nldaendees
logo

† 

Deze lieve dieren zijn helaas gestorven in het asiel of bij hun nieuwe baasje.
Het doet altijd veel pijn en verdriet om deze dieren te verliezen.
We dragen hun naam in ons hart maar ze verdienen ook een plekje op onze website.

Refka

Refka werd samen met haar vriendje Roy afgegeven in het asiel. Het baasje was niet meer in staat om Refka en Roy te verzorgen. Refka's wereldje stortte in. In het asiel kon ze niet aarden en weigerde te eten. Ook in het opvangadres verbeterde haar conditie niet. Op 28 september is zij overleden in de kliniek van de plaatselijke dierenarts. Het spijt ons vreselijk dat we haar niet konden helpen. We stonden machteloos.

Rust zacht lieve Refka.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Toto

*Onze lieve kleine Toto is er helaas niet meer.*

Het hondje dat ieders hart veroverde ging plotseling snel achteruit. Na 5 minuten lopen was hij op en hapte naar lucht.  We hebben nog diverse medicijnen geprobeerd maar toch kwam de dag dat we afscheid moesten nemen.

Een van mijn mooiste herinneringen is de dag dat hij mee liep op de hei toen het wat fris was. Zijn wandelwagentje was niet mee want het leek goed te gaan. Halverwege werd het teveel voor hem en we waren een heel eind bij huis vandaan.  Ik heb hem toen in mijn jas gestopt en hij zat er heerlijk.  Iemand heeft snel met een mobieltje een foto gemaakt want hij zag er zo tevreden uit. Toen ik hem niet meer hield (toch ruim 9 kg) en weer wilde laten lopen gooide hij zijn kop tegen mijn borst, hield de pootjes stijf uitgestrekt. Tot 3 keer toe deed hij dit om te verhinderen dat hij dat veilige warme plekje in de jas moest verlaten. Hij klampte zich letterlijk aan me vast.

Hij heeft in zijn tijd bij ons genoten van alle liefde, aandacht en hapjes. Hij is oprecht gelukkig geweest en heeft ons ook heel gelukkig gemaakt. We missen hem vreselijk. De herinnering hoe hij zich lijfelijk vastklampte aan me is een van de mooiste die ik met een hond heb.

Dag dapper kereltje van me, dag lieve Toto.

Christy.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Bente

*Onze Bente is niet meer. Onze ouwe taaie, Boxer Bente… Ons meissie, onze schat.*

Bente kwam op 24 november 2006 bij ons. Eigenlijk wilden wij geen oude hond, dus wij keken naar een dalmatiër. Maar steeds zag ik dat boxertje daarboven… Maar ja, die werd al 8 geschat en dat betekende dat je misschien wel weer heel snel afscheid moest nemen. Ik heb uiteindelijk mijn hart gevolgd en  Yvonne gezegd dat wij eigenlijk toch liever de boxer wilden.

Ann, de boxer, de afgedankte en leeggeroofde ex-fokteef die, samen met een lotgenoot meer dood dan levend door Pedro  uit een sloot was gehaald. Ann die in NL  arriveerde, uit de vluchtbox kwam en linea recta naar mijn man liep om bij hem op schoot te kruipen. Ann, die heel wat kilootjes aan moest komen en waarvan iedereen dacht ‘dat het maar voor een paar maandjes zou zijn, die adoptie’.

Ann, die onze Bente werd.

Bente kwam en nam over.  Ze duldde andere honden, maar niet bij haar in huis. Pas later in haar leven met ons kreeg ze het vertrouwen dat ze altijd warm en gevoed zou zijn. En toen waren andere hondjes wel welkom. Mits ze aanvaarden dat zij de baas was…

Bente, die feilloos aanvoelde wat je stemming was. Die de dwingeland kon spelen, voor je ging staan blaffen als ze wat wenste. Bente, die midden op straat besloot op de rug te gaan rollen, auto’s moesten maar even wachten. Bente, die op hoge leeftijd een oogoperatie doorstond en daarna opnieuw begon te genieten. Bente, die over dogje Emma stierde. Bente, die Frodo onmiddellijk toeliet in haar roedel (en etensbak!)

Onze Bente is niet meer. Ouderdom en slijtage hebben hun tol geëist . Slechts acht weken na  onze Frodo sloot ze haar oogje. Dat ze nu voor altijd samen onder een dekentje kunnen snurken.

Wij hebben onvoorstelbaar veel van deze boxerdame gehouden.

Dag lieve Bente, je zult verschrikkelijk gemist worden. 

Peter en Noëlle Alink

Deel via facebook

Submit to Facebook

Ruby

*In Memorium RUBY.*

Er had hierboven geen in memorium moeten staan, maar happy ending.

Hieronder hadden foto’s moeten staan van Ruby met onze 2 la Linea hondjes Khira en Blissy op de bank, spelend in de polder en na de 1trimbeurt. Het voelt niet goed maar je bent er niet meer. Op 12 juli kwam je via Peter’s dagboek in ons leven, de stagiaire hadden je een knipbeurt gegeven . Je was een zwervertje van ongeveer 1 jaar. Wat vond ik je leuk en wat zou ik je graag een plekje geven, maar dat kon niet want het ging niet goed met onze oude westey van 14 jaar. Zij had al onze aandacht en liefde op dat moment nodig. Op donderdag 21 juli sliep onze westey rustig in onze armen in. Erg triest en verdrietig, maar toch ook mooi. Ze had op het baasje gewacht en was rustig uit zichzelf in onze armen uit dit leven gegaan. Ze is niet te vervangen en heeft een eigen plekje in ons hart; maar daar was Ruby in Spanje was ze dan toch voor ons bestemd?

Eerst eens informatie vragen bij Yvonne van de stichting en wat bleek Ruby zou op maandag naar Nederland komen. We spraken af dat wij woensdag zouden informeren of Ruby een hondje was dat bij onze andere twee la Linea hondjes zou kunnen passen. En zo ja, dat zouden we haar zaterdag samen met onze hondjes gaan bezoeken en eventueel meenemen.

Wat was dit spannend, maar woensdag kwam de eerste domper: Ruby was erg ziek, ze had longontsteking. Vanaf deze dag hadden we een aantal keren per dag kontakt met Marianne van het opvanggezin. Marianne deed al het mogelijke voor Ruby en hield ons daarvan op de hoogte. Ze stuurde onze wat foto’s, die we gelijk super groot uitprinten . Ruby bleek een echt vechtertje , kregen we een slecht bericht dan volgende er weer een bericht vol goede hoop. Op afstand hoorde ze al helemaal bij ons gezin, iedereen vertelden wij over ons hondje die voor haar leven vechtte om bij ons te komen wonen. Op donderdag 4 augustus bleek het erg slecht te gaan, ze droogde uit en de medicijnen sloeg niet meer aan. Er werd besloten dat Ruby naar Marja van de dierenkliniek in Amsterdam zou gaan. Ook Marja zette zich helemaal in voor Ruby, ze had een eigen privé arts. Andere medicijnen, vocht en eten en weer begon Ruby te vechten, sinds zondag was ze stabiel . En toen was er het berichtje dat het weer slecht ging , waarschijnlijk kon haar lever het niet meer aan.

Van daag is Ruby ingeslapen. Het vechtertje is niet meer. Wij hebben je nooit in de armen mogen houden, we hebben alleen jouw foto’s. Maar wat hebben we in deze korte tijd van je gehouden en voor je gehoopt dat je een mooie toekomst bij ons mocht krijgen.

Helaas jouw verleden heeft jouw toekomst ingehaald. 

Naast de pijn die we nu voelen en de naast vraag: waarom, is er ook veel om dankbaar voor te zijn. Peter ,de  medewerkers en stagiaires in la Linea die Ruby in Spanje hebben opgevangen. Yvonne en Kees van de stichting Second Chance  die alles rondom Ruby in Nederland geregeld hebben. Marianne (,van het opvanggezin)  die alles, maar dan ook alles wat erin haar vermogen lag voor Ruby en voor ons gedaan heeft. Marja, die zelfs tijdens haar vrije dagen, alles gedaan heeft om ons vechtertje beter te krijgen; en toen dit niet lukte Ruby rustig in haar armen liet inslapen. En dan waren daar ook nog velen andere die meegeholpen of meegeleefd hebben.

Wij hopen dat de toekomst van veel hondjes, door deze mensen,  hun verleden gaat inhalen.

Bedankt allemaal, Marga en Ronald Langras.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Frodo

*Maandag 27 juni 2011 moesten wij Frodo defintief laten gaan.  Hij is thuis, in zijn eigen mandje, rustig ingeslapen.*

Boxertje Frodo kwam eind 2009 in vreselijk staat in het asiel terecht. Daar kon hij aansterken en herstellen van een huidkwaal. Vorig jaar januari kwam hij in de opvang, is toen geplaatst. Wij waren toen niet in de gelegenheid hem te adopteren. Eind september kwam hij door omstandigheden terug en toen was ons duidelijk: Frodo was niet zonder reden voor een tweede keer op ons pad gezet. Met heel veel liefde hebben we hem opgenomen en hij leek zijn plek in onze roedel te hebben gevonden. Vooral onze oude boxer Bente (ook ex-LL) was Frodo’s grote liefde en omgekeerd ook. Maar al snel bleek Frodo ziek te zijn en hij ging in schrikbarend tempo achteruit. We hebben alles geprobeerd om ‘m erdoor te krijgen.

Hoewel de leishmania onder controle was, werden zijn spieren maar niet beter. Na een aanvankelijke verbetering verslechterden zijn lopen en coördinatie de afgelopen weken weer. En dus moesten wij toegeven dat wij de strijd hadden verloren.

Zijn koppie was goed, zijn lijf niet meer. En een boxertje van zo’n twee jaar oud, dat moet dansen en springen. En dat wilde hij ook zo graag, het ging echter niet meer.

We hadden hem zo graag bij ons oud zien worden. Helaas heeft het niet zo mogen zijn.

Dag lieve Frodo, vanaf het eerste moment dat we je foto zagen, had je ons hart veroverd.  Je bent maar kort echt bij ons geweest, maar we hebben van je genoten.

Deel via facebook

Submit to Facebook

Jurre

Jurre kwam 3 augustus 2009 via de stichting in ons gezin terecht. Vanaf de eerste dag heeft hij ons hart gestolen. Hij was een vrolijke, ontzettend lieve en blije, speelse hond. Hij hield van mee naar buiten gaan en vooral van zwemmen, in meren, maar ook in vieze zwarte slootjes. Vaak kwam je met een onherkenbaar zwart, maar o zo blij hondje uit het bos terug. Hij was gek op alle gezinsleden en hij was ook dol op andere honden, rende daar onbezonnen op af om te spelen, wat hem een paar keer een venijnige hap in zijn oor heeft opgeleverd, de arme schat. Jurre was een super gezonde hond, at goed en graag en was dol op ijsjes! Tot eind juni. Hij at al een week of wat niet echt goed meer, de ene dag weer wel, de andere dag niet. Ook was hij wat minder levendig dan anders.Toen we op een dag zwarte ontlasting zagen en hij 's avonds ook bloedend tandvlees bleek te hebben zijn we meteen de volgende ochtend naar de dokter gegaan.Na het afnemen van bloed en een punktie in een verdikte lymfeklier kreeg hij een heftige nabloeding. Er was iets met zijn stollingssysteem. Hij heeft meteen prednizon gekregen. De volgende dag begon hij bloed te braken en  werden we doorgestuurd naar de universiteitskliniek in Utrecht. Daar is hij meteen opgenomen, hij verzwakte met het uur. Omdat Jurre uit Spanje kwam is eerst ook gezocht naar eventuele parasieten, maar die had hij niet en dus werd de diagnose dat het een auto-immuunziekte was, waarbij hij zijn eigen bloed afbrak en inwendige bloedingen had. Waardoor dit zomaar kon ontstaan kon niet gezegd worden, misschien getriggerd door de vaccinaties die hij begin juni gehad had, niemand kan het zeggen.Jurre is zeven dagen opgenomen geweest, heeft twee keer een bloedtransfusie gehad, maar van die tweede kreeg hij zo'n heftige reactie dat ze daar halverwege mee moesten stoppen. Hij heeft toen op de achtste dag als laatste redmiddel een soort chemokuur gekregen, meer konden ze niet meer voor hem doen. We hebben hem mee naar huis mogen nemen, waar hij alleen maar zieker werd, maar hij was tenminste weer bij ons en je kon zien dat hij daar heel blij mee was. Bij controle in Utrecht werd gezegd dat we nu alleen nog maar konden afwachten. Zijn lijf was duidelijk hard bezig bloed aan te maken, hij had alleen tijd nodig. We hebben nog een paar dagen van hem kunnen genieten en hij begon ook echt op te knappen, we kregen weer hoop! Helaas was zijn hartje niet sterk genoeg om deze zware strijd vol te kunnen houden. Op zondag 17 juli is hij alsnog overleden.Jurre was de meest fantastische hond die je je maar kunt wensen. Hij heeft ons zó veel liefde gegeven, hij was zó'n dankbaar hondje. En zó lief! Alle behandelingen en gefrut aan zijn lijfje onderging hij braaf en hij heeft nooit ook maar een keer gehapt of gegromd! Hij had na alle ontberingen in Spanje, voordat hij hier kwam, verdiend om een lang en gelukkig leven te mogen hebben. Helaas is het maar zo kort geweest, hij was nog maar vier jaar! We weten wél dat hij in de korte tijd die hij bij ons was geen beter leven had kunnen hebben en dat hij zielsgelukkig was, dat liet hij ons iedere dag merken.

Wij zijn blij dat we Jurre gekend hebben, al was het véél te kort en zijn we nu intens verdrietig.

Familie Gerzon

Deel via facebook

Submit to Facebook

Yaki( jacky)

Vorig jaar augustus hebben wij Yaki ,de beagle bij mijn ouders opgehaald en onder onze hoede genomen. Yaki(jacky) was een beagle teefje en omdat we zelf een beagle reu hadden vonden we Yaki(jacky) hier mooi bij passen .Zij was de gene die onze eigen beagle op dat moment kon sturen ook van wege haar leeftijd en rust die ze bij zich droeg)

We zijn verhuisd naar een huis met een groot weiland waar ze toch nog 6 maanden lekker heeft kunnen rond lopen en waar ze  flink is verwend. Al met al heeft ze volop genoten van het jaar dat ze bij ons was.Ze was een hondje met voorkeur. Wat andere honden lekker vonden, daar trok zij de neus voor op. En wat anderen niet lekker vonden, at juist zij op. Ik  ben blij dat we van haar hebben mogen genieten !

Met pijn in ons hart hebben we Yaki (Jacky] op maandag 18 juli 2011 moeten laten gaan. We hebben haar de rust gegeven die ze verdiende. Ze is 11 jaar geworden en heeft al die tijd heel erg genoten. Ze is weer in ons huis en konden het niet over ons hart verkrijgen om haar alleen te laten.

Rust zacht lieve Yaki. We missen je.

Nathalie Leufgen

Deel via facebook

Submit to Facebook

Dani

Op 26 maart 2009 haalde we je op van Schiphol, een klein kereltje die de kluts even helemaal kwijt was. Wat wil je, na 11 jaar in een asiel te worden gedumpt en daar maar je hoofd boven water zien te houden. Ik kwam je halen met Jari, maar je wist helemaal niet bij wie je nou hoorde en rende maar wat doelloos rond en pieste tegen alles aan wat je tegen kwam, ook in huis!:)

Gelukkig is dat heel snel helemaal goed gekomen en was je al snel thuis bij ons. Je kwam in ons gezin met drie kinderen, onze 2 andere oudere honden en onze 2 katten. Ondanks je 11 jaar was je zo kwiek als wat. Als je we gingen wandelen, of als je eten kreeg stond je altijd hard te blaffen. Nou ja blaffen… je klonk eerder als een aapje!:) Buiten liep je altijd pal achter me. Ik ben je heel wat keren kwijt geweest en ik maar roepen. En dan stond je gewoon trouw pal achter me, maar je was zo klein dat ik over je heen keek. Maar je week nooit van mijn zij, wie er ook mee liepen. Het grappige was dat het baasje je twee keer heeft geprobeerd los gelaten bij het wandelen, maar dan spurde je altijd hard terug naar huis! Daar moest ik altijd wel om lachen. Ook ging je nooit op de bank, lag je altijd in je mandje of op je kussentje, maar zodra ik op de bank ging zitten, sprong je meteen naast me! Als ik eens weg was, vertelde het baasje later dat je de hele tijd naar de deur aan het staren was. Dan voelde ik me best trots, te merken dat je mij ook wel aardig vond!:)

Toen je een paar dagen bij ons was kon je niet goed eten. Je bent toen naar de dierenarts gegaan waar ze maar liefst 16 tanden en kiezen hebben getrokken. De dierenarts heeft foto's van je "gebit"gemaakt, hij had nog nooit zo''n slecht gebit gezien. Daarna knapte je heel goed op. Wel had je af en toe een aanval. Dat was heel akelig om te zien, dan lag je opeens te kermen op de grond. Gelukkig kwamen die aanvallen maar 1 keer in de paar maanden voor, zodat je daar geen medicijnen voor nodig had. Verleden jaar liep je opeens op 3 poten en bleek bij een achterpoot je kruisbandje kapot te zijn (verdraaid), sindsdien kreeg je wat pijnstilling door je eten. Maar ook toen rende je gewoon nog vrolijk door buiten. Ook had je een hart ruisje, maar had daar geen hinder van. Tja je was een ouder hondje en dan ga je jammer genoeg ook wat mankeren. Maar ik gokte toch graag op een jaar of 18:)

Toen in februari onze nieuwe hond Dee bij ons kwam, werden de lange wandelingen je wat teveel. Ons vaste rondje, ca. 2 a 3 keer per dag een half uur kon je goed bijbenen, maar als we langer gingen wandelen moest ik je steeds vaker dragen. Ik heb toen een draagzak voor je gekocht. Ik kon het je niet aandoen om je thuis te laten terwijl ik met de anderen zou gaan lopen. Je stond dan zo enthousiast te keffen en te springen bij de deur!. De eerste keer in de draagzak vond je het wat vreemd, maar daarna lag je te genieten! In het zonnetje, oogjes dicht en je vond en vindt het heerlijk!

Sinds een paar weken redde je opeens ons gewone rondje ook niet meer. Dus de draagzak ging toen op elke wandeling mee, zodat je halverwege de wandeling gedragen kan worden. Tot je een paar weken geleden wat meer aanvallen kreeg. Sinds verleden week kreeg je opeens elke dag een aanval en zondag waren het er al twee. Ook werd je tong na die aanvallen heel grauw. Maandagochtend ben ik met je naar de dierenarts gegaan. Toen had je ’s morgens  alweer een aanval gehad. Toen ik van de auto naar de dierenarts liep, kreeg je er alweer 1. Verder ademde je zwaar bij minimale inspanning. De dierenarts vertelde al dat het helemaal niet goed met je was en ik moest aan euthanasie denken, ik schrok me rot. Ik kreeg medicijnen mee voor epilepsie en een zetpil voor noodgevallen. ’s Middags nam ik je mee in de draagzak en liet je op het gras lopen om te plassen. Weer binnen 2 minuten viel je om in het gras en daar lag je weer te kermen.  Vanmorgen was het weer hetzelfde liedje, binnen 2 minuten lag je weer op de grond. ’s Middags nam ik je weer mee in de draagzak naar het veldje en weer hetzelfde gebeurde. Je springt enthousiast rond, plast, en begon opeens te wankelen en daar lag je weer…. Blauwe tong, bleke slijmvliezen en zwaar ademen. Ik heb direct de dierenarts gebeld omdat het me leek dat het niet om de aanvallen ging, maar dat er iets anders aan de hand was wat de aanvallen veroorzaakte. Ook in rusttoestand lag je overduidelijk moeite te doen om lucht te krijgen en bij inspanning kon je hart het blijkbaar niet aan om het zuurstof naar je hersenen te pompen. De dierenarts vertelde me, wat ik natuurlijk allang voelde aankomen, dat ik hier absoluut niet lang mee moet wachten. En vanmiddag moesten we dan met je naar de dierenarts. Alle kinderen mee en oma, vol van verdriet, vooral Jari, want je was tenslotte wel zijn Senor Dani!

En ik weet het... ik heb zelf voor dit hondje gekozen van, destijds 11 jaar, met de wetenschap dat het misschien niet voor lang zou zijn. Om het beestje in ieder geval nog een fijne oude dag te geven en dat herhaal ik voor mezelf en ook voor de kinderen steeds. En het was het ook dubbel en dwars waard! Maar wennen doet het nooit, accepteren wel, maar wennen niet. Het moment van afscheid komt altijd te snel....

Lieve Daantje, we hebben zoveel plezier en liefde van je gehad, dat wat je nu al heel erg missen. Ik hoop dat je nu rust hebt en onthoud….

We zullen je nooit vergeten! Dag lief dapper klein Spaans ventje! Dag Sen

Deel via facebook

Submit to Facebook

Saartje

*Saartje (omaatje), 3 juni 2011*

Saartje hebben we in maart 2010 opgehaald van Schiphol. Een zielig hoopje. Ze werd geschat op 14 a 15 jaar. We wisten waar we aan begonnen. Zij kwam bij ons thuis, bij de andere twee hondjes die we al hadden. Het klikte meteen. In het begin was ze wel een beetje bang, maar al gauw vond ze ons toch wel lief. Haar staartje kwispelde als ze ons zag. Dat was erg aandoenlijk. Maar Saartje werd ziek. Ze is 15 maanden bij ons geweest. En we hebben haar met heel veel liefde verzorgd. We moesten vanmorgen afscheid van haar nemen, met heel veel pijn en verdriet. Ze was een schat. We zullen haar nooit vergeten.

Rust zacht lieve Saar.

Koos en Tine Vink ,Jeltje, Basje en Saartje.

 

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Klaas

Lieve Klaas, 5 jaar geleden zag ik je staan op een website van Animal in Need . We waren, toen we je foto zagen, in 1 oogopslag gek van jou. Zo zielig en hulpeloos maar met zo'n lieve uitstraling. We dachten...Jij moet en zal naar ons toe komen. Een oud hondje, je was toen rond de 8 a 9 jaar, verdiend nog een fijn leventje op z'n oude dag.Op 19 September 2006 kwam jij aan in Nederland.  Je was ontzettend bang, je was vies, je ogen waren kapot, je had kale plekken op je rug en ga zo maar door. We hebben er toen alles aan gedaan om je mooi en gezond te krijgen. En dat was al snel gelukt omdat jij dat ook zo graag wou! Je kwam bij ons in huis...kwam daar een grote Rottweiler tegen, Kezza, wat later jouw grote vriendin werd. Ook liepen er 3 katten rond en 2 konijnen. Later kwam er nog Timmy bij, waar je tot aan je dood nog veel mee hebt geravot...Je had het goed op je oude dag. ....bijna elke dag de bossen in, lekker wandelen in jouw bos bij Knegsel. Lekker mee op vakantie in de camper naar Frankrijk, Duitsland, Belgie, Luxemburg en natuurlijk Nederland.

We zullen het nu allemaal zonder jou moeten doen....en dat doet wel pijn!!  De hersenbloeding die jij hebt gekregen werd je fataal. Met respect en waardigheid hebben we afscheid van jou moeten nemen. Je liet ons merken dat je ons erg dankbaar was......Wij zijn jou dankbaar voor al jou liefde!

We zullen je ontzettend gaan missen lieve kleine "Baas". 

Je Baasje en Bazinnetje.....en natuurlijk Kezza, Timmy, Rancho en Sequoia .

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Fadrique (Blanco)

*Nogmaals op reis*

Zondagochtend 23 januari heeft Fadrique een hersenbloeding gekregen. Zo springt hij nog over de sloot achter Sigrid aan, zo zakt hij naast me in elkaar.
Fadrique is nooit buiten bewustzijn geweest: hij was er, in het hier en nu. Maar zijn rechterpoten voor en achter ontvingen de commando’s niet meer, later volgden zijn linkerpoten.
Binnen 24 uren moest er verbetering of verslechtering optreden, maar er was geen verandering. Omdat Fadrique nauwelijks gevoel (en dus geen pijn) had, is er gekozen voor een dag verlenging, hopende op een mirakel.
Gelukkig was er niets mis met Fadrique’s tegelspreukje; in het hier en nu moest er goed worden gegeten, gekwispeld en gecommuniceerd.
Er heeft geen mirakel plaatsgevonden, Fadrique heeft zijn koffer met Spaanse aangelegenheden aan mij overgedragen, en ik heb zijn koffer aanvaard.
Fadrique’s uitgebreidere roedel van tantes, vrienden en honden hebben hem maandagavond gedag gezegd en een goede  reis gewenst.
Dinsdagochtend 25 januari voor aanvang van de dagelijkse routine hebben we Fadrique gezamenlijk ingescheept, rustig en vol vertouwen en met geheven hoofd is hij zijn reis begonnen.
Ik heb hem May’s prachtig gemaakte eerste halsband met amuletten van Wendy en mijzelf meegegeven, niet omdat hij die nodig heeft maar omdat ze met liefde aan Fadrique zijn geschonken.
Zijn oude lijf hou ik na crematie nog even bij me, tot mijn hart weet waar wij hem laatste eer zullen bewijzen.

Ik heb je Fadrique genoemd: machtig door moed. 
Volwaardig  en geliefd roedellid van begin tot einde.
Moedige, trouwe en wijze Fadrique, je hebt je weg naar ons gevonden; dank voor je vertrouwen, je vreugde, je liefde. 
Ik draag je over aan Diana, schaar je aan haar zijde en jaag met haar en haar grootse roedel.

Prachtige Galgo, ren vrij, ren met de wind.

Annerie Teeuwen

 

Deel via facebook

Submit to Facebook

Meer artikelen...

Fiscaal doneren ?

U wilt de dieren in het asiel van (Animalinneed) La Linea de La Conception steunen door middel van een financiële gift . Uw gift is in veel gevallen fiscaal aantrekkelijk . Kijk hier voor mee informatie. 

Door uw donatie overleven wij.





Parasol Foundation

 master etiketten anro

twente watermagic

kei schoon allekabels logo

boxpress stubbe

x centrum

EDs Service diensten           Parasol Foundation


topcadeau

faunalandhunneke

ronaldingen

aloe verakoeman