nldaendees
logo
  • Start
  • Adoptie
  • Happy Endings

Deze dieren hebben een fijn thuis gevonden.
Staat uw hond niet in deze rubriek, en u vindt het ook leuk om uw lieveling hier terug te vinden stuur dan een foto met een kort verhaaltje naar: info@animalinneed.com 
Laat ons even de oude en de nieuwe naam van het dier weten en waar hij of zij nu woont


 

Yuri (vanuit Denemarken

Yuri, my Yuri

Hardcore shelter dog

Yuri came to me from the dogshelter AIN (Animal in Need). The boy had spent five years there 

FIVE years! Taken in as a young dog, about 2 years old - no one probably remembers how and why. Pedro from AIN inSpainwanted so much to find a home for Yuri. And Pia, Spanske Hunde inDenmark, also has a soft spot for the “longtime prisoners” - that combination turned out to be a good one.

My household includes several dogs fromSpainand I accepted to take Yuri in. So, on May 31st this year I met my new dog in theCopenhagenAirport. He was bigger than expected, a bit on the fat side, insecure and also on guard. A dog who was capable of taking care of himself. That was how I saw him.

“Holy Moses,” I thought, “this is not going to work”. But it did, because it had to.

Yuri is a middlesized dog. CrossLabradorand maybe rottweiler. Maybe something completely different. Black with a white spot on his chest. Now about seven years old, Maybe not the kind of dog with the greatest appeal - if he had, he would not have had to spent all that time in the shelter, would he?

But you know what? He is such a great dog, who really longs to show his affection to his human leader. He looks at me in a very intense way. As if he wants me to understand. He may ”strut” a little to show the younger males, who´s the boss - but not in any aggressive way. And he respects my “old” greek dog, Luke, without problems.

Yuri is a hugbear. A rather old puppy, jumping at me in joy - telling me what a good boy he is, confident that I will do my best to understand.

Yuri has been here now for almost three months. He is so goodlooking and doing fine. Cannot really remember when he was not here.

We have a little problem with peeing places not really appropriate - we´ll take that up on an inhouse meeting! The problem will be solved - we have agreed on that!

Marianne

(geen foto ingezonden)

Deel via facebook

Submit to Facebook

Paso , Kaya, Geert en Lima

Paso,Kaya, Geert en ...Lima! 
Anderhalf jaar geleden kwamen uit de opvang van Irene in Roosendaal, Paso en Kaya hier wonen. Paso, eigenwijs mannetje, met Pietje Bell streken. En Kaya, angstig, onopvallend en panisch bang voor kinderen. Dat is allemaal aardig bijgetrokken. Een vrolijk superlief stel! Een jaar geleden besloten we dat Geert hier ook van harte welkom zou zijn. De broer van Kaya die zijn hele leventje al in het asiel in Spanje had vertoefd. Geert haalden we van Schiphol en toen we elkaar in de bruine ogen keken waren we opslag verliefd! Wat een geweldige stoere kerel met een o zo klein hartje! Veertien dagen geleden werd onze roedel uitgebreid met de komst van kleine Lima. Super voor Paso, tussen al die grote lijven, een klein kameraadje! En Lima kwam, zag en overwon! Het is net of ze hier al jaren woont. Samen met onze labrador Sjonnie staat de teller nu op 5!  Lieve mensen uit Spanje, na het droevige bericht van Ruby, die gelijk met Lima in de opvang in Dalfsen bij Marian zat, even een vrolijk stukje. Volgens mij een echte Happy Ending in viervoud! Daar doen jullie het voor! Met heel veel respect voor jullie goede werk!

Willie Gaal uit Onna (Overijssel)

Deel via facebook

Submit to Facebook

Roza

Na het overlijden van onze geliefde Engelse Springer spaniel Mica zochten wij een nieuw maatje voor onze reu Kaylo. Ons oog viel op Roza, ook een spaniel. Wij hebben met haar kennis gemaakt bij het gastgezin en waren meteen enthousiast. Uiteraard was het wel erg belangrijk dat Kaylo Roza zou accepteren. De kennismaking verliep echter prima en zonder problemen. Een week later hebben wij Roza opgehaald en mee naar huis genomen. Dit is nu een half jaar geleden. Roza heeft zich ontzettend snel aan ons en ons levensritme aangepast. Van een nogal bedeesd hondje is ze veranderd in een ontzettende lieve, vrolijke, ondeugende en aanhankelijke meid die niets liever doet dan de hele dag knuffelen, ravotten en wandelen. Ze gaat 2 keer per dag naar de bossen in Apeldoorn waar ze lekker los mag rennen. Inmiddels is ze ook voor de eerste keer met ons mee op vakantie geweest naar Oostenrijk en Italie. Dit vond ze prachtig. Het is simpel: zij is gek op ons en wij op haar! Wij willen de stichting alsmede het gastgezin dan ook bedanken voor dit te gekke hondje!

Mario en Roeli uit Apeldoorn.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Zorro

We zijn nu dik vier weken verder. 28 Juni kwam Zorro naar Nederland, in het busje met Peter mee en sindsdien deel van onze pack. Ondanks zijn lange verblijf in de opvang staat hij open in het leven. Langs deze weg wil ik dan ook iedereen danken die daar aan heeft toegedragen. Goed werk! Zorro is een grote jongen met een enorm lief en klein hartje. Dagelijks speelt hij met andere honden van verschillende allure: grote, ras, sexe, niets maakt het uit! Alles is leuk en per definitie een feestje. Zorro is zot op water en gaat elke dag wat verder het water in. Ik voorzie een zwemmende Galgo. Per ongeluk heeft hij er al zéker drie keer in gelegen en Zorro werd er niet heet of koud van. Hij’s the Dude. En die blijft cool. Altijd. Het enige wat hem van z’n stuk brengt is als ik het huis verlaat. Het is hem niet kwalijk te nemen, ik ben bijzonder leuk (...) en hij is heel zijn leven eigenlijk geen moment alleen geweest. Het zal goed komen. Het stadsbeeld van Amsterdam heeft sinds het arriveren van Zorro een ander gezicht erbij gekregen: een hond met baard, zoals kinderen hem noemen. Die, alsof het niets is, door de stad reist met de tram, zijn lange poten strekt naast de fiets, een koffietje doet bij de Coffee Company en rustig op willekeurig terras een dutje doet. Ik zou niet weten welke hond beter bij ons zou passen dan deze!

Lieve langdurige groeten van hier.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Boyke

Hallo,hier een krabbeltje van Boyke, ik heette vroeger Cupi maar mijn nieuwe baasje heeft gezegd dat het te veel lijkt op Mickey. Nu voor mij is het goed ,vind het best een mooie naam want ik luister er goed naar. Ik heb hier 3 vriendjes zodat ik heel de dag kan spelen want ik pak ze om de beurt bij de oren en dan gaan ze met mij heel hard lopen op het gras voor en tussen de planten en zo door .Ik heb hier 80are tuin waar ik heel de dag mag spelen.Wij beginnen s'morgens met zijn 6 een boterhammetje te eten en dan krijgen we om de beurt koffie. In het begin was ik ongeduldig en was ik de koffie al aan het likken voordat mijn baasje geblazen had en dat was een beetje heet,nu weet ik het dat ik moet wachten,maar het is ook zo lekker.En dan kunnen we gaan spelen,tot 12 uur.

Etenstijd kennen we al goed. We zoeken het vrouwtje en gaan die wat vervelen om te zeggen dat het tijd is.Na het eten rusten we een uurtje,en dan speeltijd tot 18uur. Weer etenstijd ,alles wat ik hier krijg lust ik graag. Als ons vrouwtje nog buiten gaat, gaan we nog mee,alleen maar om alles ondersteboven te zetten,bijv. achter de vogels aan of er zit ook nog ergens een konijntje dat moeten we toch verjagen. Als we dan uitgeraasd zijn mogen we naar binnen om ons heerlijk te nestelen in de zetel. Als het vrouwtje T.V gaat kijken dan ben ik er vlug bij om op haar schoot te gaan liggen dan moet Rakker maar ergens anders gaan liggen. De foto's 1-2 ben ik met mijn dikke vervilten jas aan. Foto 3 is Junior.  Foto 4 is Junior en Rakker die aan het spelen zijn op bed dat mag s'morgens eventjes tenminste als de sprei er op ligt,dan is het vrouwtje aan het opruimen en daar mogen wij bij zijn.  Foto 5 is Mickey is wat terughoudend maar toch lief,komt uit Griekenland. Foto 6 dat ben ikke toen ik pas van de kapper kwam,heerlijk de wind overal te voelen. Foto 7 dat ben ikke en Junior.

Allee, ben blij dat ik in het verre Belgie ben terecht gekomen en ik hoop dat de hondjes die met mij zijn meegekomen evenveel plezier bij hun nieuwe baasjes hebben.

Groetjes van ons allemaal BOYKE.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Chicita

Beste Animalinneed, Een paar weken terug hebben wij een chichuachua teefje bij een van jullie opvanghuizen opgehaald. En wilden jullie middels deze mail van harte bedanken voor deze mooie lieve hond. Dit hondje was achter gelaten in een vuilniszak en volgens ons ook niet zo lief behandeld door haar vorige baasje (angstige reacties in het begin bij het oppakken) en nu na een paar weken is ze een aanwinst voor ons gezin en speelt ze veel met onze andere chichuachua. Als ik haar zie en nog veel andere honden op jullie site, blijf ik me verbazen hoe sommige honden worden behandeld en achtergelaten door de vorige eigenaars (mishandelaars).

Beste geïnteresseerden mensen ik zou zeggen als je een hond wil aanschaffen en je hebt er goed over nagedacht schroom dan niet om een hond via deze stichting aan te schaffen. Al bij het eerste contact met een van de vrijwilligers wordt je vriendelijk en goed voorgelicht. En bij de eerste afspraak bij een van de gastouders wordt er goed gekeken of de hond bij jullie past en wordt er rekening mee gehouden of er kinderen zijn etc…  Wij hebben door zorgvuldige procedure en de vriendelijke vrijwilligers een geweldige hond erbij gekregen die wij nu nooit meer zouden willen missen.

Nogmaals bedankt, Dik Verhoef.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Nour

Een half jaar geleden hebben we Nour (Anouk/Noah) op gehaald op Rotterdam Airport. Alles was perfect geregeld door de adoptie medewerkster. We hebben haar Nour genoemd omdat onze zoon al Noah heet wat in het begin wel tot wat verwarring leidde. Er is niets meer over van het verlegen meisje wat toen bij ons binnenstapte. Het is nu een dame die barst van het zelfvertrouwen en vrolijk achter de vlinders aan dartelt, zo schattig, maar ook op haar gemak rondsnuffelt. Ze loopt los, luistert goed en geeft een poot. En als ze uit is geweest neemt ze altijd een ‘kadootje’ voor me mee, een dennenappel en steentje en dopje, wat dan voor me voeten word gelegd. Ze is ontzettend lief voor mens en dier en een beetje ondeugend.En zo kan ik wel uren doorgaan over onze Nour. Dank jullie wel voor deze geweldige hond.

Petra, Leon , Noah.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Scrabby/Bello

Op zaterdag 11 juni 2011 hebben we Bello opgehaald van Rotterdam Airport. Nu 4 weken later gaat het erg goed en zijn nieuwe naam is Scrabby. Scrabby is een leuk, lief puberend hondje, die bij iedereen in de smaak valt.  Scrabby is 2 cm gegroeid en iets breder geworden. Wel heeft hij last van darmparasieten, daar heeft hij nu medicijnen voor. Spelen is zijn favoriete hobby en samen met zijn vriendje Dino Zie foto is dit geen enkel probleem. Aan alleen thuis blijven heeft hij wel een hekel, maar het wordt gelukkig minder. Voor ons is het in ieder geval een goede keuze geweest wij zijn er erg blij mee.

Groetjes en een pootje van Scrabby.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Winnie

DE ADOPTIE VAN ONS HONDJE “WINNIE”

Op 23 november 2010 adopteerden wij Winnie, een lief hondje van ongeveer 2 jaar.. Hij was afkomstig uit Spanje.. Dit was ruim een maand, nadat wij ons vorige hondje, Rocky,  moesten laten inslapen, waar ik nog steeds verdrietig over ben. Het was een lieve Jack Russell. Ruim 11 jaar hebben wij hem mogen verzorgen en dat hebben we met veel liefde gedaan..Het was een trouw dier, waarvan wij veel hebben genoten. Het was ook echt heel moeilijk om hem te moeten laten inslapen omdat hij ernstig ziek was, maar hem laten lijden was nog ondragelijker.  Ondanks dat  mijn man en ik veel van dieren houden en graag een hondje om ons heen hadden, was het zwaar om gauw weer een hondje te nemen, want het idee dat we toen bij deze beslissing hadden,  was dat we bang waren dat we Rocky dan te gauw uit onze gedachten zouden bannen en dat wilden we niet. Daar was hij ons te dierbaar voor.

Helaas was ook mijn man toen ernstig ziek en aangezien hij wist dat hij niet lang meer te  leven had  was het voor hem een rustgevende gedachte weer een hondje te nemen, zodat ik dan niet helemaal alleen zou zijn als hij zou sterven, want hij wist hoe groot mijn liefde voor dieren is en zeker voor honden.  Wij wilden liever geen puppy meer, maar een hondje uit een asiel, omdat wij van mening waren dat er nog veel hondjes in een asiel zaten, waarvoor nog een warm en veilig plekje gezocht werd.

Zo kwamen we terecht bij de Stichting Animal in Need en wel met resultaat. Hier vonden we een lief hondje, een klein grappig beestje met een paar kromme voorpootjes, maar die hem absoluut niet in de weg zitten en ook niet misstaan, want hij kan heel hard rennen en hoog springen. Ook heeft hij echt een lief knuffelkoppie, al heeft hij een onderbite. Met die bruine oogjes weet hij een ieder voor zich te winnen. Een kleine charmeur dus.

Ook heeft hij  een echt lief koppie om te knuffelen en dat wordt door vele bezoekers dan ook niet nagelaten. Ook hier kijkt hij verleidelijk. Zo kijkt hij de kring rond om te kijken bij wie hij nu graag eens op schoot wil zitten.


Al heel snel was hij gewend en als er bezoek komt heeft hij de laatste tijd  de gewoonte aangenomen zich op zijn hondenmaniertje voor te stellen en dat is een heel grappig gezicht, want hij gaat dan op zijn achterpootjes zitten en legt zijn voorpootje op de hand van de bezoekers en weet dan met zijn guitige kijkertjes aandacht te krijgen, wat hem altijd lukt.

Meestal wordt hij dan ook meteen opgepakt en geknuffeld  en dan kijkt hij natuurlijk mijn kant op meteen triomfantelijke blik in zijn bruine oogjes en dan lijkt hij te zeggen: ziezo, dat is me weer mooi gelukt. Dit bevalt me wel.

Verder voelt hij heel goed aan wanneer ik een verdrietig moment heb en dat is de laatste tijd nogal eens voorgevallen, doordat mijn man in februari jl. is overleden. Meestal zit Winnie tegenover mij in een fauteuil, maar heeft heel snel door dat ik wat verdrietig ben en springt dan meteen bij me op schoot en legt zijn koppie bij me op mijn schouder. en geeft me dan een likje op de wang. Voor mij betekent dit heel erg veel. Er gaat dan zoveel warmte en liefde door je heen en dat geeft zoveel troost.. Hieruit kun je opmaken dat een hond heel scherp aanvoelt wat er speelt. Dit zal wellicht ook bij andere dieren spelen, maar ik heb dit het meeste ervaren met een hond.

Waar Winnie een vreselijke hekel aan heeft is water, want als ik hem probeer te wassen moet ik dat met meerdere mensen doen, want dan ontglipt hij me en begint dan te blaffen met zijn kopje achterover, alsof hij wil zeggen dat hij dit echt niet kan waarderen. Wat hij ook kan is ramen zemen, maar niet op de manier die ik waarderen kan, want dan staan er verschillende voetjes op het raam en de planten vallen dan van de vensterbank op de grond. Hiermee kan ik niet echt blij zijn, maar boos op hem worden lukt helemaal niet, want die kleine ondeugd kan me dan zo verleidelijk aankijken, dat bestraffen veel moeite kost en dan kan ik niet het lachen laten.

U zult wel begrijpen dat ik de Stichting Animal in Need een heel warm hart toedraagt, want het is heel erg belangrijk dat er zo’n stichting bestaat, want als je ziet hoeveel dieren in erbarmelijke toestanden aan hun lot worden overgelaten, dan is het te waarderen dat zo’n stichting zich hiermee bezig houdt. Het is zo jammer dat er nog onvoldoende geld is om nog meer te mogen betekenen voor deze dieren in nood en ik hoop dan ook dat er steeds meer mensen wakker geschud worden en gaan besluiten tot adoptie van zo’n dier in nood en ook door durven zetten bij de opvoeding en verzorging van zo’n dier en niet bij het minste en geringste tegenslag afhaken en zo’n dier weer weg doen. Het is niet gemakkelijk, maar met veel geduld en liefde bereik je heel veel en het dier gaat je echt waarderen. Dat geeft je een heel rijk en goed gevoel.

Tenslotte hoop ik dat met dit verhaal heb duidelijk kunnen maken wat je kunt betekenen voor dieren en voor de oprichters van deze stichting. Mochten er twijfels zijn bij het aanschaffen van een huisdier via deze stichting, neem dan contact op met Yvonne en Kees Luising en laat je adviseren, want dan komt het wel goed. Dit zeg ik uit ervaring, want ik ben op een hele fijne wijze door hen geadviseerd.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Charlie en Dooby

Op 4 februari mochten we onze Charlie ophalen van Schiphol. Na wat onduidelijkheden met de aankomsttijd van de vlucht konden we onze kleine, gekuifde vriend dan eindelijk in de armen sluiten en meenemen naar huis. Charlie is vanaf het begin een schatje met een hoge aaibaarheidsfactor. Hij is buitengewoon slim en met slechts 3 plasjes binnen was hij zindelijk. Hij kon het uitstekend vinden met onze Duitse Herder Duneyrr met wie hij voor het eerst zijn schreden zette op het Drentse platteland. Helaas moesten we eind april afscheid nemen van onze Duneyrr vanwege een tumor en aldus deed op 1 juni Dooby bij ons zijn intrede. We zijn hem samen met Charlie bij Veronique op gaan zoeken en aangezien het tussen de heren wel klikte, kon Dooby meteen met ons mee. Met de twee mannetjes gaat het uitstekend, ze zijn dikke vrienden. In huis zijn ze rustig, buiten een wild speelkwartiertje ’s avonds om. Dan zitten ze elkaar door het huis achterna. Buiten vermaken ze zich ook goed. Helaas kan ik Charlie niet los laten lopen, want het is een echt jachthondje. Als hij een spoor ruikt of een konijn of fazant weg ziet schieten, luistert hij nergens meer naar. Dooby gaat ook wel eens achter een wegvliegende eend aan, maar houdt het na zo’n 200 meter voor gezien en komt dan weer braaf terug. Als je buiten wandelt, zijn het echt twee heel verschillende hondjes. Charlie is meer het type buldozertje, met zijn wijdgeplaatste voorpootjes banjert hij overal dwars doorheen. Hij is ondertussen een mooi stevig en gespierd hondje geworden. Water, modder, struikgewas, sloten, het maakt hem allemaal niets uit. Snuffelend en speurend rent hij aan zijn 7 meter uitrollijn van links naar rechts en diep in de slootkanten. Dooby is toch wat nuffiger. Waar Charlie de ‘bouwvakker’ van de twee is, is Dooby meer een ‘balletdanser’; hij huppelt meer dan dat hij loopt met zijn zwaaiende pluimstaart en hij vermijdt zorgvuldig de plassen. Liefst liep hij alleen op de verharde weg, maar als hij eenmaal de jaagpaden op is, vermaakt hij zich ook uitstekend en graaft dan soms vol enthousiasme een muis of mol uit. Niet dat dat lukt, maar om met een snoet vol zand je trots aan te kijken boven een gegraven gat en daarvoor geprezen te worden, is toch wel geweldig. Thuis wacht dan het schoonmaken van de twee boefjes. Dooby begint nu ook  meer bespiering te krijgen en zijn lange vacht glanst dat het een lieve lust is, mede door de dagelijkse borstelbeurten. Beide mannetjes zijn ongelooflijk lief en iedereen valt voor hun aanminnige snoetjes. Ze zijn zelfs behoorlijk waaks en bezoekers worden getrakteerd op een blafconcert, waarna ze zich in alle bochten kronkelen om aangehaald te worden door diezelfde bezoekers. En zelfs met de katten kunnen ze goed overweg. Ik kan iedereen aanraden om een hondje (of 2) te adopteren, want wat krijg je veel vreugde, liefde en trouw van ze terug. Onze mannetjes zijn iedere dag weer een bron van vreugde voor ons en ik hoop dat ze heel oud bij ons mogen worden. Ik wil hierbij Yvon en Veronique bedanken voor hun directe hulp en begeleiding en vooral Peter en al zijn medewerkers danken, dat zij zoveel dieren hulp bieden en hen (en daarbij vooral onze 2 mannetjes) een tweede kans geven op een mooi leven.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Chica/Sally

6 jaar geleden hebben we 2 leuke hondjes via een stichting uit Frankrijk geadopteerd, Oscar en Pilou. Helaas hebben we Oscar in maart op 13 jarige leeftijd in moeten laten slapen. Toen bleef alleen de witte hond Pilou van 11 jaar nog over. Na lang nadenken kwamen we toch tot de conclusie dat we er toch weer een klein hondje bij wilden. Niet te jong en niet te druk. Ons oog viel op Sally, een lief wat ouder klein bruin hondje van ongeveer 8 jaar op jullie site.We zijn gaan kijken bij het opvanggezin in Nederland en binnen 1 seconde waren we alledrie verliefd op Sally. Wat en lief,leuk hondje. Ze is gelijk mee naar huis gegaan en we hebben haar Chica genoemd. We vonden een Spaanse naam toch wel leuk voor een Spaans hondje.Het klikte direct met onze hond Pilou gelukkig. Chica is echt een schat van een hondje, zoooo lief. en zachtaardig!!! De eerste 3 nachten had ze een plasje in de keuken gedaan, maar daarna was dat helemaal over. Ze doet het nu netjes buiten. Ze is nu 10 dagen bij ons en al helemaal gewend. Echt een superlief en makkelijk hondje. Hoe hebben ze dit lieve hondje ooit in Spanje naar het asiel kunnen brengen! We zijn zooooo ontzettend blij met haar. Ze luistert al goed naar haar naam, gaat zitten voor een snoepje. Een slim hondje is ze. Chica is gek op onze dochter van 10 jaar, ze ligt graag tegen haar aan op de bank. We hopen dat onze Chica nog een aantal jaartjes bij ons kan genieten van het leven.

Groetjes van Peter,Anita en Yara.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Melva/Perro

Hallo Peter, Vier weken geleden hebben wij Melva uit Eindhoven gehaald.  Wij hebben Melva een andere naam gegeven: Perro. Het gaat hartstikke goed met hem. Met zijn pootje doen wij nu allemaal oefeningen, zodat hij weer leert om de poot te belasten. Je ziet er al bijna niks meer van. Perro is een schat van een hond. Hij past zo binnen ons gezin. Onze kinderen (en wij ook) zijn dol op hem. Ik zal iedereen, die een hond wil aanschaffen, adviseren om er een bij jullie te adopteren. Het was super geregeld en wij hebben er een fantastische hond aan over gehouden. Bijgaand een paar foto's van Perro in onze (zijn) tuin.

Hartelijke groet en nogmaals dank, Allet van Gemert.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Skol

Al langere tijd was een tweede hond onze wens. We waren het er alle 4 over eens dat het een hond uit een asiel moest zijn die we graag een nieuw thuis wilden geven.Zo kwamen we Skol tegen en het was direkt: dit is onze hond. Het gevoel alleen al bij de foto was zo goed. Direkt contact gezocht met Second Chance Foundation..Jacqueline wees ons op een aantal zaken waar we rekening mee moesten houden  en dat is natuurlijk heel goed maar we hadden zelf al de meeste van deze punten besproken en waren meer dan bereid er voor te gaan. Dit was eind mei. Twee dagen na het eerste gesprek vroeg Jacqueline of Skol op 6 juni al mocht komen. Graag zelfs!!! 6 Juni ( Jesse had al een mooi welkom bord voor Skol gemaakt die bij de voordeur stond) samen met Jules naar Schiphol om Skol te halen. Wat duurde het wachten lang maar eindelijk was hij daar dan, onze Skol. De reis naar huis ging perfect. Skol lag lekker op zijn dekentje in de bench. Eenmaal thuis was Skol ook helemaal thuis. Hij was direkt dikke maatjes met onze andere hond Mazzel. Samen wandelen vinden ze prachtig maar ook samen kattekwaad uithalen ( achter de vogels aanrennen en Skol die een cake van het aanrecht trok en die beide heren dachten samen te kunnen opeten) En wat dacht je van samen snurken op de bank, heerlijk. Wij zijn verbaasd maar vooral blij dat Skol nu naar nog geen week al zo zijn plek gevonden heeft. Iedereen van Second Chance Foundation BEDANKT dat jullie dit lieve mannetje aan ons toevertrouwen en Jacqueline in het bijzonder voor je enthousiasme, goede raad en je lieve berichtjes en foto's van Skol.

Groeten, Nicole.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Jeffy en Waldo

Op hemelvaartdag 2011 kwamen ze aan op vliegveld Eelde.Nu zes dagen geleden(Waldo een timide vogeltje van 8 amechtig in zijn reistas,Jeffy 6 jaar  blij weer normaal leven te zien) Op een grasveldje zittende met een bak water…was Jeffy 6 allang weer bezig met de hondenlogistiek(poepen plassen drinken snuffen en knuffelen) .Ook Waldo kwam zijn tasje uitgekropen toen hij doorhad dat ik water inschonk…. eerst maar eens zitten, knuffen en bijkomen van de reis in het zonnetje. Het was nog een stukje rijden voor we thuis in Amsterdam waren…maar de heren gedroegen zich voorbeeldig.Een klein ongelukje (plasje poepje na aankomst) van Waldo….maar die had dan ook eerst wel drie enge trappen moeten overwinnen. Daarna met een paar snoepjes bij het plassen en poepen buiten zijn ze zindelijk..hebben wel overal waar ze komen een vaste plek(kleed) om te voorkomen dat we tijdens een ontspannen moment een pootje optillen.Gelukkig bleek de bench waar ze in werden gestuurd een orthobed met memoryfoam  te bevatten….Dus de heren hebben niks meer van zich laten horen. Ze weten de structuur van hun plek en kunnen al  even alleen zijn (slapen gewoon door) Aan de lijn lopen gaat al heel goed (Waldo zijn handrem staat soms nog een beetje te scherp afgesteld ;-) ) Het verkeer en de bouw …is nog even  wennen.Ze schrikken nog regelmatig maar herstellen buitengewoon snel. Thuis voornamelijk slapen.Bench gaat al dagen niet meer dicht. Gisteren bij de dierenarts voor een castratie hechting en dan ook maar een check up. Toen ik belde voor een afspraak en zei dat ik met 2 Spaanse adoptie honden kwam, werd er enigszins koel gereageerd. We hadden al even gewandeld en kwamen binnen alsof we een animal in need promotieteam waren! Totaal kalm …Ze negeerden de andere aanwezige dieren of reageerden rustig en vriendelijk en zaten rustig te wachten. Toen de dierenarts kwam en zag wat ik aan vreemdelingen ons land binnen gehaald had was ze helemaal om. Ze zei:

We houden normaal niet zo van al die buitenlandse adoptie dieren.Complimenten aan het asiel waar ze vandaan komen!! (dit had ze nog niet eerder gezien)  was lyrisch over de goede conditie waarin mijn niet piepjonge hondjes zich bevinden!(en hoe waanzinnig lief en rustig ze waren).Wat tandsteen ,Jeffy mag een pondje lichter…en Waldo iets extra spiermassa. Geen vlooienpoepje of ongerechtigheidje te bekennen.. En ze zei…deze 2 zijn wel heel erg leuk en loop vooral af en toe langs…dan kunnen wij ze ook nog eens zien! …en nogmaals complimenten aan het asiel waar ze vandaan komen! Ik denk dat mijn stinkie bil en stinkie vogel al vergeten zijn hoe urgent ze waren! Dus mensen kijk aub naar de urgente hondjes want je weet niet wat je mist! Die van mij krijgen jullie niet…..maar vraag naar een geweldige andere…die goed in jou leven past! ..een kleine hint.

 …Missy ,een ouder hondje zit al bij Yvon in Nederland….en is een schatje om te zien! Kom op mensen zoek de hond die bij je levensstijl past!

Roos

Deel via facebook

Submit to Facebook

Higgie

Eigenlijk zeiden we nadat we onze Joep een Jack Russel op ruim 16 jarige leeftijd hebben moeten laten inslapen voorlopig wachten we even met een nieuwe hond. Maar wij, en vooral mijn 11-jarige dochter, misten toch wel heel erg een hond in huis. Op zoek gegaan op diverse website's van dierenasiels, zelfs 1 bezocht, maar konden niet de hond vinden waarvan we dachten dit is hem.
Toen heel toevallig via marktplaats terecht gekomen op de site van Animalinneed. Het hele verhaal van de stichting gelezen en ik was er van overtuigd dat dit een betrouwbare stichting was. Meteen nadat ik de eerste keer bij de Honden in Nederland keek zag ik de foto's van Higgie een klein zwart/wit hondje en na de omschrijving van hem gelezen te hebben wist ik dit hondje wil ik dolgraag hebben. Gebeld met Yvonne, haar verhaal aangehoord, thuis gesproken met mijn man en volgende dag weer gebeld en ons telefoonnr. afgegeven zodat ik teruggebeld kon worden door iemand van het opvanggezin in Amsterdam waar Higgie woonde sinds hij in Nederland was. Een hele vriendelijke mevrouw belde ons terug en zij vertelde heel enthousiast over Higgie, ze zei dat ze hem eigenlijk niet kwijt wilden, zo lief was hij.Dus gelijk een afspraak gemaakt om op 1ste paasdag om te komen kijken. Vol spanning stonden wij om 11 uur op de stoep, de heer des huizes deed open en Higgie stond ons al op te wachten om ons te begroeten.
Wat een schatje, we hadden wat hondenkoekjes meegenomen, dus hadden ook meteen de aandacht van hem. Uitgebreid geknuffel, hij was heel rustig, lag lekker op zijn kleedje op een bot te kluiven. Na e.e.a. besproken te hebben wilden wij graag een afspraak maken om hem op te halen want dat we hem wilden hebben stond buiten kijf. Maar de adoptiepapieren lagen al klaar voor het geval dat alles positief verliep, en na een stuk met Higgie in het park gewandeld te hebben mochten we hem meteen meenemen. Natuurlijk viel het afscheid voor het opvanggezin zwaar, ze waren al erg aan hem gehecht, maar we hebben beloofd dat we heel goed voor hem zouden zorgen. Eenmaal in de auto ging hij meteen op de grond liggen slapen en af en toe sprong hij op mijn schoot om naar buiten kijken. We gingen die dag naar oma op de camping waar onze dochter Anouk aan het logeren was. Ze wist nog van niets dus toen wij aan kwamen lopen was Anouk helemaal door het dolle. Ze vond hem geweldig. Na het avondeten weer een flinke autorit naar huis, maar Higgie lag heerlijk te slapen op Anouk haar schoot en vond het prima zo.
Thuis aangekomen ging hij eerst het hele huis verkennen, door de tuin heen rennen en met de bal spelen. Het was alsof hij altijd als bij ons was. Maar toen kwam toch het moment dat we gingen slapen. We vonden het  allemaal heel spannend, zou hij gaan slapen. We zouden hem zoals we dat ook met de vorige  honden gedaan hadden gewoon beneden in de keuken laten slapen maar hij wilde eigenlijk wel met ons mee naar boven. Nou ja voor deze keer toch maar gedaan, het was tenslotte voor ook allemaal heel spannend. Kleedje naast ons bed gelegd en hij ging er meteen op liggen. Zelf hebben we slecht geslapen die nacht, steeds wakker geworden om kijken wat Higgie deed, maar die heeft de hele nacht heerlijk geslapen, op het kleedje en soms onder het bed. We hebben hem niet gehoord. De volgende ochtend vroeg meteen met hem gewandeld, heerlijk vond hij het, rennen, met de bal spelen en met de stok gooien die hij ook keurig terugbracht. ’s Middags een lange wandeling in het bos gemaakt, Higgie gewoon los, maar hij liep helemaal niet weg en kwam er een andere hond aan liep hij na aan de hond gesnuffeld te hebben weer keurig met ons mee. Hij hield ons goed in de gaten, we merkten wel dat hij het hele gezin bij elkaar wilt hebben. Later die dag een bench gekocht, deze in de kamer gezet en Higgie steeds met een koekje gelokt in de bench om hem te laten wennen. ’s Avonds kwam onze zoon met zijn hond langs, een Zweedse herder, Higgie stond hem al bij de poort op te wachten. De poort ging open en de 2 honden hebben werkelijk een uur lang achter elkaar lopen rennen, spelen en uitdagen. Geweldig om te zien. Na een tijd waren ze alle twee doodmoe en gingen samen gelijktijdig uit de waterbak staan drinken. Dus die twee zijn grote vrienden geworden. Toen werd het weer tijd op naar bed te gaan, weer erg spannend, want Higgie moest nu in de bench slapen. Hij wilde er wel in dus dat ging goed maar toen ik 5 minuten in bed lag begon hij flink te piepen en huilen, naar beneden, hem getroost, en weer naar bed. Ben daarna nog 4x naar beneden geweest om hem te troosten en heb toen een plaid over de bench gelegd. Of dat hielp of dat hij gewoon moe was, geen idee, maar we hebben hem niet meer gehoord. Vanochtend vroeg meteen weer een eind gelopen, lekker los laten rennen en toen weer in de bench want ook ik moest weer naar mijn werk. Of hij geblaft of gehuild  heeft weet ik niet maar na 3 uurtjes kwam ik weer thuis, zachtjes door het raam gegluurd en hij lag nog lekker te slapen. Heb wel navraag gedaan bij de buren of ze Higgie hebben horen blaffen maar ze hadden niets gehoord.  Uit de bench gehaald, hij was helemaal door het dolle, riem om en naar de school van Anouk gewandeld. Alle meisjes uit de klas kwamen hem bewonderen en aaien en toen heeft Anouk hem meegenomen de school in om Higgie aan de juf te laten zien. Iedereen vindt het een schatje. ’s Middag weer het zelfde ritueel, in de bench, voor 2 uurtjes naar mijn werk en bij thuiskomst lag hij weer heerlijk te slapen in de bench. Inmiddels is Higgie ruim 3 weken bij ons. Het is een prachthondje. Thuis gaat het uitstekend. Vanaf de 3denacht slaapt hij de hele nacht door en horen hem niet meer en alleen thuis zijn is totaal geen probleem. Als wij thuis zijn staat de bench gewoon open en als hij moe is gaat hij er uit zichzelf in liggen dus hij voelt zich veilig daarin. Ook ligt er een kussen in de keuken waar hij lekker op kan gaan liggen. Maar het is wel zo dat zodra ik een stap zet hij mij meteen volgt. Hij verliest mij geen minuut uit het oog. Maar moet eerlijk zeggen dat ik het wel heel gezellig vindt. Sta ik stil gaat hij meteen liggen en wacht hij op een aai. Het lopen aan de riem is geen probleem, wel hebben we inmiddels 4 nieuwe riemen gekocht. We begonnen met de riem van onze vorige hond, zo'n loopriem die tot 5 mtr. uitgerold kan worden, had hij na 1 dag doormidden gebeten, riem nr. 2 een normale stoffen riem was ook na 1 dag door, riem nr. 3, weer zo'n lange loopriem van 5 mtr. heeft hij doorgebeten tijdens een vergadering van de skiclub waar hij ook mee naar toe was, hij lag keurig aan de riem onder mijn stoel lag en ineens liep hij midden in de zaal, maar de riem weer aan elkaar geknoopt en hij functioneert nog goed. Daarna, inmiddels wijzer geworden, een riempje gekocht met een ijzer kettinkje zodat hij als hij ergens mee naar toe gaat hij die niet door kan bijten. De lange loopriem gebruiken we als we gaan wandelen.Hij eet prima, we zijn meteen de eerste week dat wij hem hadden naar de dierenarts geweest om hem toch even helemaal na te laten kijken, maar de dierenarts vond dat Higgie er prima uitzag en hij had de juiste spuiten en medicijnen gekregen Zijn oogjes waren wel een klein beetje ontstoken maar zalf daarvoor gekregen dus dat is weer bijna over verder is hij helemaal gezond en in orde.Alles vindt hij leuk. Gek op knuffelen, uren spelen met andere honden, we wonen naast een park, dus hij kan zich heerlijk uitleven. Uit eten in een restaurant gaat prima, hij blijft keurig onder tafel liggen. Vorige week mee op vakantie met de caravan naar Oostenrijk, natuurlijk een lange rit voor hem en we dachten als dat maar goed gaat maar ook dat bleek totaal geen probleem. Lange wandelingen in de bergen, de hele dag spelen, uitdagen en ravotten samen met Ebbe de hond van onze zoon die ook mee was.

Dus om een lang verhaal kort te maken, wij zijn allemaal heel gelukkig en blij met onze Higgie en willen hem voor geen goud meer kwijt. Het is een fantastische hond, heel lief, luistert goed, hij heeft zijn draai helemaal gevonden.

Van ons en Higgie de hartelijke groeten en binnenkort sturen wij weer een berichtje. Groetjes Joke, Michel en Anouk.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Marley

Marley is alweer ruim een jaar bij ons en het gaat heel goed met hem. Zoals ik al had gemaild is hij flink ziek geweest, zijn alvleesklier werkte niet goed maar met behulp van medicijnen en speciaal voer gaat het nu perfect. Hij weegt alweer 14 kilo, toen hij ziek was maar 10. Marley is uitgegroeid tot een echte podenco en houdt van rennen,spelen, springen jagen, maar luistert als de beste. Verder is hij een lekkere kroelerd en heel lief voor zijn vriendinnetje Edda. Hij is alleen nog steeds bang voor kinderen vooral als ze voetballen. Hopelijk wordt dit met de tijd wat minder met onze hulp. Het is gewoon een aparte jongen, maar we zijn gek op hem en hij op ons.

Groetjes van Pedro Jose en een poot van Marley en Edda.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Gigi

Over GIGI bestonden twijfels of ze wel herplaatsbaar zou zijn in Nederland. Ze gedroeg zich erg onzeker en angstig. Maar omdat ze gelukkig geen  angstbijter was, besloten we de gok te wagen. GIGI is rond de 2 jaar en was de opvolger van Bobby , ons hondje dat in januari was overleden en dat ons maatje was geweest gedurende 12 jaar. Bobby was  ons ideale hondje, dus voor GIGI was het niet makkelijk om een even grote plaats in ons hart te veroveren. Bij aankomst thuis bleek ze panisch te zijn voor onze katten en daarom trok ze zich steeds terug op haar eigen sofa in de huiskamer (zie foto). Buiten bleek ze ook uiterst afwachtend, zelfs schrikachtig. Maar geleidelijk aan ontdooide ze.  We ontdekten steeds mee aan haar . Ze werd dol op onze kippen; iedere dag moet ze wel een poosje ‘stoeien’ met de haan en zijn 3 kippen, die geen van alle bang van haar zijn.  Verder voelde ze zich meteen op haar gemak bij onze geiten en pony’s en bleek ze bijvoorbeeld ook gek te zijn op stuifzand ( Spaanse strandherinnering?) . Maar vooral raakte ze steeds meer aan ons gehecht en wij aan haar! We lieten/ laten haar met van alles kennismaken: in de mand op de fiets, met het paard mee over de ruiterpaden, winkelen, zwemmen, stoeien met andere honden, etc.  En daar hebben we heel veel schik van, zij ook trouwens.  Ze is ontdooid en blijkt  lief, intelligent, aanhankelijk, speels en dartel als een jonge pup. Om haar meer zelfvertrouwen te geven namen we ze mee naar een puppycursus. We vielen halverwege in ( de groep had al 10 van de 15 lessen achter de rug). Gisteren hadden we examen en van de 12 honden was GIGI NUMMER ÉÉN,  met  beker en een grote zak hondenvoer als beloning! Kortom, voor Gigi is het leven begonnen.

Joke ( Tienhoven)

Deel via facebook

Submit to Facebook

Job

Mijn verhaal over Pedro, laten we gelijk maar benoemen Jop, mijn lieve Jop.. Na een vervelende tijd voor mijn flatcoated retriever Jip, moest ik besluiten mijn dier niet langer te laten lijden, kanker en spondilose en pijn bij het lopen, geen dierwaardig bestaan meer.. Die keuze was moeilijk, maar denkend aan mijn hond de beste, heerlijk lief vrouwtje 11 jaar geworden. Wij bleven over, Jesse mijn  bordercollie van 11 en ik  zei de gek,het baasje. En denken aan een andere hond zat er echt niet bij. Maar de eenzaamheid van mijn andere hond en mijn gemis besloten toch stiekem te zoeken op het net. En bij de geweldige, mooie en zeker trieste site aangekomen te zijn van ANIMAL IN NEED, viel mijn oog op Pedro! Een zwarte , met wat witte pup, Podenco nog nooit van gehoord, en moeder een Spaanse waterhond, moeder gevonden met haar net geboren pups langs het spoor/weg.Dan gaat je hart al sneller kloppen...Het naast me neer gelegd en met de gedachte, dit is te vroeg, ik moet rouwen , en tijd nemen.. Maar toch bleef de gedachte uitgaan naar die zwarte pup, waar ik inmiddels al van wist dat moeder Perla al in Nederland was, met wat pups ook geadopteerd.En dat ' mijn ' inmiddels zwarte scheet nog in Spanje zat, tussen in mijn gedachten grotere honden, en hulp nodig had, een lief baasje zocht! Uiteindelijk heb ik binnen een week toch een optie genomen omdat ik bang was dat ik hem zou kwijtraken op de een of andere manier.En natuurlijk eerst met mijn zaak, werk, en meerdere informatie gesprekken met Yvonne uit Amsterdam, de knoop door gehakt..Wat zo vanzelfsprekend was aangezien ik mijn hart al verpand had aan die schat in Spanje. Ik wilde van alles weten over zijn gezondheid, want dacht ;Ja daar zullen wel veel zieke en besmette hondjes vandaan komen met de nodige parasieten en dergelijke. Maar ook deze brug had ik al gepasseerd aangezien ik toen dacht ik moet en ga ervanuit dat de zorg deze organisatie heeft en de liefde die zo duidelijk is wel te vertrouwen moet zijn. Al weet je natuurlijk nooit 100% wat je beestje onder de leden heeft.. Maar ach elk jaar geluk, liefde en zorg voor 1 hondje is weer 1 hondje geholpen, hoe het dan ook zo lopen! Net voor de pasen , wat een cadeau kwam Pedro/ Jop, mijn Jopje, vanuit de bijbel natuurlijk, veel leed en lijden voor Job en uiteindelijk zo gezegend worden, zo zag ik mijn hondje ook, vandaar de naam. Hij kwam eerder aan omdat Peter de vlucht moest omboeken vanwege storing met het vliegtuig, en  aankwam op Schiphol s' avonds laat, en niet in Rotterdam.  Dat hoorde ik minder dan een dag van te voren. Ook zou mijn Job 1 week later aan komen, en uiteindelijk met een eerdere vlucht meekon, het was wat omschakelen elke keer. Maar dat maakte niet uit, een beetje flexibel zijn.. moet je nagaan hoe de mensen die zorgen voor de dieren en de vluchten en alles in banen goed leiden zich bij het minste of geringste moeten buigen, alles en alleen voor de diertjes, en een goed huis als doel!  Dus niets maakte me uit, als mij pup maar goed, veilig aankwam in Nederland. En dat kwam hij in een bench /box, of containertje met een heel klein lief bruin hondje, Het enige wat ik zag en waar ik mijn hondje aan herkende waren zijn ogen natuurlijk en zijn  grote poten ha ha... niet normaal wat een sloffen!  Ik wilde Jop erzelf uittillen, en ging gelijk op de grond zitten om hem rust voor zover mogelijk te geven, hij was natuurlijk zo van slag, en met hem bijna alle honden..  Er waren er wat die kwispelend al op de poten stonden, maar die van mij wilde wegkruipen in mij nek.  En gaf kleine kusjes.. Ik was verliefd en zo dankbaar voor Job. Ik heb je Job, en laat je nooit meer gaan! Ik heb de begeleiding van ANIMAL IN NEED bedankt, zij maakte foto's en filmpjes, heel leuk en fijne begeleiding. Want je bent als je daar wacht best gespannen en emotioneel voor je beestje, hoe het met hem/ haar gaat.. Nou zoals jullie zien , op de foto is Jop, na een paar weken bijkomen heel erg op zijn gemak, en dat terwijl hij een wat angstig mannetje was.. Wat liefde , rust en aandacht veel kunnen betekenen voor een hondje, de rest van zijn leven eigenlijk, niet normaal! Elke dag is er wel weer een verassing dat hij iets doet of laat zien dat ik merk dat het goed gaat. De eerste dagen, ik moet het ook niet te erg  romantiseren, zijn best zorgelijk omdat de socialisatie er weinig tot niet was, en je moet vanaf het begin beginnen. Maar slapen, eten en spelen, en het liefst met andere lieve pups, of honden in aanraking komen doet wonderen. En ik ben echt zijn baas hij is al zo trouw.. Maar dat is Podenco, ik heb zelf het idee omdat hij ruwharig is dat pa een Podenco Campenero is. Lief en een zeer trouw karakter, en dat merk ik overal waar ik ga is mijn schat.  Ik wilde dit verhaal delen omdat er velen met een oordeel klaarstaan, anderen die niet op de hoogte zijn en zeggen Ja in Nederland zit het asiel vol..Ja ok, maar het leed en de zorg en de volheid in de asiels in Spanje is schrijnend, en de hulp daar om een, als is het maar 1 hondje te redden maakt zoveel verschil. Maar kies voor een dier, als je weet dat je kunt zorgen en de liefde en het geduld hebt, want anders zal het beestje er niet beter van worden. Het is afhankelijk van jou, ons en je hebt een maatje voor het leven, op het moment je het pupje in je armen neemt. Maar er zijn zoveel mensen in een opwelling die lieve pups nemen, en vervolgens als het even moeilijk wordt, scheiding, allergie en dergelijke aandragen om weer van het diertje verlost te zijn, en zo komen onze asiels vol. Vanuit deze organisatie is er altijd zorg en begeleiding,. en zij zullen goed beoordelen of je als mens en baasje geschikt bent. Dat vind ik geweldig, aangezien regels soms slap zijn, maar van mij kunnen zij niet streng en strak genoeg..Ja zelfs met controle aan huis om echt te zien hoe het met het diertje gaat.. Want we weten uiteindelijk niet wat er achter de deuren gebeurt, en mensen zonder ervaring met honden, pups en  dergelijke en een dier getraumatiseerd in huis nemen , veel kinderen hebben en niet het gezin onder controle hebben en vol op het diertje afgaan..Dat doet me soms zeer om te zien of te horen.. en dan is het vreemd dat er mensen zijn die weer afstand van hun dier willen nemen omdat het beestje niet past''.

Dus lieve mensen, ik heb de wijsheid niet in pacht, maar als je voor zo een schat kiest, maak tijd, tijd en nog eens tijd, geduld en veel liefde, geen straf maar beloning, en correctie, en steun en vraag de mensen van de organisatie zij kunnen adviseren, hoe of wat het beste is. En niet in een opwelling een beestje nemen, het is voor 15 jaar minstens, een deel van je gezin. Maar een trouwere vriend, gezinslid zal er niet zijn, want zij weten waar ze vandaan komen, en zij zullen je eeuwig dankbaar zijn tot hun laatste snik''  Ik wens een ieder die twijfelt wijsheid, en een ieder die kiest heel veel geluk en plezier..Ik ben zeer blij en dankbaar dat ik een lieve viervoeter die vrolijk rond springt, en op het moment trouw naast me ligt te slapen..Zindelijk? ja binnen 5 dagen, wonder he, die Jop..Hij eet en drinkt goed, mooie ontlasting, en lief met mijn andere hond Jesse.  De dierenarts was zeer tevreden over de hond, en zei dat het een gezond hondje is!  Nu heeft hij 2 dagen wat bloed in ontlasting gehad, en een anti biotica kuur gehad, en het gaat al zo goed, geen bloed meer en geen diaree..

Ik ben een gelukkige dame..

Vriendelijke groeten, Regine van den Doel Laren

Deel via facebook

Submit to Facebook

Izzy

Kerst 2010 was een hele bijzondere tijd voor Izzy (Izarra). Na bijna haar hele jonge leven in het asiel te hebben doorgebracht, mocht ze na een jaar weg: mee met een stel hele lieve dierenliefhebbers, die met een camper hun Kerstdagen vierden door Spaanse asiels langs te rijden met gedoneerde spullen en die een groep honden-passagiers mee terug namen. Mee in de camper dus, met nog een paar geluksvogels! In Nederland werd ze in de veilige armen van vrijwilligster Irma gesloten, waar ze twee weken mocht logeren. En toen, half januari, weer een reis: op naar Zeist, naar haar adoptiegezin! Daar is ze na haar omzwervingen meteen opgenomen in haar nieuwe vriendengroep: drie ex-collega's uit La Linéa. Voor Izzy is het leven in Nederland één groot feest. Spelen met haar vriendinnetje Jackie gaat de hele dag door, en na het spelen is het goed samen slapen, liefst in één mandje. Wandelen en rennen in het bos is natuurlijk een feest, en hoogspingen over het hek in de tuin haar specialiteit (hekken of schuttingen van 1.20 hoog vormen geen enkele belemmering voor Izzy!). Haar grote broer en zus Monty en Lola roepen haar soms vriendelijk doch streng tot de orde als ze te wild wordt, en door het viertal wordt in goede harmonie samengeleefd. Autorijden, zindelijk zijn, andere honden, katten en kinderen: alles is geen probleem voor Izzy. Zolang er maar gegeten wordt (alleen al de voerton open zien gaan leidt tot grote vreugde: pirouettes draaien, springen en blaffen!), er een makkertje is om mee te spelen een een schoot om op de slapen is alles prima voor Izzy. Een heerlijk hondje, en een grote charmeur met haar ene zwarte vlek om haar oog, en haar grappige witte acrobaten lijf. Ze is een lopende reclame voor het asiel in La Linéa, met haar mooie uiterlijk en haar lieve karakter. We hopen dat ze nog een heel lang en gelukkig leven heeft hier bij ons, en dat veel van haar lotgenootjes in Spanje net zoals zij een verdiende kans krijgen op een fijn tehuis!{gallery}stories/Happyendings/Izzy/gallery}Fam. Vriezen

Deel via facebook

Submit to Facebook

Rocco

Graag wilde ik via deze weg laten weten dat het met Rocco heel erg goed gaat. Rocco hebben we nu een kleine 7 maanden en hij heeft zich geweldig aangepast. Rocco is een echte gezinshond en de kids zijn er super blij mee. Het angstige gedrag wat hij vertoonde, is er nagenoeg helemaal af. Hij kan los en kan al wat commando's zoals zit en poot geven. Hij luistert goed en is hartstikke zindelijk. Rocco gaat overal mee naar toe en inmiddels vindt hij autorijden helemaal super!  Kortom een fijne hond die we in ons hart hebben gesloten.

M vrgr Rogée Verdellen.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Sky

Eindelijk was het zover, na heel lang zoeken en al een paar keer te laat voor een pup, was het nu toch gelukt. Wij hebben Alvaro die nu Sky heet geadopteerd. Op 5 april 2011 21.40 uur konden we hem ophalen op Eindhoven Airport. Wat een spanning… voor ons dus laat staan voor Sky.Daar kwam hij , veilig in de armen van Irma.Wat een klein lief dankbaar bolletje wol. We werden bedolven onder de likjes. Lekker mee in de auto en dat vond hij heerlijk… Autorijden is geen straf voor meneer. Hij gaat lekker liggen en slapen maar!Op weg naar Doorn in de provincie Utrecht!Thuis even lekker rond gesnuffeld en kennis gemaakt met zijn grote broer Rhowdy onze 6 jarige Labrador.Rond 1 uur in de nacht toch de bench in en we hadden ons voorbereid op janken, piepen enz.Maar nee, Sky was stil, de hele nacht. En hij heeft het ook droog gehouden in de bench tot de volgende morgen 7.30 uur.Het zindelijk maken gaat erg goed, hij heeft vanaf dag 1 eigenlijk niets in huis gedaan. 2 kleine ongelukjes maar verder is het een welopgevoede hond hoor.Hij ging op de 3e dag al netjes bij de deur staan, zo van ik moet eruit! We genieten zo van hem en hij van ons, dat kun je zien. Het is een lieve, rustige pup die zich heel goed aanpast aan het gezin. De eerste 3 dagen was hij wel heeeeel rustig maar daarna kwam hij los hoor!Puppy gedrag. Lekker rennen en bijten in dingen waar hij niet in hoort te bijten haha.En naar boven klimmen… wij dachten dat red hij nooit met die kleine pootjes van hem maar ja hoor, wij waren boven en hoeps daar was Sky ook, met zo’n blik op zijn gezicht van zo zie je nu wel.Dichte of open trap, maakt niets uit, hij klimt wel naar boven.Trouwens als je aan tafel zit en je pakt hem niet op, hij kan nl zo zielig piepen, dan klimt hij toch gewoon via je benen omhoog??? Zit hij toch nog op schoot!Maar hij speelt het allerliefst met zijn grote vriend Rhowdy, lekker achter elkaar aan rennen, spelen in de tuin, samen graven in de tuin, enz.Om dan vervolgens lekker in slaap te vallen tussen de poten van Rhowdy of lekker op de bank. (Moeten we hem er wel eerst even optillen natuurlijk want dat doet zijn vriend nu net nog niet.) Uitlaten vind hij ook een feest, we wonen aan de bosrand dus heel veel dorre droge blaadjes waar je doorheen kan rennen en rollen, en heel veel stokken. Het liefst zo groot dat hij gewoon omvalt als hij loopt. Maar onze Sky wil wel een stok in de bek als hij wandelt. Heel stoer. Iets minder stoer is hij bij geparkeerde, mooi glimmende auto’s. Dan ziet hij zichzelf en word helemaal gek.Het is nog steeds niet tot hem doorgedrongen dat hij het zelf is.  Erg lachwekkend en Rhowdy blaft hem dan na verloop van tijd toe, woef kappen nu!!En ja hoor dan stopt hij ook netjes. Tot de volgende auto hihi. Dinsdag gaan we met Sky naar de puppy cursus, kan hij nog veel meer leren dan hij al kan, het is een slimme hond die alles wel snel oppakt. Hij wil graag leren en heeft een grote will to please!Hij is wel iets jonger dan iedereen had ingeschat, nu ongeveer 13 weken. Dus daar houden we rekening mee en dus snel op cursus met hem. Onze dochter Serena gaat de cursus doen want dat is toch wel een beetje haar vriendje.Wij zijn heel erg benieuwd. Kortom, we hebben geen minuut spijt van onze adoptie!! Het is een schat van een hond, en zo dankbaar! De hele procedure is ook super verlopen. We konden met al onze vragen ed altijd terecht bij Jacqueline, dank je wel daarvoor! Ook Peter heeft ons nog een paar keer gemaild met antwoord op onze nieuwsgierige vragen! Thanks! Als we weer aan een volgende viervoeter toe zijn, komt hij of zijn zeker bij jullie vandaan! Bedankt allemaal!  Zeker namens Sky! We houden jullie op de hoogte van het wel en wee van onze Sky!!! 

Groetjes van Andre, Linda en Serena Poot van Sky en Rhowdy  

Deel via facebook

Submit to Facebook

Meer artikelen...

Fiscaal doneren ?

U wilt de dieren in het asiel van (Animalinneed) La Linea de La Conception steunen door middel van een financiële gift . Uw gift is in veel gevallen fiscaal aantrekkelijk . Kijk hier voor mee informatie. 

Door uw donatie overleven wij.





master etiketten anro

twente watermagic

kei schoon allekabels logo

boxpress stubbe

x centrum

EDs Service diensten

topcadeau

faunalandhunneke

ronaldingen

aloe veraParasolLogoHiRes 006

koeman