nldaendees
logo

In Memoriam

Paco en Noa

Paco en Noa, adoptie honden vanuit La Línea (2006- 2007), overleden respectievelijk op 9 mei en 29 mei 2017.

Erg nerveus was je toen je bij ons binnenkwam. Samen met een Breton hadden we je opgehaald in Apeldoorn. Een kooiker met prachtige lichtbruine en witte kleuren met ook een wit puntje in de top van je staart. Even was het vechten wie de leider van de roedel moest worden en daarbij delfde jij het onderspit. Je schoot steeds onder de stoel. Daar vond je veiligheid. De Breton hebben we na enkele weken teruggegeven aan de stichting, want deze was te dominant aanwezig. Ook deze hond is gelukkig goed terecht gekomen, want ook daar hadden we zorg over.

Toen de rust was teruggekeerd leefde jij op. Voorzichtig mochten we je aanraken en kwam je uiteindelijk tot rust. Goh, wat heb jij in het begin veel geslapen. Je moest wennen aan de andere geluiden die jij niet kende zoals het wapperen van de bladeren als het harder ging waaien. Je stond dan stil en keek dan even bang omhoog. Gelukkig vertrouwde je ons snel en genoot je van het steeds verse frisse water en heerlijk eten wat we je voorzette. Zoveel heerlijke smaken mocht je proeven. Alles was even lekker en steeds was je voerbak leeg.

Je ogen hebben een lange tijd erg onrustig gekeken. We merkten direct dat je erg getraumatiseerd was. We wisten van de stichting dat ze je hadden gevonden met een touw om je nek en je daardoor van de verstikking was gered. We zijn ook even met je naar een hondenfluisteraar geweest en dankbaar hebben we van zijn hulp mogen profiteren. Een moeilijke hond zou je zijn en toch nu achteraf gezegd ben je de fijnste kameraad van ons gezin geweest. Je liet altijd aan iedereen merken dat jij het hoofd van de roedel was. Je liet dat merken door te grommen maar je kwam altijd kwispelend aangelopen. Je hebt nooit, en dat weet ik zeker, iemand  gebeten. Een schoenhak was de uitzondering.  

Paco was je naam die we aan je gegeven hebben.  Je leeftijd was geschat op een jaar of  2 1/2 toen je kwam en nu hebben we 11 jaar voor je mogen zorgen. Je was een erg aanhankelijke hond, steeds maar kopjes geven en veel aandacht vragen. Je mocht altijd naast me op bed slapen. Ik heb dikwijls je neus tegen de mijne gevoeld toen ik in diepe rust was. Maar altijd moest jouw poot op mijn hand rusten waarbij je steeds liet merken dat jij de baas van de roedel was. In het begin heb ik heel veel met jou samen gefietst. Je liep dan rennend naast me. Naar mate dat je ouder  werd, gingen we wandelen. Door jou leerde ik de omgeving en de bossen goed kennen. Je hield van zwemmen wat we samen ook deden.  Ik sprong dan samen met jou on het water. Het daarna afdrogen en kammen van je haren daar genoot je ook zichtbaar van. Je kende de gestalte van onze auto, of herkende de geur,  altijd was jij als eerste bij onze auto in afwachting dat je er weer in mocht springen. En daarbij genoot je ook van de autorit. Samen met Jelle hebben we balspelletjes gedaan. Jelle is samen met je opgegroeid en we moesten hem leren steeds boven je te staan. Je probeerde toch altijd steeds hoger in de rangorde te komen. De laatste jaren had jij ook hierin geleerd en kreeg je met Jelle een geweldige band.

We missen je elke dag Paco. Je was mijn maatje. Tot het laatste moment reageerde je op de woordjes '' Gaan jullie mee? Je oortjes schoten dan direct omhoog. Je was op het einde echt een ouwe heer, je at erg weinig tot bijna niets meer. Ook het water liet je staan. Je was moe, je was op. Als we elkaar aankeken zag ik een verlangen in je ogen wat maar één'ding kon betekenen. Thuis in je eigen mand  hebben we je in slaap gebracht, zonder pijn en met een vertrouwen in je ogen dat het allemaal goed was. Bedankt voor de vriendschap. Je was een topvriend voor ons.

In mijn dromen zoek ik je op en zie ik je met Noa samen naar me toekomen.  Marja en ik voelen nog steeds jullie aanwezigheid.

Want Noa was ons tweede hondje die we geadopteerd hebben. Een eigenwijs meisje zoals we nog nooit hebben gehad.  We hadden aan Paco gemerkt dat hij iets miste. Een eigen kameraadje waar hij mee kon spelen. Een vrouwtje. Een spaniël met een zo mooi gevlekte zachte huid. En met een erg eigenwijs karakter. Marja was voor haar gevallen en samen met onze zoon hadden we haar opgehaald. Noa kreeg een zwak voor mijn vrouw. Overal waar Marja was trof je Noa aan.

Je was vel over been, erg mager toen we je thuis kregen. Ze was ongeveer 2 jaar. Een schrokop bleek ze te zijn. Paco moest niets laten staan, want anders at zij dat op. Een grappig hondje met prachtige vlekken op haar huid. Hoe kan het toch allemaal zo groeien heb ik altijd gedacht. 10 jaar is ze bij ons geweest. En erg nadrukkelijk was zij steeds aanwezig. Zij was de waker en de jager en menig muisje heeft zij te pakken gekregen. Ze was dan zo trots dat ze elke vangst aan me moest tonen. En dat werd uiteraard beloond. Soms was ze bezig om een nestje te bouwen, want dat zit gewoon in de genen, ook al was dat niet meer mogelijk. Ook ''verstopte'' ze zich wel eens op een kaal gemaaid grasveld door helemaal uitgestrekt op de grond te liggen. Een spelletje maakte ze er van waarbij ze waarschijnlijk dacht dat niemand haar kon zien. En als dan Paco naar haar toe liep sprong ze naar hem toe. Zo grappig!! Ze was een allermansvriendje die zomaar weg kon lopen en met iedereen vriendschap zou kunnen sluiten. Er zat totaal geen kwaadheid in Noa. Ze was niet moedermooiste maar had wel een geweldige uitstraling door haar flaporen.

Noa had een eigen willetje. Ze bleef voor je zitten om aan te geven dat zij op haar kussentje wilde zitten en niet op de koude vloer. Ze bleef je dan aankijken met haar donkere knikkers. Af en toe piepend en kreunend dat het allemaal zo lang duurde dat wij het begrepen wat ze wilde. En vroeg in de ochtend liet ze blaffend merken dat Paco hoge nood had. Het was me er eentje.  Ze deed ook wel eens “bommetje” op Paco als deze lag te slapen. En daar kon hij niet tegen. Meestal werd de ruzie beslecht doordat ze beiden op de rug met de koppen tegen elkaar aan lagen. Ha ha. Wat een stel, want dat waren ze, echt een stelletje. Beide honden mochten bij me slapen als ik in middag mijn rust moest nemen. Toen ze ouder werden en moeite de trap op en af konden lopen, tilde ik ze naar boven naar de plaats die ze gewend waren. Paco boven op bed en Noa naast me op de grond. Zo was het beste verdeeld en hield ik me aan de rangorde van de roedel.

Noa was al geruime tijd ziek, had hartfalen en slikte al 2 jaar morfine. Altijd hebben we gedacht dat Noa eerst zou gaan. Zo ziek dat ze was. Door Noa hebben we het verdriet van het gemis van Paco kunnen dragen. Maar ze miste hem enorm. Hoewel we haar nadrukkelijk bij de dood van Paco betrokken hebben. Ze bleef hem maar zoeken. Ook bij het in de middag rusten zocht ze naar hem. Het complete alleen zijn, geen maatje meer hebben, het steeds meer ademnood krijgen heeft ons samen met de dierenarts doen besluiten haar ook te helpen. Tot het laatste moment waren haar ogen gericht op mijn vrouw, totdat ook Noa vredig insliep.

Beide honden waren erg aanwezig. Ieder met hun eigen karakter hebben ze ons jarenlang heel veel plezier gegeven. Ze pasten allebei precies in ons gezin. Wij hebben alles aan hen gegeven en we hebben van hen heel veel liefde teruggekregen. Het is een ontzettend gemis, het is stil in huis, geen beweging van aanstormende blije honden. Het was een geschenk om jullie bij ons te hebben. Jullie waren het beste wat we bij ons gekregen hebben.

Jelle, Marja en Gerard.

Paco 14 jaar overleden op 9 mei 2017, Noa 12 jaar   overleden op 29 mei 2017.

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Fiscaal doneren ?

U wilt de dieren in het asiel van (Animalinneed) La Linea de La Conception steunen door middel van een financiële gift . Uw gift is in veel gevallen fiscaal aantrekkelijk . Kijk hier voor mee informatie. 

Door uw donatie overleven wij.





Parasol Foundation

  master etiketten anro

twente watermagic

kei schoon allekabels logo

boxpress stubbe

x centrum

EDs Service diensten           Parasol Foundation


topcadeau

ventilators

faunalandhunneke

ronaldingen

aloe verakoeman