobleem bleek ik een ontstoken gebit te hebben. Omdat die ontstoken tanden funest waren voor mijn hart moest ik de volgende dag weer terug komen. Er werden maar liefs 17 kiezen getrokken! Pff, best even wennen, maar gelukkig bleek ik nog genoeg tanden en kiezen over te hebben om mijn hondensnoepjes te kunnen eten. Want ja, ik ben best een lastige eter, maar snoepjes die ik bij de koffie krijg gaan er wel in. Vooral al ze zelf gebakken zijn! 
 
Ik had nooit verwacht dat ik jullie na een jaar nog een berichtje zou sturen. Maar ik ben nog alive en kicking! Het is af en toe vallen en opstaan. Ik heb meerdere keren de dood in de ogen gekeken. Althans, dat dachten mijn vader en moeder (af en toe best drama koning(in)en) Met name de eerste maanden waren volgens hun kritisch. Maar door goede medicatie voor mijn hart kom ik er tot nu toe iedere keer weer boven op. Ik ben van nature ook een positieve hond en bijna altijd blij. Mijn vacht is inmiddels weer goed aangegroeid en ik ben zelfs al een paar keer naar de kapper geweest . Mijn zus Teddy en ik zijn acht poten op een buik. Ook al laten we het niet merken, we houden heel veel van elkaar.
 
Tot zover mijn berichtje. Ik weet dat het leven niet voor eeuwig is, maar ik hoop volgend jaar weer van me te laten horen!
 
Knuffel en poot van Boy
 

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Fiscaal doneren ?

U wilt de dieren in het asiel van (Animalinneed) La Linea de La Conception steunen door middel van een financiële gift . Uw gift is in veel gevallen fiscaal aantrekkelijk. Kijk hier voor meer infomatie.