nldaendees
logo

† 

Deze lieve dieren zijn helaas gestorven in het asiel of bij hun nieuwe baasje.
Het doet altijd veel pijn en verdriet om deze dieren te verliezen.
We dragen hun naam in ons hart maar ze verdienen ook een plekje op onze website.

Paco en Noa

Paco en Noa, adoptie honden vanuit La Línea (2006- 2007), overleden respectievelijk op 9 mei en 29 mei 2017.

Erg nerveus was je toen je bij ons binnenkwam. Samen met een Breton hadden we je opgehaald in Apeldoorn. Een kooiker met prachtige lichtbruine en witte kleuren met ook een wit puntje in de top van je staart. Even was het vechten wie de leider van de roedel moest worden en daarbij delfde jij het onderspit. Je schoot steeds onder de stoel. Daar vond je veiligheid. De Breton hebben we na enkele weken teruggegeven aan de stichting, want deze was te dominant aanwezig. Ook deze hond is gelukkig goed terecht gekomen, want ook daar hadden we zorg over.

Toen de rust was teruggekeerd leefde jij op. Voorzichtig mochten we je aanraken en kwam je uiteindelijk tot rust. Goh, wat heb jij in het begin veel geslapen. Je moest wennen aan de andere geluiden die jij niet kende zoals het wapperen van de bladeren als het harder ging waaien. Je stond dan stil en keek dan even bang omhoog. Gelukkig vertrouwde je ons snel en genoot je van het steeds verse frisse water en heerlijk eten wat we je voorzette. Zoveel heerlijke smaken mocht je proeven. Alles was even lekker en steeds was je voerbak leeg.

Je ogen hebben een lange tijd erg onrustig gekeken. We merkten direct dat je erg getraumatiseerd was. We wisten van de stichting dat ze je hadden gevonden met een touw om je nek en je daardoor van de verstikking was gered. We zijn ook even met je naar een hondenfluisteraar geweest en dankbaar hebben we van zijn hulp mogen profiteren. Een moeilijke hond zou je zijn en toch nu achteraf gezegd ben je de fijnste kameraad van ons gezin geweest. Je liet altijd aan iedereen merken dat jij het hoofd van de roedel was. Je liet dat merken door te grommen maar je kwam altijd kwispelend aangelopen. Je hebt nooit, en dat weet ik zeker, iemand  gebeten. Een schoenhak was de uitzondering.  

Paco was je naam die we aan je gegeven hebben.  Je leeftijd was geschat op een jaar of  2 1/2 toen je kwam en nu hebben we 11 jaar voor je mogen zorgen. Je was een erg aanhankelijke hond, steeds maar kopjes geven en veel aandacht vragen. Je mocht altijd naast me op bed slapen. Ik heb dikwijls je neus tegen de mijne gevoeld toen ik in diepe rust was. Maar altijd moest jouw poot op mijn hand rusten waarbij je steeds liet merken dat jij de baas van de roedel was. In het begin heb ik heel veel met jou samen gefietst. Je liep dan rennend naast me. Naar mate dat je ouder  werd, gingen we wandelen. Door jou leerde ik de omgeving en de bossen goed kennen. Je hield van zwemmen wat we samen ook deden.  Ik sprong dan samen met jou on het water. Het daarna afdrogen en kammen van je haren daar genoot je ook zichtbaar van. Je kende de gestalte van onze auto, of herkende de geur,  altijd was jij als eerste bij onze auto in afwachting dat je er weer in mocht springen. En daarbij genoot je ook van de autorit. Samen met Jelle hebben we balspelletjes gedaan. Jelle is samen met je opgegroeid en we moesten hem leren steeds boven je te staan. Je probeerde toch altijd steeds hoger in de rangorde te komen. De laatste jaren had jij ook hierin geleerd en kreeg je met Jelle een geweldige band.

We missen je elke dag Paco. Je was mijn maatje. Tot het laatste moment reageerde je op de woordjes '' Gaan jullie mee? Je oortjes schoten dan direct omhoog. Je was op het einde echt een ouwe heer, je at erg weinig tot bijna niets meer. Ook het water liet je staan. Je was moe, je was op. Als we elkaar aankeken zag ik een verlangen in je ogen wat maar één'ding kon betekenen. Thuis in je eigen mand  hebben we je in slaap gebracht, zonder pijn en met een vertrouwen in je ogen dat het allemaal goed was. Bedankt voor de vriendschap. Je was een topvriend voor ons.

In mijn dromen zoek ik je op en zie ik je met Noa samen naar me toekomen.  Marja en ik voelen nog steeds jullie aanwezigheid.

Want Noa was ons tweede hondje die we geadopteerd hebben. Een eigenwijs meisje zoals we nog nooit hebben gehad.  We hadden aan Paco gemerkt dat hij iets miste. Een eigen kameraadje waar hij mee kon spelen. Een vrouwtje. Een spaniël met een zo mooi gevlekte zachte huid. En met een erg eigenwijs karakter. Marja was voor haar gevallen en samen met onze zoon hadden we haar opgehaald. Noa kreeg een zwak voor mijn vrouw. Overal waar Marja was trof je Noa aan.

Je was vel over been, erg mager toen we je thuis kregen. Ze was ongeveer 2 jaar. Een schrokop bleek ze te zijn. Paco moest niets laten staan, want anders at zij dat op. Een grappig hondje met prachtige vlekken op haar huid. Hoe kan het toch allemaal zo groeien heb ik altijd gedacht. 10 jaar is ze bij ons geweest. En erg nadrukkelijk was zij steeds aanwezig. Zij was de waker en de jager en menig muisje heeft zij te pakken gekregen. Ze was dan zo trots dat ze elke vangst aan me moest tonen. En dat werd uiteraard beloond. Soms was ze bezig om een nestje te bouwen, want dat zit gewoon in de genen, ook al was dat niet meer mogelijk. Ook ''verstopte'' ze zich wel eens op een kaal gemaaid grasveld door helemaal uitgestrekt op de grond te liggen. Een spelletje maakte ze er van waarbij ze waarschijnlijk dacht dat niemand haar kon zien. En als dan Paco naar haar toe liep sprong ze naar hem toe. Zo grappig!! Ze was een allermansvriendje die zomaar weg kon lopen en met iedereen vriendschap zou kunnen sluiten. Er zat totaal geen kwaadheid in Noa. Ze was niet moedermooiste maar had wel een geweldige uitstraling door haar flaporen.

Noa had een eigen willetje. Ze bleef voor je zitten om aan te geven dat zij op haar kussentje wilde zitten en niet op de koude vloer. Ze bleef je dan aankijken met haar donkere knikkers. Af en toe piepend en kreunend dat het allemaal zo lang duurde dat wij het begrepen wat ze wilde. En vroeg in de ochtend liet ze blaffend merken dat Paco hoge nood had. Het was me er eentje.  Ze deed ook wel eens “bommetje” op Paco als deze lag te slapen. En daar kon hij niet tegen. Meestal werd de ruzie beslecht doordat ze beiden op de rug met de koppen tegen elkaar aan lagen. Ha ha. Wat een stel, want dat waren ze, echt een stelletje. Beide honden mochten bij me slapen als ik in middag mijn rust moest nemen. Toen ze ouder werden en moeite de trap op en af konden lopen, tilde ik ze naar boven naar de plaats die ze gewend waren. Paco boven op bed en Noa naast me op de grond. Zo was het beste verdeeld en hield ik me aan de rangorde van de roedel.

Noa was al geruime tijd ziek, had hartfalen en slikte al 2 jaar morfine. Altijd hebben we gedacht dat Noa eerst zou gaan. Zo ziek dat ze was. Door Noa hebben we het verdriet van het gemis van Paco kunnen dragen. Maar ze miste hem enorm. Hoewel we haar nadrukkelijk bij de dood van Paco betrokken hebben. Ze bleef hem maar zoeken. Ook bij het in de middag rusten zocht ze naar hem. Het complete alleen zijn, geen maatje meer hebben, het steeds meer ademnood krijgen heeft ons samen met de dierenarts doen besluiten haar ook te helpen. Tot het laatste moment waren haar ogen gericht op mijn vrouw, totdat ook Noa vredig insliep.

Beide honden waren erg aanwezig. Ieder met hun eigen karakter hebben ze ons jarenlang heel veel plezier gegeven. Ze pasten allebei precies in ons gezin. Wij hebben alles aan hen gegeven en we hebben van hen heel veel liefde teruggekregen. Het is een ontzettend gemis, het is stil in huis, geen beweging van aanstormende blije honden. Het was een geschenk om jullie bij ons te hebben. Jullie waren het beste wat we bij ons gekregen hebben.

Jelle, Marja en Gerard.

Paco 14 jaar overleden op 9 mei 2017, Noa 12 jaar   overleden op 29 mei 2017.

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Ana

Lieve kleine grote Ana, 

Je werd gespot op FB en gelijk was iedereen over één ding eens, alwéér zo'n uitgefokt popke, wat kunnen we voor haar betekenen. Peter en zijn team hebben haar nagekeken en geobserveerd ..... die Ana was een vechtertje en voor zover je het kon beluisteren en bekijken oké tot nu, zou het nog kunnen??? Wat het grootste minpunt van Ana's gezondheid was, was haar vel over been lijfje, maar dát zegt nog niet alles ..... 

Ik heb Yindi en Karma hier gehad.... Yindi óók vel over been máár geen vechtertje meer, dat moest weer komen.  Karma die overal ontstekingen met pus en o.a. dubbele longontsteking had (geholpen door ain arts in Amsterdam) Yindi heeft een ge-wel-dig !!! 11 maanden hier gehad..... Wat hebben we gelachen om deze krummel en Karma is bijna 7 jaar hier geweest ....op eigen verzoek !!... hadden we hun dan ook niet moeten helpen ????

Ana lieve dappere Ana, ze deed het naar omstandigheden best wel goed..... maar naarmate Ana meer relaxed werd, sliep ze steeds meer en steeds vaster.... maandagnacht om 3.07 uur werd ik wakker van haar geluidje en liet haar plassen een beetje voeding en wat drinken. Waar ik toen al van schrok is dat Ana haar hoofdje niet goed omhoog kon houden en slechter stond.... 's Morgens de dierenarts gebeld, zij zeiden dat ze weinig meer konden doen dan nog een antibiotica kuurtje voorschrijven en verder pappen en nat houden.... Heb Ana veel laten rusten ook lekker op mijn schoot wat Ana inmiddels heerlijk vond. 's Middags liet ik Ana plassen (ging moeizaam) wat eten en drinken en toen ging het ineens mis .... Ze werd slap.... Alles geprobeerd maar toen niets hielp heb ik Ana héél dicht tegen mij aangehouden gewiegd, gepraat en gehuild ..... Zo voelde ik haar hartje steeds minder worden.... Hans Stasse gebeld, Jolanda Lakerveld.... Wát hebben ze mij gesteund. Hans wil ik vooral bedanken voor het ophalen van Ana en de meerdere praatsessies nadat Ana overleden was. Jolanda Lakerveld voor het begrip in mijn ' paniek' en voor haar prachtige verhaaltje, jullie allemaal voor het medeleven... Heb het tig x gelezen en ook tig x weer gehuild. Inmiddels is Ana liefdevol bij een grote lieve oude lobbes begraven met een knuffel een dekentje en in haar gouden mandje...

Wat ik heel mooi vind en wéér duidelijk heb ervaren hoe goed het AIN team in elkaar zit en samenwerkt van Peter en zijn team in Spanje, Yvonne Kornet en de andere 2 Yvonnes hier in NL ... Er komt zóveel bij kijken..... Chapeau !!!!!

Lieve lieve Ana, geen seconde heb ik getwijfeld of spijt gehad ... Wat was je welkom en wat hebben we kort maar krachtig van je genoten!
Ana na jaren lang onzichtbaar te zijn geweest heb je nu een gezicht, een naam en vreselijk veel liefde gekregen, waar je al jaren recht op had, van iedereen hier op FB. 
We zullen je nooit vergeten two_heartstwo_heartstwo_heartstwo_hearts 

 Dag Kanjer kissing_heartheart_eyes 

INGRID IDEE

Naar Nederland gekomen op vrijdag 17 Februari 2017 en rustig in de armen van Ingrid overleden op 21 februari 2017 op 14 jarige leeftijd. RUST ZACHT LIEVE ANA <3

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Allard

Allard zou komen, een Breton reu met een spierziekte, Miositis eosinofilica. Hij zat al een tijdje in het asiel en nu was dan eindelijk de tijd aangebroken dat hij een huis en mens zou krijgen waar hij zijn toekomst zou hebben.

18 september 2014: Je zette poot op Hollandse bodem. Wat een verandering moet dat zijn geweest. Misschien wel een mega-schok. Andere geluiden, geuren, andere brokken en een andere mensentaal waren een hoop prikkels die je in sneltreinvaart moest zien te verwerken. En dan die rare dingen op twee wielen, fietsers. Hoe eng! Maar je slaat je er dapper doorheen. Je bent een survivor, dat hebben de jaren in het verleden je wel geleerd. Dus ook door deze tijden sla jij jezelf er wel doorheen. Aan Scooby, mijn lieve ouwe sok van een Golden Retriever, heb je een lieve maat en samen gaan jullie vaak op struintochten door de duinen. De zee vind je leuk maar de duinen met zijn konijntjes hebben je voorkeur, logisch je bent dan ook een echte Breton. Jouw sproetneus werkt als geen ander. Elke dag is een feestje en elke dag gaan we meer en meer van je houden. Nog meer? Kan dat? Ja, liefde groeit boven de bomen uit en reikt verder dan de maan. Je zit in mijn hart en in mijn bloed, lieve kleine sprinter-man! Helaas komt er een kink in de kabel eind december. Er is iets maar we weten niet wat. Toch ga je mee te wandelen want jouw enthousiasme is elke dag onverminderd. Als we na een paar dagen tijdens een strandwandeling merken dat je urine donker is en je ineens veel drinkt gaan we naar de dierenarts. Misschien heb je ergens een ontsteking. Dan horen we die vrijdagavond  iets wat onze wereld ineen doet storten: je heb acuut nierfalen opgelopen en dit is niet behandelbaar. De dierenarts wil jou ter plekke doen inslapen. Dat willen we niet, want je hoort bij ons thuis en niet in een klinische omgeving. We nemen je mee naar huis en vrolijk spring je thuis de bank op, alsof er niets aan de hand is. Je bent nog net zo enthousiast als die middag op het strand. We nemen het weekend om afscheid te nemen en maandagochtend vroeg moet ik je met pijn in mijn hart laten gaan. Je was amper vier maanden bij ons. Zo kort en toch zoveel impact heb jij op mijn en ons leven gemaakt. Ik ben de goede God dankbaar voor jou in mijn leven. Dat het maar zo kort heeft mogen zijn blijft een raadsel maar de dankbaarheid is er niet minder om. Het was een voorrecht om jou in mijn en ons leven te hebben. Allard, lieve mooie sproetneus, we zien elkaar terug in de hemel.

Hedy Kloeg

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Lou

Lou Lou 10-10-2006 - 16-1-2017.

Lieve Lou,
Het leven was voor jou niet eerlijk, eindelijk was je vrij mocht je genieten van een fijn leven. Met ontroering keek ik vaak naar je hoe je genoot, je leefde elke dag volop. Je vertrouwde mensen, dat was jouw grote kracht toonde hoe een prachtige dame jij was. Jouw lijfje kon het niet meer aan, acht jaar van zware mishandeling eiste zijn tol en ik moest je laten gaan. Een ster kwam in ons leven en schijnt nu aan de hemel.
Lieve Lou geniet van je hernieuwde vrijheid nooit ben je meer alleen, dank je wel dat jij in ons leven was.

Joke & jouw Galga vriendinnen.

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Juanjo

Lieve Juanjo,

Je bent in 2016 naar Nederland gekomen als puppy naar een lief gast gezin om van daaruit je gouden mand te vinden. Helaas bleek dat je ziek was en veel pijn had. Je mocht bij je gast gezin blijven waar veel van je gehouden werd en ook speelde je met je vriendje daar. Je was gelukkig en hebt toch nog mogen genieten, al was het veel te kort!! In december 2016 ben je overleden. Rust nu maar zacht lieve Juanjo, nu heb je geen pijn meer. Je zal verder leven  in ons hart. Rust zacht lieverd two_hearts 

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Mylow

Afscheid van MYLOW

1.5 jaar geleden begon je aan je reis naar Nederland vanuit animal in need. Vandaag was je laatste reis grote vriend! Wat was je een topper... een goedzak, een grote lieverd! En wat heb je veel geleerd en gezien in deze korte periode. Ik heb nooit geen seconde getwijfeld toen ik je ophaalde en je was een grote aanwinst. Je hebt ook veel geleerd van die kleine Caitlyn en oh watheb je gerend en gespeeld. Ik hoop dat je in deze 1.5 jaar je verleden los hebt kunnen laten. In de afgelopen dagen ging je snel achteruit (darmkanker) en daarom heb je laten gaan en verlost van de pijn.
Je zit voor altijd in mijn two_hearts 
Dag lieve Mylow,
Je bent nu echt vrij

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Pip

Pip was een hele speciale hond. Geen idee natuurlijk wat hij allemaal had mee gemaakt maar dat hij erg angstig was voor vooral mannen was duidelijk. Ook was hij erg bang voor pijn ( zoals bij de dierenarts met prikken e.d.). Maar wat heeft deze kanjer een transformatie ondergaan en wat was hij een geweldige lieve en blije hond. En zo ontzettend zachtaardig ondanks alle ellende. Hij mocht maar 11 jaar worden. Wat had ik hem graag nog vele mooie jaren gegeven. Wij, maar vooral ik, zullen hem ontzettend missen. Ik hoop echt dat hij een troon heeft gekregen in de honden hemel.

Met heel veel liefs,

Yvette, Peter, Benjamin en Indy Lambregts

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Rufino

Onze lieve Rufino kwam in het voorjaar van 2010 met urgentie naar Nederland. Bij Irma  maakten wij kennis met hem en sloten hem meteen in ons hart. 9 maanden oud was hij toen en heel mager en bang voor alles wat bewoog. Eenmaal thuis hechtte hij zich toch snel aan ons en zijn kattenmaatje Trigger. Na drie jaar verloor hij plotseling zijn zwarte haar, en veranderde hij in een sneeuwwit hondje. Zijn karakter bleef hetzelfde: superlief en vol vertrouwen in ons. Rufino is op 15 augustus 2016 plotseling overleden. Wij missen ons vriendje heel erg. Naast het grote verdriet blijven echter de mooie herinneringen. Hij was een vrolijk en tevreden hondje, en zo geliefd dat de hele buurt meerouwt.

Vaarwel lieffie.

Sanne en Vlado Rodenburg

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Mona

1 September 2010 mochten wij jou op halen bij Schiphol. Mona een Flappie van 4 jaar oud, en jee wat een zwaar leven moet jij hebben gehad. Met heel veel TLC hebben we een super goede band gekregen met jou, en jij wilde alles voor mij doen. Ook was jij echt vriendjes met de andere 3 hondjes hier in huis. De baas bleef toch wel wat eng, mannen waren voor jou altijd moeilijker, maar toch was je elke week weer blij als hij thuis kwam van zijn werk..  We hebben echt super veel gewandeld, gefietst en ook naast de rolschaatsen liep jij vrolijk mee. Ook zijn we nog regelmatig  op het strand geweest en op de hei daar vond je het heerlijk. Oktober 2015 slecht nieuws, jou milt en lever waren te groot. 8 december 2015 kreeg ik te horen dat het echt fout was. Nog een paar dagen heerlijk van elkaar genoten en veel gelopen en op 16 december hebben we afscheid van jou genomen...  We missen je vreselijk meisje, het ga je goed lieverd.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Dax

In september 2007 heb ik hond Dax via stichting Prodean en La Linea geadopteerd. Hij was toen 8 jaar. Helaas moet ik melden dat ik hem gister in heb laten slapen. Hij was ziek (en oud: bijna 16 jaar) en zou niet meer beter worden. Ik heb er een geweldige hond aan gehad en het doet verschrikkelijk pijn. Ik vond dat ik het even moest melden en hoop dat ik aan het goede adres ben. 

Met vriendelijke groet, 

Marja Loor, Groesbeek.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Toby

26 september 2006; 

Je naam was toen nog Toby. Je zat op een antibioticakuur voor een dodelijke tekenziekte, had hier en daar nog maar een plukje haar omdat je net was behandeld voor schurft, en je stonk een uur in de wind. Maar wat was ik blij met je! Bijna negen jaar mocht ik je bij me houden en hebben we lief en leed gedeeld. Ik ben niet altijd de perfecte baas geweest maar jij was altijd mijn perfecte hondje.  Blij met alles wat je kreeg en zo klein als je was zo stoer in je doen en laten. 24 juni 2015 Om 04.00 uur heb ik je moeten laten gaan. Lieve Tybo, wat mis ik je. Mocht de hemel zijn voor alles wat leeft, dan hoop ik zo je ooit weer terug te zien. 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Meer artikelen...

Fiscaal doneren ?

U wilt de dieren in het asiel van (Animalinneed) La Linea de La Conception steunen door middel van een financiële gift . Uw gift is in veel gevallen fiscaal aantrekkelijk . Kijk hier voor mee informatie. 

Door uw donatie overleven wij.





Parasol Foundation

 master etiketten anro

twente watermagic

kei schoon allekabels logo

boxpress stubbe

x centrum

EDs Service diensten           Parasol Foundation


topcadeau

faunalandhunneke

ronaldingen

aloe verakoeman